...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 127412 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۸/۳/۲۱ - 07:37
جرقه موسیقی «تلفیقی» در ایران چگونه زده شد؟

نوای فیوژن به‌سبکِ داخلی!

تا یک‌دهه‌پیش ژانرهای موسیقی در ایران به سه دسته پاپ، سنتی (موسیقی ایرانی) و کلاسیک تقسیم می‌شد و سبک‌های دیگر مانند راک هم زیرمجموعه سبک پاپ قرار می‌گرفتند. در دهه 1380 شاید موردانتظارترین سبکی که می‌توانست به این دسته‌بندی‌ها اضافه شود، سبک رپ بود که در اوج قرار داشت و تلاش‌هایی هم در‌جهت مجاز‌ شدن این سبک صورت گرفت. با‌این‌حال، موسیقی «تلفیقی» که زمینه‌های آن از سال‌ها‌قبل در موسیقی کشورمان شکل گرفته بود، به‌یک‌باره برجسته شد و ضلع چهارم دسته‌بندی پاپ، سنتی و کلاسیک را تشکیل داد اما موسیقی «تلفیقی» چیست و جرقه آن چگونه زده شد؟ موسیقی «تلفیقی» گونه‌ای از موسیقی‌ست که نتیجه تلفیق دو یا چند فرهنگ موسیقایی باشد. موسیقی «تلفیقی»، ترجمه اصطلاح موسیقی «فیوژن» است که در اصل و ابتدا به ترکیب موسیقی جز با فانک و راک گفته می‌شد اما امروزه به‌خصوص در موسیقی ایران، شکل‌های مختلفی به‌خود گرفته و از تلفیق موسیقی پاپ با سنتی، موسیقی الکترونیک با آواز و ... را موسیقی «تلفیقی» می‌گویند. در موسیقی «تلفیقی» همواره تلاش در به‌هم‌رساندن موسیقی در دهکده جهانی موسیقی‌ست و مثلاً، می‌توان به تلفیق موسیقی ایرانی و موسیقی کلاسیک غربی در آلبوم «مولانا و باخ» اثر داود آزاد یا تلفیق موسیقی اصیل آذربایجان با موسیقی جز که توسط عزیز مصطفی‌زاده در آذربایجان صورت می‌گیرد، اشاره کرد. شاید به‌طور‌دقیق نتوان گفت که سرآغاز موسیقی «تلفیقی» در ایران به کجا می‌رسد؛ چرا‌که تلفیق همیشه در کار موزیسین‌های ما بوده و همواره هنرمندان خوش‌ذوقی داشته‌ایم که خواسته‌اند دو یا چند فرهنگ مختلف موسیقایی را با هم ادغام کنند و یک فرم جدید از موسیقی ارائه بدهند اما به‌طور‌جدی موسیقی «تلفیقی» در ایران، از اواسط دهه 1370 و زمانی‌که فضا برای ارائه موسیقی‌های مختلف بازتر شد، رواج بیشتری یافت و گروه‌هایی نظیر «آویژه»، «اوهام» و «ایجاز» توانستند با موسیقی متفاوتی که ارائه می‌دادند، گوش‌ و نظر مخاطبانی را به‌خود جلب کنند. «سیزده‌ چهل» از گروه «بمرانی»؛ جزو تازه‌ترین آلبوم‌هایی‌‌ست که در‌این‌حوزه منتشر شده. در‌ادامه، به معرفی برجسته‌ترین گروه‌های موسیقی «تلفیقی» که در دو‌دهه گذشته در موسیقی کشورمان فعال بوده‌اند، خواهیم پرداخت.

گروه «آویژه»
رامین «بهنا» به‌عنوان یکی از پیشگامان موسیقی «تلفیقی» در ایران، سال 75 گروه «آویژه» را با همکاری پدرام درخشانی، بابک ریاحی‌پور و رضا آبایی تأسیس کرد که کنسرت‌های این گروه اولین تجربه موسیقی «تلفیقی» در ایران به‌شمار می‌آمد. آنها آلبوم «نخستین» و «آویژه» را به علاقه‌مندان موسیقی «تلفیقی» ارائه کردند و توانستند در اولین دوره «جشنواره موسیقی مهر»، جایزه «خورشیدِ زرین» جشنواره را برای آلبوم «نخستین» به‌دست آورند. البته گروه «آویژه» عمر زیادی نکرد و پس‌از‌مدتی هر‌یک از اعضای آن، جداگانه به فعالیت پرداختند و هر‌یک از جهت خود، آن ایده‌ها را مطابق با سلیقه شخصی‌شان پی گرفته و هر‌از‌گاهی در بازار موسیقی و صحنه کنسرت ظاهر شده‌اند.
گروه «اوهام»
گروه «اوهام» در سال 78 توسط شهرام شعرباف (خواننده و آهنگ‌ساز) به‌همراه شاهرخ ایزدخواه (نوازنده گیتار الکتریک) و بابک ریاحی‌پور (نوازنده گیتار بیس) در تهران تشکیل شد. آنها اولین آلبوم خود با نام «نهال حیرت» را در تابستان همان سال ضبط کردند اما آلبوم آنها مجوز دریافت نکرد. «اوهام» در زمستان 79 وب‌گاه رسمی خود را راه انداخت و تمام آهنگ‌های «نهال حیرت» را به‌صورت رایگان در‌اختیار شنوندگان قرار داد. بدین‌ترتیب، آهنگ‌های «اوهام» در مدت کوتاهی بین جوانان ایرانی پخش شد و توانست طرفداران بسیاری به‌دست آورد. «اوهام» در‌این‌مدت همچنان به تلاش‌های خود برای انتشار قانونی آلبوم و نیز اجرای زنده ادامه می‌داد که هیچ‌‌یک به‌ثمر نرسید. بعد‌از ‌آن‌همه تمام تلاش برای گرفتن مجوز، سرانجام گروه «اوهام» در زمستان 80 اولین اجرای زنده خود را به‌صورت خصوصی در کلیسای «روس ارتودکس» تهران برگزار کرد. آنها چهار آلبوم را به‌طور غیررسمی منتشر کردند ولی در‌نهایت توانستند پنجمین آلبوم‌ و نخستین آلبوم رسمی خود را سال 92 با عنوان «این خرقه بینداز» را منتشر کنند. در اردیبهشت‌ماه 93، «اوهام» برای دوشب در مجموعه میدان آزادی (که تبدیل به مکانی محبوب برای طرفداران «اوهام» شده) به‌روی صحنه رفت و آلبوم جدید خود را به‌همراه قطعات محبوب طرفداران از آلبوم‌های قبلی اجرا کرد که با استقبال طرفداران مواجه شد. همین کنسرت در تاریخ 30 خرداد‌ماه 93 برای یک‌شب دیگر تمدید شد و گروه برای این اجرا، آهنگ‌های دیگری از آلبوم‌های قدیم و جدید خود را به لیست اجرا افزود.
گروه «رومی»
پس از فروپاشی گروه «آویژه»، پدرام درخشانی بیشترین کسی بود که موسیقی «تلفیقی» را در همان فرم پیگیری کرد. درخشانی به‌همراه رضا آبایی و یکی،دو نوازنده دیگر گروه «رومی» را بنا نهاد و هر‌آنچه در «آویژه» نمی‌پسندید، در «رومی» اصلاح کرد و آنچه پسند سلیقه‌اش بود، به‌گوش مخاطب رساند و به‌سرعت محبوب شد. او در «رومی» بار اصلی موسیقی‌اش را روی دوش موسیقی شرق گذاشت و دقیقاً برعکس «آویژه»، تلاش کرد موسیقی ایرانی را در روکشی از موسیقی غربی،شرقی ارائه کند. تفاوت مهم دیگر «رومی»، استفاده از کلام و اشعار کلاسیک در موسیقی‌اش بود. خوانندگان گروه «رومی» را مهرداد هویدا، حامد نیک‌پی و پدرام درخشانی تشکیل می‌دادند. رضا مقدس، علی رحیمی، دارا دارایی، میلاد درخشانی و پاشا هنجنی به‌عنوان نوازنده ثابت و امید حاجیلی و نسیم سعد هم به‌عنوان نوازنده مهمان این گروه را همراهی می‌کردند. گروه «رومی» علاوه‌بر کنسرت‌هایی که برگزار کرده؛ در‌این‌سال‌ها سه آلبوم با نام‌های «رومی 1»، «رومی 2» و «رومی 3» را هم منتشر کرده است.
گروه «باراد»
«باراد» گروه موسیقی راک ایرانی بود که در سال 82 آلبومی به‌همین‌نام منتشر کرد که «تلفیقی» از موسیقی راک و موسیقی نواحی ایران است. این گروه توسط پویا محمودی تأسیس شد و با تأثیرپذیری از موسیقی نواحی جنوب ایران، آثاری «تلفیقی» خلق کرد. اعضای گروه «باراد» را پویا محمودی (خواننده و نوازنده گیتار)، کسری سبکتکین (نوازنده باس)، آرش مقدم (نوازنده درامز) و آیدین نائینی (نوازنده گیتار) تشکیل می‌دادند. گروه «باراد» دو‌سال پس از انتشار تنها آلبوم‌شان با نام «باراد» در سال 82، منحل شد که دلیل آن هم مشخص نیست.
گروه «دارکوب»
گروه «دارکوب» سال 86 به‌بهانه پرداختن به موسیقی با محوریت سازهای کوبه‌ای تشکیل شد که همایون نصیری، حبیب مفتاح بوشهری و رضا گلزار؛ هسته اولیه آن بودند. «دارکوب» بر‌اساس توجه به موسیقیِ سازی شکل گرفت و در یک دوره‌ای با محبوبیت خوانندگانش، خواننده‌محوری را تجربه کرد و اگرچه به شهرت بیشتر این گروه منجر شد، انتقاداتی هم برای آنها به‌همراه داشت.
گروه «کامنت»
«کامنت» بند گروه موسیقی آلترناتیو راک ایرانی‌ست که سال 86 توسط کیان پورتراب و نیما رمضان در تهران شکل گرفت. بعدتر با اضافه‌شدن سایر اعضاء، تعدادی از آهنگ‌های ساخته کیان ضبط و سرانجام سال 88 آلبوم اول‌شان با‌عنوان «میرم بالاتر» منتشر شد. کیان پورتراب (خواننده و ترانه‌سرا)، نیما رمضان (نوازنده گیتار الکتریک)، بردیا امیری (نوازنده درامز)، اشکان آبرون (نوازنده کیبورد) و آرین کشیشی (نوازنده گیتار بیس) اعضای گروه «کامنت» هستند.
گروه «بهنا»
گروه «بهنا» در پائیز 85 توسط رامین بهنا با هدف ارائه موسیقی «تلفیقی» با هویت ایرانی تشکیل شد. این گروه کوچک و خودمانی، با تمرین قطعات قبلی «بهنا» (یعنی آنهایی‌که برای گروه «آویژه» ساخته شده بود) شروع‌به‌کار کرد و طی دو کنسرت، یکی در «فرهنگسرای هنر» 85 و دیگری در «سالن سبز کاخ نیاوران» 87 آهنگ‌های جدیدتری نیز برای شنوندگان نواخت که آنها را در آلبومی به‌نام «نه آن چُنان» (۱۳۸۹) جای داد. آلبوم «تهران 11» که حاصل بیش از دو‌سال کار است، نُه‌قطعه دارد و در سال 95 توسط این گروه منتشر شد. رامین بهنا و گروهش در این آلبوم، ساز ایرانی را به‌کل کنار گذاشتند و اعتقاد دارند که ساز ایرانی دیگر پاسخ‌گوی صدای تهران نیست. «پارک وی»، «پیاده‌رو»، «بازار»، «سیدخندان»، «تنهایی» و «عاشقانه»، از قطعات این آلبوم هستند.
گروه «دنگ‌شو»
اولین جرقه تشکیل گروه موسیقی  «دنگ‌شو» سال 83 در ذهن طاها پارسا و رضا شایا زده شد؛ دو برادری که پسر علیرضا شجاع‌نوری (بازیگر سرشناس سینما و تئاتر و تلویزیون) هستند ولی آنها راه و علاقه خود را در موسیقی پیدا کردند که به گروه «دنگ‌شو» ختم شد. نخستین کنسرت رسمی گروه در «فرهنگسرای ارسباران» تهران برگزار شد که استقبال ویژه شنوندگان و مطبوعات را به‌دنبال داشت. در سال 87، ضبط اولین آلبوم رسمی گروه در تهران آغاز شد و هم‌زمان، «دنگ‌شو» به برگزاری اجراها، حضور در مجامع هنری و فستیوال‌ها مبادرت می‌ورزید. در سال 89، اولین آلبوم رسمی گروه به‌نام «شیراز چل‌ساله» که در آن، طاها پارسا و امید نعمتی و سپنتا مجتهدزاده خوانندگی را و آیدین آغداشلو و رؤیا نونهالی نیز دکلمه‌ها را بر‌عهده داشتند و غزل شاکری، بک‌وکال این آلبوم بود. گروه «دنگ‌شو» تاکنون آلبوم‌های «شیراز چل‌ساله»، «دل تنگ شو»، «اتاق گوشواره» و «مد و نای» را منتشر کرده‌اند.
گروه «بمرانی»
گروه «بمرانی» از سال 87 فعالیت خود را با ضبط آلبوم «آسمان زرد خورشید آبی» توسط بهزاد عمرانی و با همکاری حمیدرضا بهزادیان و به‌دنبال‌آن یک اجرای صحنه‌ای در «مجتمع فنی تهران» آغاز کرد. این گروه، از معدود گروه‌هایی‌ست که در‌این‌سال‌ها توانسته آهسته و پیوسته، مسیر خود را در موسیقی پیدا کند و اعضای اولیه خود را همچنان حفظ کند. اعضای این گروه که با هم نسبت خانوادگی دارند، سال‌ها در فضای غیررسمی فعالیت می‌کردند که دو آلبوم «جوراب‌های لخت» و «اتوبوس قرمز» حاصل این فعالیت بود و تازه سال 94 توانستند از اولین آلبوم رسمی خود یعنی «مخرج‌ مشترک» رونمایی کنند. آنها در حوزه تئاتر هم بسیار فعال بوده‌اند و سال 91 طبق اعلام اداره تئاتر، با‌حضور در پنج نمایش، پرکارترین گروه موسیقی در تئاتر شناخته شدند. آخرین آلبومی که از گروه «بمرانی» منتشر شده است، آلبوم «سیزده‌ چهل» است.
گروه «پالت»
استارت اولیه گروه «پالت» در سال 88 به‌صورت کاملاً اتفاقی زده شد. برای اجرا در «مؤسسه خیریه محک» دور هم جمع می‌شوند و آن‌قدر این تجربه به دهان‌شان مزه می‌کند که از همان موقع استارت اولیه «پالت» زده می‌شود. اعضای این گروه چند‌سال‌بعد یک ورژن جالبی از قطعه «خونه مادربزرگه» را همراه با موزیک‌ویدئوی آن منتشر کردند که به‌سرعت در فضای مجازی دست‌به‌دست شد. بعد‌از‌آن هم با اعتراض خلاقانه‌ای که برای نشان‌ندادن ساز در تلویزیون در برنامه «رادیو هفت» از خود نشان دادند، توانستند بیش‌از‌پیش محبوبیت عام پیدا کنند. گروه «پالت» پس از انتشار آلبوم «آقای بنفش»، در اردیبهشت‌ماه سال 94 آلبوم دومش را منتشر کرد که به‌اندازه آلبوم اول مورد‌استقبال مخاطب عام قرار نگرفت. گروه «پالت» با ترانه «تمام ناتمام» برای سریال «لیسانسه‌ها» برای اولین‌بار در مدیوم تلویزیون حاضر شد.
گروه «دیوار»
گروه «دیوار» سال 90 توسط مسعود همایونی (نوازنده گیتار الکتریک) و یاشار خسروی (نوازنده ساکسوفون) پایه‌گذاری شد. در‌ادامه، پویا نیک‌پور (نوازنده کیبورد و پیانو)، بابک ریاحی‌پور (نوازنده باس) و ایلیار خسروی (درامر) نیز به این جمع پیوستند تا «دیوار» تکمیل شود. هدف اصلی گروه، تولید سبکی از موسیقی آلترناتیو بود که بازار پرمخاطبی ندارد و «دیوار» بستری بود تا این نوازنده‌های اغلب سرشناس، موسیقی‌ای که خارج از این فضا طالب چندانی نداشت را اجرا کنند.
گروه «چارتار»
گروه «چارتار» یک گروه موسیقی ایرانی‌ست که در سال 90 توسط آئین احمدی‌فر، آرش فتحی، آرمان گرشاسبی و احسان حائری تشکیل شد. حاصل شکل مؤلف‌محور گروه و خلاقیت اعضاء، آلبوم «باران تویی» بود که در بهمن‌ماه 90 منتشر شد. موسیقی «چارتار» ترکیبی‌ست از حال‌و‌هوای موسیقی ایرانی و کلاسیک، کلامی خوش‌آهنگ و پرداختی مدرن. قطعه «باران تویی» مشهورترین قطعه‌ گروه «چارتار» است و آنها با همین آهنگ توانستند مخاطبان گسترده‌ای پیدا کنند. «چارتار» سال 94 آلبوم دوم خود را با نام «جاده می‌رقصد» منتشر کرد. سومین آلبوم گروه «چارتار» هم «دریا کجاست» نام دارد که سال 96 منتشر شده است.
گروه «پیتر سلیمانی‌پور»
گروه «پیتر سلیمانی‌پور» با هدف شرکت در نخستین «هفته‌ موسیقی تلفیقی» در زمستان 91 شکل گرفت. موسیقی این گروه مبتنی‌بر تعدادی از ساخته‌های بسیار قدیمی سلیمانی‌پور و رویکرد آن دوره او به موسیقی‌ بود که به‌دلایلی نتوانسته بود آنها را روی صحنه ببرد. سلیمانی‌پور می‌گوید که آشنایی با نوازندگان بسیار خوب و قهاری که همیشه دوست داشته با آنها کار کند، بهانه‌ای شد که رپرتواری از کارهای اوایل دهه 70 و کارهای جدیدی که شبیه همان کارهای گذشته بود را برای علاقه‌مندان اجرا کند. اعضای آن‌را آرش پژندمقدم (نوازنده درامز)، دارا دارایی (نوازنده گیتارباس)، نیما رمضان (نوازنده گیتارالکتریک)، حمزه یگانه (نوازنده کیبورد) و پیتر سلیمانی‌پور (نوازنده ساکسوفون، آهنگ‌ساز) تشکیل می‌دادند که حضور بعدی‌شان روی صحنه مربوط به سال 93 در جریان دومین هفته موسیقی «تلفیقی» می‌شد که به‌دلیل استقبال مخاطبان آن اجرا برای یک‌سئانس دیگر هم تمدید شد. این آنسامبل قرار بود قطعات اجرا‌شده در کنسرت را به‌صورت یک آلبوم منتشر کنند که تا‌حدی هم آنها را ضبط کرده بودند اما این پروژه ناتمام ماند و با درگیر‌شدن پیتر در کوارتت «کاسته» و برخی فعالیت‌هایش در سایر گروه‌ها مثل «دارکوب»، آنسامبل «پیتر سلیمانی‌پور» نیمه‌کاره رها شد.
گروه «کاسته»
شاید بتوان گفت که یکی از چالش‌های مهمی که در‌این‌سال‌ها کوارتت «کاسته» با آن روبه‌رو شد، جدا‌شدن پیتر سلیمانی‌پور از گروه بود که به‌دلیل برخی شرایط، از تابستان سال 95 دیگر نتوانست گروه را همراهی کند تا به‌این‌ترتیب، به‌پیشنهاد خود پیتر؛ سهیل پیغمبری جایگزین وی شود. «کاسته» از سال 91 با عنوان «تریو احسان صدیق» فعالیتش را آغاز کرد. بخشی از قطعات ارائه‌شده در اولین آلبوم گروه که سال 94 با‌عنوان «ایستگاه یک» منتشر شد؛ موسیقی متن فیلم‌های کوتاه ساخته احسان صدیق بود. بعد از رفتن پرویز نوری و آمدن مازیار یونسی، «تریو احسان صدیق» میل به کوارتت شدن پیدا کرد و به‌پیشنهاد رامین صدیقی؛ پیتر سلیمانی‌پور به گروه اضافه و به‌این‌ترتیب تریو تبدیل به کوارتت «کاسته» ‌شد. بعد از انتشار آلبوم اول در سال 94، گروه کنسرت‌های متعددی در کشورهای مختلف اجرا کرد که از اجرای آنها به‌عنوان بهترین اجرای فستیوال هلند در رسانه‌های خارجی یاد شد.
گروه «دال»
گروه «دال» که نامش را از اول واژه دوستی گرفته؛ در اسفند 92 با انتشار تک‌آهنگ «آوازم را می‌رقصیدی» شکل گرفت. «دال» در سال 93 چند تک‌آهنگ دیگر در فضای مجازی منتشر کرد که به‌واسطه آنها جایش را بین مخاطب‌های موسیقی «تلفیقی» امروز پیدا کرد و در‌همان‌سال قطعه «طعم شیرین خیال» را برای تیتراژ فیلمی با همین نام ساخت. اولین موسیقی گروه «دال» با نام «گذر اردیبهشت» در بهار 95 منتشر و جزو پر‌فروش‌ترین موسیقی‌های سال شد. این موسیقی، در سی‌و‌دومین جشنواره موسیقی فجر برنده لوح تقدیر بهترین موسیقی «تلفیقی» سال و همچنین کاندید جایزه «باربد» در بخش آهنگ‌سازی شد. «دال» از ابتدا پنج عضو ثابت داشت؛ شایان شکرآبی، یزدان بهمنی و میلاد سعدی به‌همراه امین هدایتی که آواز قطعات را می‌خواند و غزل مهدوی که ترانه‌ها را می‌نوشت.
گروه «داماهی»
«داماهی» یک گروه ایرانی‌ست که در سال 93 با هدف تولید موسیقی با رویکردی آزادانه در تلفیق اِله‌مان‌های موسیقی محلی ایران (به‌ویژه موسیقی سواحل جنوب ایران)، جاز، رگه، فلامنکو، آفرو، لاتین، فانک، موسیقی هند و ... به ساخت و تولید اولین آلبوم خود اقدام کرد. آنها، در بدو تأسیس این شانس را یافتند تا همراه با پروژه سینمایی «دو-ر-می-فا-صلح» در‌جریان جام جهانی 2014، به برزیل سفر کند و همراه با چند گروه دیگر ایرانی علاوه‌بر اجرای چند کنسرت در شهرهای مختلف برزیل، قبل از بازی ایران و نیجریه در شهر «کوریتیبا» به‌روی استیج رسمی فیفا که در این شهر برپا بود، برود و به اجرای کنسرت بپردازد. پس‌از‌آن، گروه به ایران بازگشت و در تهران و بندرعباس تعدادی کنسرت اجرا کرد. با‌توجه‌به عمر کوتاه این گروه، کنسرت‌های این گروه در ایران همواره با استقبال بسیار خوب مردم همراه بوده و توانسته علاوه‌بر ایجاد رضایت در مخاطب عام، نظر منتقدین و بسیاری از موزیسین‌های ایرانی را نیز به‌خود جلب کند. آنها دو‌سال‌پیش اولین آلبوم خود را منتشر و کنسرت‌های‌شان را برگزار کردند. در‌این‌راه به‌واسطه موسیقی خلاقانه و البته پرفورمنس رضا کولغانی (خواننده) به‌قدری توانستند مخاطب را به‌سمت خود جذب کنند که کنسرت‌های‌شان به «برج میلاد» هم نقل‌مکان کرد.
گروه «کماکان»
سال 94 بود که مهدی ساکی، اولین آلبوم رسمی خود یعنی «کماکان» را با نظارت هنری ماکان اشگواری منتشر کرد. البته پیش‌از‌آن، با چندین اجراى زنده بین مخاطبان شناخته شد و اولین آلبومش توانست تبدیل به یکى از موفق‌ترین آلبوم‌هاى ژانر تلفیقى‌شده و به فروش ویژه‌اى در این ژانر دست پیدا کند. از اشعار مولانا گرفته تا ابراهیم منصفی و حسین منزوی و حتی لالایی‌های محلی و ترانه‌بازی‌های کودکان به‌زبان عربی، در «کماکان» استفاده شد.
گروه «نیوش»
گروهی متشکل از سروش قهرمان‌لو (خواننده و نوازنده سه‌تار الکتریک)، آرش قهرمانلو (یکی از مؤسسان و مدیر‌برنامه) و کیکاووس مختاری (تنظیم‌کننده). سبکی که اجرا می‌کنند «تلفیقی»‌ست از موسیقی راک، سنتی و فولکور. در‌واقع، نمی‌توان موسیقی آنها را در سبک خاصی گنجاند. «نیوش» تاکنون توانسته است به مقام‌های متعددی در حوزه موسیقی دست یابد که از‌این‌میان می‌توان به کسب مقام دوم در فستیوال بین‌المللی موسیقی «وومد» و مقام‌هایی در داخل کشور اشاره کرد. سروش قهرمانلو که مدت‌ها در‌کنار استاد جلال ذوالفنون و در گروه او می‌نواخت؛ بعد‌از‌مدتی در همراهی با برادرش آرش، اقدام به تأسیس گروه خود کرد. «نیوش» از همان ابتدا به‌دلیل سبک و سیاقی که داشت، توانست مورد‌توجه واقع شود؛ چرا‌که در ابتدای کار در ایستگاه‌های مترو تهران و با مجوز فرهنگسرای مترو، اقدام به برگزاری اجراهای خود کرد و به‌همین‌دلیل، بسیار خبرساز شد. «خرده‌های تاریکی»، «کینه» و ... عنوان آلبوم‌هایی‌ست که این گروه دارد.
مینا آتشی/ هنرآنلاین

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد