...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 106869 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۷/۱۰/۱۸ - 07:32
نگاهی به مدعیان احتمالی جایزه بهترین انیمیشن آکادمی 2019

شگفت‌انگیزان اسکار!

اخیراً فهرست هیجان‌انگیزی از ۲۵ اثر واجدِشرایط رقابت در بخش بهترین انیمیشن نود‌و‌یکمین دوره‌ جوایز اسکار ارائه شده است. تاکنون چند اثر بین علاقه‌مندان و صاحب‌نظران به‌عنوانِ مدعی اصلی مطرح شده‌اند؛ در‌حالی‌که تعداد زیادی ناکام احتمالی هم قصد دارند تا با جاه‌طلبی، شانس و اقبال‌شان را حداقل برای کسب یک نامزدی امتحان کنند؛ در‌واقع، فقط برای بودن بین نامزدهای نهایی تلاش می‌کنند؛ چرا‌که برنده‌شدن‌شان هدفی دست‌نیافتنی‌ست. کنایه‌آمیز اینکه فهرست بخت‌های رقابت امسال ثابت می‎کند که بیش‌از‌نیمی از انیمیشن دنیا، با تولیدات خارجی شکل گرفته است: دو فیلم از آمریکای لاتین (برزیل و مکزیک)، ۱۰ فیلم از آسیا (چین، ژاپن و تایوان) و سه اثر دیگر که از اروپا (فرانسه، مجارستان، انگلستان) هستند. اگر نامزدهای نهایی از‌نظرِ فنی و فرهنگی تحسین‌انگیز و از‌نظرِ موضوعی متفاوت باشند، ایده‌آل خواهد بود و شایستگی نماینده‌شدن را داشته‌اند. در‌ادامه، نگاهی نزدیک به رقبای حاضر در بخش بهترین اثر انیمیشن داریم.

با‌توجه‌به‌اینکه «دیزنی،پیکسار» رگ خواب این رقابت را در دست دارند، شرط‌بستن علیه‌شان عاقلانه نیست؛ به‌ویژه وقتی‌که نمایش اصلی امسال‌شان «شگفت‌انگیزان ۲» با بازخورد مثبت منتقدین و باکس‌آفیس قدرتمندی همراه شده. دنباله‌سازی برَد بِرد از کمدی ابرقهرمانی سال ۲۰۰۴ خودش به‌راحتی می‌تواند سومین اسکار بهترین انیمیشن را برایش به‌ارمغان آورد (وی قبلاً با شگفت‌انگیزان ۱ و راتاتویی برنده شده بود). استناد به پویایی بامزه‌ خانواده هنوز دوست‌داشتنی‌ست؛ با پررنگ‌کردن نقش «جک‌جک» و نمایش یک طرح همچنان منحصربه‌فرد با قدرت‌های شگفت‌انگیزِ نجات‌دهنده‌ دنیا درکنارِ تلاش برای داشتن یک زندگی عادی، بِرد دوباره موفقیت بزرگی را رقم زده است؛ تا‌جایی‌که بعضی از منتقدین مدعی شدند که ماجراجویی جدید از نسخه اصلی هم بهتر است.
هر استودیوی انیمیشن فقط یک فیلم تا شکوه فاصله دارد و به‌نظر می‌رسد که نوبت «سونی پیکچرز انیمیشن» با «اسپایدرمن: سفر به دنیای عنکبوتی» فرا رسیده است. باب پرسیچتی، پیتر رمزی و رودنی روتمن ‌کنارِ‌هم کارگردانی فیلم را بر‌عهده داشته‌اند. هرچند گفتنش در‌موردِ یک فیلم ابرقهرمانی که به‌طورِ‌مرسوم غرق در عرف این ژانر هستند، عجیب به‌نظر برسد؛ اما «اسپایدرمن» به‌عنوانِ تجربه‌ یک فیلم انیمیشن، شکل برتری در ریتم و نمایش گرافیکی غالب آثار استودیوهای انیمیشن آمریکایی در دراز‌مدت ایجاد کرده است. یک‌سوم ابتدایی فیلم (حدود ۳۵‌دقیقه) که در کامیک‌کان نیویورک در اوایل اکتبر به‌نمایش درآمد؛ بر‌‌خلاف تمرکز خانوادگی،دوستانه‌ متداولِ محصولات آمریکایی، به‌شکلِ محصولی شیک با تمرکز بر جذب مخاطبان نوجوان رونمایی شد. سبک خاص آن، گرافیک کامپیوتری را وارد قلمرو جدیدی کرده؛ با افزودن یک نرخ‌فریم انیمیشنی محدود و بدون تاری حرکتی شخصیت‌ها، ترکیبِ دوگانه‌ای (در‌کنارِ تلفیق انیمیشن و کمیک) حاصل شده که تجربه‌ای دیدنی رقم زده است. رأی‌دهندگان مجرب بخش انیمیشن کوتاه و بلند آکادمی هم تصدیق دارند که اثری استثنایی‌ست. این فیلمِ اسپایدرمن، جدا‌از‌اینکه فرصتی برای میدان‌دادن به یک هنرنمایی شجاعانه است؛ حداقل شایستگی نامزدی اسکار را دارد.
اگر کسی حتی از کمترین شانس برای غلبه بر «پیکسار» در‌این‌دوران برخوردار باشد، آن شخص وس اندرسون است. «جزیره‌ سگ‌ها» دومین تجربه‌ استاپ‌موشن کارگردان وسواسی بعد‌از اثر حیرت‌انگیز سال ۲۰۰۹ خود Fantastic Mr. Fox (آقای فاکس شگفت‌انگیز؛ که نامزد اسکار هم شد؛ ولی به انیمیشن UP باخت) و نمایش منحصربه‌فردی در‌این‌بستر است. با وجود بحث‌ها و اختلاف‌نظرهایی که در‌موردِ نمایشش از شخصیت‌های ژاپنی و برداشت فرهنگی‌اش وجود دارد؛ اما نامزدی‌اش تقریباً قطعی‌ست. چیزی‌که نمی‌دانیم این‌است‌که «فاکس سرچ‌لایت» (ناشر) در مبارزه برای رسیدن به آن حریص است یا نه؛ اگر باور داشته باشند، می‌توانند پیروز شوند. اندرسون هیچ‌گاه برای فیلم‌هایش اسکار نگرفته است؛ چه لایواکشن چه انیمیشن. چنانچه اعضای آکادمی تمایلی به دادن جایزه به برد برد و «دیزنی،پیکسار» نداشته باشند؛ سایرین می‌توانند به برنده‌شدن فکر کنند و این می‌تواند فرصتی برای جبران بی‌اعتنایی به فیلم‌سازان آمریکایی مستقل قرن 21 باشد. از‌نظرِ هنری، «جزیره‌ سگ‌ها» واقعاً متحیرکننده است و در نمایش فضای پادآرمان‌شهرش، سراسر پرزحمت، با طراحی ساخت زیبا و کاراکترهای به‌یادماندنی‌ست.
با وجود رقابت دشوار شکل‌گرفته؛ هنوز تعدادی فیلم در‌میانِ آثار بین‌المللی به‌چشم می‌خورد که امید زیادی برای نامزدی دارند. در صدر لیست، Ruben Brandt, Collector (روبن براند؛ گردآورنده) اثر میلرد کرستیچ از «سونی پیکچرز کلاسیک» ایستاده؛ اثری با دید متمایل به بزرگسالان درباره‌ روان‌پزشکی که به‌سبکِ خارق‌العاده‌ خود، درصدد ربودن همه آثار هنری‌ای‌ست که شوکه‌اش کرده‌اند. از‌نظرِ سبک نمایشی، بی‌شرم –با انیمیشن دوبعدی الهام‌گرفته از کوبیسم– همراه با دلربایی فیلسوفانه‎ای‌ست که ذات دگرگون‌شده‌ای از هنر را اکتشاف می‌کند. «سونی پیکچرز کلاسیک» هم سابقه طولانی در‌این‌زمینه دارد و می‌تواند با شایستگی ادامه دهد. در‌این‌بین، «جیکیدز» (ناشر آمریکایی) می‌تواند یازدهمین نامزدی‌اش را با Mirai (میرای/آینده) ساخته‌ مامورو هوسودا کسب کند؛ کسی‌که شایسته‌ترین شخص ژاپنی این فهرست است که می‌تواند به موفقیت برسد. به‌واسطه‌ اعتبار برجسته‌ توزیع‌کننده در‌میانِ کمیته انیمیشن و جایگاه‌شان به‌عنوانِ سرشناس‌ترین شرکت‌کننده در نمایش جوایز؛ هوسودا در‌نهایت می‌تواند توجه آکادمی را به‌خود جلب کند. اثر قبلی او The Boy and the Beast (پسر و دیو) که در سال ۲۰۱۵ با «فانیمیشن» (ناشر آمریکایی) وارد مسابقه شده بود؛ در‌نهایت موردِتوجه قرار نگرفت ولی حالا با این ماجراجویی منحصربه‌فرد و لذت‌بخش در‌موردِ پسری که نسخه‌ بالغ خواهر کوچک‌ترش را در آینده ملاقات می‌کند؛ استعداد نهفته‌اش می‌تواند توسط هالیوود تائید شود. دو انیمیشن قابلِ‌توجه دیگر در‌این‌بین هستند که طراحی دستی دارند؛ Tito and the Birds (تیتو و پرندگان) محصول برزیل به‌کارگردانیِ مشترک گوستاو استاینبرگ، گابریل بیتار و آندره کاتوتو که توسط استودیو «شاوت» پخش شده و Have a Nice Day (روز خوبی داشته باشید) اثر جیان لیو که اواخر سال ۲۰۱۸ توسط کمپانی هُنری «استرند ریلیزینگ» به‌نمایش درآمد. تیتو، فرهنگ ترس را در دنیای امروزی از‌طریقِ طراحی شخصیتیِ اکسپرسیونیستی با پس‌زمینه‌ رنگ روغن به‌کار می‌گیرد. دومین اثر جیان لیو هم (بعد‌از Piercing I محصول ۲۰۱۰) یک کمدی جنایی‌ست که در جنوب چین رخ می‌دهد. علاوه‌بر هوسودا؛ GKIDS چهار نماینده‌ دیگر در این رقابت دارد؛ دو اثر Lu Over the Wall و The Night is Short, Walk On Girl صلابت و تخیل بی‌حدوحصری از کارگردانش میساکی یوآسا را به‌نمایش گذاشته؛ اولی، اقتباسی خانوادگی،دوستانه از افسانه‌ پری دریایی‌ست؛ در‌حالی‌که دومی، سفری مستانه و خیال‌پردازانه است. بازگشتی پرکار از این فیلم‌ساز سینمایی بعد‌از یک وقفه‌ طولانی که به‌خاطرِ کار در تلویزیون ایجاد شده بود. یواسا استحقاق شهرت بیشتری دارد؛ به‌این‌خاطر که اثر قدیمی‌ترش Mind Game (بازی ذهن) آن‌طور که باید، دیده نشد. با‌این‌حال، شانس آثار مذکور در میدانی شلوغ از جواهرات بین‌المللی، محدود به مبارزه برای کسب یکی،دو جایگاه در لیست نهایی‌ست. می‌رسیم به Fireworks (آتش بازی) به‌کارگردانیِ آکیوکی شینبو و نوبویوکی تاکئوچی که داستانی از دوران بلوغ با داشتن مؤلفه‌هایی از سفر در زمان دارد؛ این اثر، به‌اندازه‌ آثار دیگر جیکیدز، توسط منتقدان تحویل گرفته نشد و از شانس کمتری برخوردار است. البته Mutafukaz (یا MFKZ) اثر شوجیرو نیشیمی و گیلام ران رنارد محصول مشترک فرانسه و ژاپن نیز در این ماجراجویی حضور دارد. سه اثر ژاپنی دیگر توسط «الون‌آرتز» در آمریکا پخش شده که شامل درام‌هایی عاطفی و یک حماسه‌ علمی،تخیلی‌ست. ابتدا از Maquia: When the Promised Flower Blooms بگوییم؛ ملودرامِ خیال‌انگیز ماری اوکادا که به‌خاطر داشتن نظر مثبت منتقدان، از امتیاز خوبی برخوردار است. در جایگاه دوم، Liz and the Blue Bird (لیز و پرنده‌ آبی) اثر نائوکو یامادا قرار دارد که داستانش اقتباسی از کتاب Sound Euphonium اثر آیانو تادکدا و در‌مورد روزمرگی دو دوست است که با ورود به دوران بزرگسالی، به‌تدریج از هم جدا می‌شوند. در‌نهایت، The Laws of the Universe – Part I (قانون کیهان – بخش اول) جدیدترین قسمت از مبارزات حماسی دانش‌آموزان دبیرستانی با بیگانگان فضایی‌ست. قسمت اول این فیلم با‌عنوانِ The Laws of the Universe – Part 0 توسط «الون‌آرتز» در سال ۲۰۱۵ پخش شد.
فکر‌کردن به اینکه رأی‌دهندگان آکادمی حس کنند نیازی به احتساب فیلم‌های خارجی‌زبان یا تولیدات اقتصادی کم‌بودجه دارند، بیش‌از‌حد خوش‌بینانه است اما احتمال اینکه رده‌بندی‌شان با استودیوهایی که ارتباط بهتری با آنها دارند؛ پر شود، بیشتر است. در‌این‌بین، استودیوهای بزرگی وجود دارند که با وجود شانس کمتر، همچنان ممکن است آثارشان را بین نامزدهای نهایی ببینیم؛ آثاری که با داشتن تبلیغات خوب و سابقه‌ درخشانِ استودیوهای خود می‌توانند در‌صورتِ نیاز بین انتخاب‌های اسکار جای بگیرند. «والت دیزنی» با اثر دیگرش Ralph Breaks the Internet (رالف اینترنت را خراب می‌کند) شانس کمتری نسبت به قهرمانان خانواده‌ محبوب و بی‌پروای پیکسار دارد؛ هرچند به‌طورِکامل از رقابت عقب نیست. شاید کمی سختگیرانه باشد ولی ممکن است با‌توجه‌به تجربه‌ Finding Dory (در جست‌وجوی دوری) که با آن‌همه استقبال و تشویق مواجه شد و نتوانست به جایگاه بالایی دست پیدا کند، رالف خرابکار هم از لیست نهایی خط بخورد. اقتباس استودیو «ایلومینیشن» از The Grinch (گرینچ) دکتر سئوس تنها در‌حدِ گذراندن یک‌روز تعطیل جذاب خواهد بود؛ هرچند شاید از تأخیر در اکرانش نفع ببرد؛ ولی با همان شناختی که از ویژگی‌های این موجود تلخ‌مزاج سبز رنگ داریم، نتیجه از ساخته‌های پیشین این استودیو هم کرخت‌تر است. در‌نهایت، Early Man (انسان‌های اولیه) محصول استودیوی انگلیسی «آردمن» که ناشر خوبی مثل «لیونزگیت» در آمریکا داشته است تا این استاپ،موشن کمدی، نمایش خوبی را هم پشتِ‌سر گذاشته باشد. آکادمی نشان داده که «آردمن» و تکنیک درخشانش را دوست دارد؛ پس نباید آن‌را دستِ‌کم گرفت.
فهرست نهایی آثار منتخب، گاه شامل شگفتی‌هایی در‌بینِ عنوان‌های بین‌المللی‌ست که تا قبل‌ازآن، ناشناخته بودند اما با انتخاب‌شدن‌شان، توجه‌ها را به‌خود جلب می‌کنند. یکی‌از آن اضافه‌شدن‌های غیرمنتظره امسال، مربوط به اولین حضور مکزیک در این جمع با Ana y Bruno (آنا و برونو) است. این فانتزی در‌موردِ یک دختربچه و دوست خیالی‌اش است. کارلوس کارنا؛ کارگردان این انیمیشن، کسی‌ست که با درام دردناک The Crime of Father Amaro (جنایت پدر آمارو) اسکار سال ۲۰۰۳ را برای بهترین فیلم خارجی‌زبان کسب کرد و این‌بار با اولین تجربه‌ انیمیشنی خود، به این رقابت وارد شده است. از تایوان، سونگ هسین-یِن با انیمیشن On Happiness Road (در مسیر خوشحالی) حضور دارد که توصیفی به فرم نقاشی انیمیشنی از کودکی و رنج‌های آن‌دوران کارگردان است که الها‌م‌بخش او در ساخت این اثر بوده است. از فرانسه Tall Tales (داستان‌های بلند) که یک انیمیشن C.G بر‌اساسِ کتاب پرفروشی در ژانر کودک به‌اسمِ Tall Tales from the Magical Garden (داستان‌های بلندی از باغ جادویی) اثر آنتون کرینگز ساخته شده است.
مرتضی صوفی/ زومجی

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد