...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 105856 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۷/۳/۲۸ - 08:21

افطاری‌های دولتی؛ خرجی که از کیسه‌ میهمان بود

علی اکبر بهبهانی

وقتی بدعت نیکو و پسندیده افطار از زمان حضرت محمد(ص) بنا نهاده شد، برای این بدعت، عوامل و علل مختلفی در‌نظر گرفته شد که این‌روزها نه نامی از آن باقی‌ مانده و نه نشانی از آن‌همه صفات و خصایص آن دوران. اصولاً روزه و روزه‌داری با فلسفه امساک شکل گرفت که این‌روزها با فلسفه اسراف از نیات بنیانگذار این ماه مبارک، کیلومترها فاصله گرفته. در دین مبین ما و به‌ویژه مذهب شیعه، رسم و رسوم فراوانی شکل گرفته که ریشه و اساس آن در حمایت از مستمندان و دستگیری فقرا بوده است. نذری به‌ویژه در ماه محرم و صفر، بهانه‌ای بوده است که با نام و به ‌یاد امام مظلوم شیعیان؛ امام حسین(ع)، متمولین سفره برپا دارند و اغنیا مقداری از دارایی‌های خود را به فقرا و در‌قالب غذا ببخشند، اما در کلان‌شهر کشور ما، هستند بسیاری‌از متمولین که این نذری را بهانه‌ای می‌دانند تا پخت‌‌وپز غیرعادی و از روی چشم و هم‌چشمی به راه بیندازند و دوستان، خویشان و اقوام نزدیک خود را اطعام دهند که پاره‌ای از اوقات در روز تاریخی عاشورا، در ماشین‌های گران‌قیمت، نذری‌ها را در ظروف یک‌بار‌مصرف شیک قرار داده و به‌سوی دوستان و یاران متمول همچون خود، روانه می‌شوند که ای کاش چنین نمی‌شد و ناذرین به‌جای پخت‌وپز، به‌صورت نقدی از مستمندان دستگیری می‌کردند. نوع دوم ریخت‌و‌پاش‌ها متأسفانه از کیسه بیت‌المال هزینه می‌شود و درقالب افطار به مصرف می‌رسد و این‌روزها بیشتر جنبه چشم‌ و هم‌چشمی و رقابت دارد؛ رسمی بسیار ناپسند و هزینه‌بر. در این افطارها هم، فقرا و ندارها راهی به آن ندارند؛ چراکه از آغازین روز ماه مبارک رمضان، خرید، رزرو هتل، چاپ دعوت‌نامه و پخش آن و ده‌ها مورد تدارک هزینه‌بر به‌کار می‌افتد و در اصطلاح "ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند/ تا که افطار بداری و تفاخر به مردم کنی". باز به کسانی ‌که از کیسه خود، هزینه‌های آن‌چنانی می‌کنند و در مهمانی شاهانه خود، فقط دوستان و بزرگان را دعوت می‌کنند جای گله و بحث نیست؛ چون که از کیسه خود خرج می‌‌کنند و لطمه‌ای به بیت‌المال نمی‌زنند. اینان به‌خاطر خودنمایی یک مهمانی مفصل می‌دهند؛ هرچند غیرمستقیم، تمام هزینه آن‌را از ملت کسب می‌کنند. معهذا و با کمال تأسف، در بسیاری‌از ارگان‌ها، سازمان‌ها و نهادهای بالای دولتی، باوجودی‌که می‌دانند و آگاه هستند که در همان سازمان یا نهاد هستند افراد یا خانواده‌هایی که قوت لایموت هم ندارند، خرج‌کردن از کیسه تهی کارکنان آن نهاد به نام افطار، نه‌تنها صوابی ندارد؛ بلکه عین گناه هم خواهد بود. درنظر بگیریم، فلان وزارتخانه از بودجه وزارت مهمانی افطار می‌دهد اما از آن مجموعه به‌جز مدیران بالادستی، هیچ‌کس در پای سفره یا خان غنی و رنگارنگ این افطاری جایی ندارد؛ بدعت بسیار بد و ناصوابی که بعضی‌از دولتی‌ها، همه‌ساله آن‌را انجام می‌دهند و از این بابت حساب و کتابی ندارد. در سال گذشته شهرداری تهران در برج میلاد چنین مجالسی را به‌پا می‌داشت و چنین شد که شهرداری ٦٠هزار‌میلیارد بدهکاری بالا آورد و یک عمارت کهنه بدهکار را به شهردار بعدی تحویل داد. آیا چنین مهمانی و با نام افطار که میزبان همه عالم، خداوند تبارک و تعالی است، شرط صواب است؟ یا حتی مهمانی افطار رئیس دولت یا رئیس مجلس یا بزرگانی دیگر محلی از اعراب دارد؟ به یقین، پاسخ منفی‌ست. امیدواریم دولت تدبیر و امید و شخص روحانی، با تصویب طرحی در هیئت دولت و تقدیم آن به مجلس، دادن افطاری و مهمانی‌های عظیم و گران را از بودجه دولت، منع قانونی کند و به‌جای آن سازمان‌های دولتی قبل‌از آغاز ماه مبارک رمضان با دادن بسته‌های غذایی به کارکنان، سفره آنان را در این ماه عزیز و پربرکت، گسترده و فراخ کنند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد