...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 139361 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۹/۷/۲۳ - 07:33

مدل حمایت «آل تکثیر» از «آل‌کثیر» درست بود؟

ماجرا از آنجا شروع شد که عیسی آل‌کثیر؛ بازیکن تیم «پرسپولیس» بعد از به‌ثمررساندن گل در بازی مقابل «پاختاکور» ازبکستان، دوید و با انگشت سبابه دو دست، پوست کنار چشم‌هایش را کشید و چشم‌هایش را بادامی کرد. بازی بعدی «پرسپولیس» مقابل «النصر» عربستان بود و ناگهان اعلام شد که آل‌کثیر به‌دلیل «اقدام نژادپرستانه»، شش‌ماه محروم شده است؛ حالا قسم و آیه از عیسی که من به‌عشق برادرزاده‌ام که چشم‌هایش این‌شکلی‌ست آن‌کار را کرده‌ام و عدم‌پذیرش ازسوی مسئولان AFC. به‌هرحال، بازی بعدی با تیمی از آل سعود بود و آل‌کثیر هم بازیکنی کلیدی به‌شمار می‌آمد. خشم یا هرچیز دیگر، فوتبال‌دوستان و عاشقان تیم «پرسپولیس» را از مشهور و غیرمشهور دست‌به‌کار کرد و نتیجه آن‌شدکه بسیاری شروع کردند به «ترویج ادبیات عرب‌ستیزانه» و گروهی هم دست به «تکثیر» آل‌کثیر زدند و عکس‌هایی با چشم‌های بادامی‌شده منتشر کردند! به‌گزارش ایسنا؛ بااینکه در متون و باورهای بسیاری از مردم، ایران، چهارراه تمدن و مسیر اتصال غرب و شرق جهان به یکدیگر بوده است؛ اما این توصیف «توماس مور» (حقوقدان و سیاستمدار برجسته انگلیس در قرن 16) از ایران است که می‌گوید: «این قوم ... کم‌وبیش در حلقه‌ای از کوه‌ها زندگی می‌کنند؛ به آنچه خود تولید می‌کنند، خرسندند و با مردم دادوستد چندانی ندارند. براساس عرف سیاسی خود در‌پی گسترش مرزهایشان نیستند و کوه‌ها ... آن‌ها را از هجوم بیگانه در‌اَمان می‌دارند. با کسی سر جنگ ندارند و ...»؛ به‌همان‌نسبتی که ایرانیان در حصار کوه‌ها از جنگ ابا داشته‌اند و در برابر جنگ هم حفظ شده‌اند، سال‌های سال است که استانداردهای فرهنگی ما هم اغلب در درون همین حصارها تعریف شده است؛ نه براساس آنچه رسانه‌های لیبرال جریان اصلی تلاش می‌کنند به‌عنوان «جریان روز» جا بیندازند. مردم درمورد ترک و لر و کرد و گیلک و عرب و ... جوک می‌گویند و شوخی می‌کنند. ممکن است این جوک‌ها شامل توهین‌های قومی باشد و البته که قطعاً مذموم است؛ اما مردم ایران یکدیگر را یا حتی دیگرانی خارج از مرزهای سرزمین این کشور را به‌دلایل قومی، نژادی و مذهبی نمی‌کشند. کسبه‌ای که به اقلیت‌های دینی تعلق دارند، ناچار نیستند کسب‌وکار خود را در محله‌های منحصراً اقلیت‌نشین راه بیندازند و دور محله‌های مختلف شهرهای ما دیوار و خط زرد وجود ندارد. گاهی در برخی شهرها و محله‌ها با برخی مهاجران به‌خوبی مردم دیگر در شهرها و محله‌های دیگر رفتار نشده است؛ اما خشونت‌هایی که رخ داده، مقطعی بوده‌اند و به رویه تبدیل نشده‌اند. قطعاً این خشونت‌ها محکوم‌اند و غیرقابل‌دفاع و باید اصلاح شوند؛ اما در بیمارستان‌ها از پذیرش مهاجران خودداری نمی‌کنند و در سیستم حمل‌ونقل عمومی، مردم به اینکه فردی‌که روی صندلی نشسته، کارت اقامت به‌همراه دارد یا نه، کاری ندارند! بیرون ایران اما رسانه‌ها به ایران و مردم ایران آن‌طورکه «توماس مور» به ما نگاه کرده، نگاه نمی‌کنند. وقتی‌که «جریان» علیه تفکرات نژادپرستانه به‌راه می‌افتد، رسانه‌ها تلاش می‌کنند با ذره‌بین، مو را از ماست بیرون بکشند و گفتار و رفتارهایی که نشانه‌ای از برتری‌جویی قومی و نژادی را دارند، بزرگنمایی کنند تا بی‌درنظرگرفتن سابقه موضوعاتی مانند نژادپرستی، مسائل را جهانی نشان دهند و مردم را به دو گروه ستمگر و تحت‌ستم تقلیل دهند. نتیجه چنین رویکردی، حساسیت تمام نهادهای جهانی به هر‌آن‌چیزی‌ست که بتوان از آن برداشتی دوگانه داشت. درنتیجه این نگاه است که محرومیت در مرزهای ایران، تبعیض قومیتی خوانده می‌شود و اینکه در قلب ایران هم اوضاع خیلی‌بهتر از مناطق مرزی نیست، کسی را قانع نمی‌کند و درحالی‌که فوتبالیست‌هایی از تمام شهرهای ایران و با هر لهجه و گویشی در تیمی متعلق به منطقه جغرافیایی غیر از منطقه‌ای که به دنیا آمده‌اند، بازی می‌کنند و تشویق می‌شوند، یک‌باره در فوتبال ایران همه «کاشف نژادپرستی» می‌شوند. با‌این‌مقدمه نسبتاً طولانی می‌شود سراغ جنجال اخیر بر سر شادی پس از گل عیسی آل‌کثیر رفت. در یک‌روز عادی در یک جامعه نژادپرست، فارس را مجوس می‌نامند و حق حمله به دیگران را برای خودشان محفوظ می‌دانند؛ اما در جامعه ایران، کسی آل‌کثیر را به‌دلیل «عرب»‌بودن تحقیر نمی‌کند، تیموریان را به‌دلیل «ارمنی»‌بودن از سر میز غذا بلند نمی‌کند و وریا غفوری را به‌دلیل «سنی»‌بودن نمی‌آزارد. بااین‌حال، شناختی که ما از خودمان داریم و روایتی که برای معرفی خودمان استفاده می‌کنیم، همه ماجرا نیست. کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) شادی بعد از گل آل‌کثیر را توهین نژادی تلقی و او را محکوم و محروم می‌کند. حرکت آل‌کثیر، رفتاری نژادپرستانه برای توهین به قومیت خاوری، هزاره‌های ساکن ایران، مردم ترکمن و ... نبود؛ اما حساسیت‌های بیرون ایران خودشان را به ما تحمیل می‌کنند! کنفدراسیون فوتبال آسیا، رفتار آل‌کثیر را توهین نژادی تلقی می‌کند و توضیح دراین‌مورد مشکلی را حل نمی‌کند. چطور می‌توانستیم از این محرومیت جلوگیری کنیم؟ کافی بود در خانواده کسی باشد که به ما بگوید مردم بیرون از خانه همه دقیقاً مثل ما فکر نمی‌کنند. آدم‌های مشهور، چهره‌های عمومی، شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی و هرکس‌که ممکن است روزی در تلویزیون و خیابان شناخته شوند، بیش از آب‌ونان و سقف بالای سرشان، به مشاور رسانه‌ای احتیاج دارند. کار مشاوران رسانه‌ای تنها این‌نیست‌که روزنامه‌نگاران را دست‌به‌سر و حساب‌های اینستاگرام را مدیریت کنند. کار آن‌ها این‌است‌که به افرادی‌که برایشان کار می‌کنند، تذکر دهند که تک‌تک عبارت‌ها و رفتارهایشان در رسانه‌ها چطور قضاوت می‌شود، چطور بازتاب پیدا می‌کند و به چه عواقبی ختم می‌شود. باشگاهی به‌بزرگی «پرسپولیس» هنوز از چنین منطق ساده‌ای برخوردار نیست. البته که بعید است عموم سیاستمداران، چهره‌های عمومی، فرهنگی و هنری، ورزشکاران و ... هم از این منطق ساده برخوردار باشند؛ درنتیجه، معلوم نیست تا کی باید هزینه تکرار این اشتباهات را در عرصه عمومی پرداخت کنیم. اوضاع البته بدتر‌از‌این هم می‌شود. چندی‌پیش بعدازاینکه یک ضربه اشتباه توپ «نواک جوکوویچ»؛ مرد شماره‌یک تنیس جهان با داور خط بازی یک‌چهارم نهایی در اوپن آمریکا برخورد کرد و باعث آسیب‌دیدگی داور شد، شاهد یک رفتار رسانه‌ای درست از او بودیم که می‌توان آن‌را الگو قرار داد. چندساعت بعد از برخورد اشتباه، جوکوویچ در یک پست اینستاگرامی بدون توضیح و بهانه از داوری که باعث صدمه به او شده بود، اوپن آمریکا، هواداران و خانواده‌اش بابت اشتباهی که کرده بود؛ عذرخواهی کرد و گفت که تلاش می‌کند از این‌ماجرا درس بگیرد تا انسان بهتری باشد. اینجا اما به‌محض اعلام محرومیت آل‌کثیــر، از چهره‌هــــای شناخته‌شــده مطبوعاتی و عمومی گرفته تا کاربران عادی شروع کردند به‌تندی با «اعراب» و مسئله محرومیت آل‌کثیر را به نفوذ عربستان در کنفدراسیون کشیدند و بعد از پیروزی «پرسپولیس»، از هیچ توهینی به «عربیت» کوتاهی نکردند! یک‌گروه نیز با تکرار رفتاری که ازطرف کنفدراسیون نژادپرستانه علامت‌گذاری شده بود، با بهانه «حمایت از آل‌کثیر» خوراکی برای تأکید بیشتر بر تصویر «ایرانیان نژادپرست» دراختیار دیگران قرار دادند؛ بی‌توجه‌به‌اینکه حتی اگر در ماجرای محرومیت آل‌کثیر، نشانه‌هایی از نفوذ عربستان در کنفدراسیون وجود داشته باشد، بازهم باید توجه داشت که ممکن است برخی از مردم جهان، واقعاً رفتار آل‌کثیر و کسانی‌که به‌حمایت از او برخاسته‌اند را نژادپرستانه بدانند و احترام به حساسیت‌های آن‌هاست که از ما مردم بهتری می‌سازد؛ نه لجبازی و اصرار بر تغییر مسیر رودخانه.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد