...
خبرهای مرتبط .................................
RELATED NEWS
کد خبر: 139493 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۹/۸/۲۷ - 08:11

جنبش جلیقه‌زردهای فرانسه؛ آتش زیر خاکسترِ کرونا

اعتراضات ضد نظام سرمایه‌داری موسوم به جنبش «جلیقه‌زردها» در فرانسه دوساله شد؛ جنبشی که اگرچه بنا به ملاحظاتی ازجمله کرونا فعلاً خاموش به‌نظر می‌رسد، اما آتش زیر خاکستری‌ست که هرلحظه می‌تواند پیامدهای سختی برای دولت مکرون به‌دنبال داشته باشد. به‌گزارش ایرنا؛ ۱۷ نوامبر ۲۰۱۸ مصادف با ۲۶ آبان ۱۳۹۷، جمعیتی در حدود ۳۰۰‌هزارنفر در سراسر فرانسه به خیابان‌ها ریختند؛ اعتراض‌هایی که در ابتدا واکنشی به افزایش مالیات بر سوخت و گرانی آن بود اما به‌تدریج ماهیت تظاهرات ضد‌سرمایه‌داری پیدا کرد و به اعتراض‌های جمعی علیه سیاست‌های اقتصادی دولت که به جلیقه‌زردها نام‌گذاری شد، تغییر شکل داد. دوسال از آن‌روز می‌گذرد و هنوز اعتراض‌ها ادامه دارد؛ اگرچه همه‌گیری کرونا بهانه‌ای شد تا کمتر شاهد ظهور تجمع‌ها و تظاهرات در خیابان‌ها باشیم اما در سخت‌ترین شرایط قرنطینه هم معترضان اگرچه از پشت پنجره یا بالکن خانه‌هایشان، باز اعتراض‌های خود را تداوم بخشیدند؛ اعتراض‌هایی که نمود بارز بی‌اعتمادی مردم فرانسه به دولت و حتی تنفر و انزجار از سیاست‌های کاخ الیزه بود. دولت فرانسه با گسیل‌کردن پلیس به خیابان‌ها برای مقابله با معترضان تلاش کرد این جنبش را سرکوب کند اما چاره‌ساز نبود. خشم و نارضایتی‌ها نسبت به برنامه‌های اجرایی رئیس‌جمهوری به‌حدی بود که سرانجام دولت فرانسه در نشست اضطراری دوم دسامبر ۲۰۱۸/ ۱۱ آذر ۹۷ به‌ریاست امانوئل مکرون تصمیم گرفت تا با برگزاری نشستی با معترضان و احزاب سیاسی برای به‌دست‌آوردن راه‌حلی مشترک درخصوص آرام‌کردن شهروندان رایزنی کند؛ نشستی که در آن رئیس‌جمهوری فرانسه ناآرامی‌های کنونی را گسترده‌تر از همه ناآرامی‌های دهه‌های اخیر دانست. کاخ الیزه درحالی‌که تنها سه‌هفته از شروع اعتراض‌ها گذشته بود، به‌ناچار با یک گام به عقب، طرح گران‌شدن سوخت را به‌تعویق انداخت تا هرچه‌زودتر راهکارهایی برای آرام‌کردن وضعیت اتخاذ کند. اکثریت مجلس سنای فرانسه نیز که در دست راست‌گرایان است به توقف افزایش مالیات سوخت رأی داد. یک‌سال پس از تداوم اعتراض‌های جلیقه‌زردها، حرکت دیگری به این جنبش اضافه شد که آن‌را تقویت هم کرد؛ از پنجم دسامبر ۲۰۱۹/ ۱۴ آذر سال ۹۸، اعتصاب‌ها علیه اصلاحات بازنشستگی در فرانسه شکل گرفت. «ادوارد فیلیپ» نخست‌وزیر وقت فرانسه درحالی‌که تنها یک‌هفته از این اعتصاب‌ها گذشته بود، طرح اصلاح نظام بازنشستگی دراین‌کشور شامل ۴۲ برنامه مجزا را رونمایی کرد؛ دولت تغییرات را برای عادلانه کردن سیستم و پایدارتر کردن آن برای همگان لازم می‌دانست اما اتحادیه‌ها معتقد بودند بااین‌اقدام کارگران به‌ویژه در بخش عمومی متضرر خواهند شد. اعتصاب‌هایی که هفته‌های بی‌شماری منجر به سرگردانی ده‌ها هزار مسافر در خطوط ریلی، مترو، راه‌آهن و حمل‌ونقل شهری شد. نارضایتی‌هایی که حتی تا تعطیلی پالایشگاه‌های فرانسه هم انجامید. نه معترضان و نه دولت هیچ‌یک حاضر به عقب‌نشینی نبودند تااینکه دولت باردیگر مقابل مطالبات مردمی گام پس کشید. نخست‌وزیر وقت فرانسه در یک عقب‌نشینی آشکار و با هدف پایان‌دادن به اعتصاباتی که ۵ هفته‌ای از آغاز آن گذشته بود به اتحادیه‌های کارگری مخالف دولت پیشنهاد کرد که در ازای پایان‌یافتن اعتراضات، طرح اصلاح مقررات بازنشستگی این کشور کنار گذاشته شود. او در نامه‌ای خطاب به اتحادیه‌های کارگری و کارفرمایان گفت که به‌شرط اجرای برخی شروط وی آماده خارج‌کردن طرح افزایش سن بازنشستگی از ۶۲ به ۶۴ سال از دستورکار دولت است. این پیشنهاد اگرچه ازسوی کنفدراسیون دموکراتیک فرانسوی کار مورداستقبال قرار گرفت اما اتحادیه‌ها خواهان کنار گذاشته شدن کل طرح اصلاحات نظام بازنشستگی بودند. اعتراض‌های مردمی به سیاست‌های اقتصادی دولت ازیک‌سو و ازسوی‌دیگر اعتصاب‌ها علیه اصلاحات نظام بازنشستگی که طولانی‌ترین در میان اعتصاب‌ها علیه دولت فرانسه در نیم‌قرن‌اخیر به‌شمار می‌رود همچنان به مسیر خود ادامه می‌داد؛ اگرچه دولت بر فشارهای خود علیه معترضان با بازداشت و دستگیری‌ها و نیز استفاده از سلاح خطرناک فلش بال افزود؛ اقدام‌هایی که واکنش کنشگران اجتماعی در داخل فرانسه و حتی اتحادیه اروپا را به‌دنبال داشت. درواقع، بن‌بست میان دولت فرانسه و اتحادیه‌های صنفی این کشور بزرگ‌ترین چالش پیش‌روی امانوئل مکرون برای انجام اصلاحات و اقدامات ریاضتی در دومین اقتصاد بزرگ حوزه یورو به‌شمار می‌رود. اگرچه آغاز اپیدمی کرونا که فرانسه را نیز همانند دیگر نقاط جهان درگیر کرد، برای رئیس‌جمهوری مکرون و دولتش بهانه‌ای شد تا با اعمال محدودیت‌هایی از شدت اعتراض‌ها بکاهد اما معترضان دست‌بردار و حاضر به کوتاه‌آمدن نبودند؛ مردم ناراضی حتی «ماهی‌تابه به‌دست» شدند تا فریاد اعتراض خود را از بالکن خانه‌هایشان با کوبیدن بر آن به گوش کاخ الیزه برسانند. اعتراض‌های مردمی به سیاست‌های اقتصادی دولت در فرانسه پس از چندماه توقف به‌دلیل محدودیت‌های کرونایی شنبه گذشته باردیگر از سر گرفته شد. معترضان فرانسوی که از آخرین تظاهرات آن‌ها بیش از دوماه می‌گذشت، دوباره خیابان‌های این کشور را به احاطه خود درآوردند. این‌ها آخرین‌بار در 22 شهریور/ 12 سپتامبر و پیش‌ازآن در روز ۲۸ اردیبهشت/ ۱۷ می با خروج فرانسه از قرنطینه، اقدام به تجمع کرده بودند. به‌نوشته رسانه‌های فرانسوی دراین‌تجمع درمجموع حدود ۶ هزارنفر در سراسر این کشور به خیابان‌ها آمدند که حدود ۲ هزار و ۵۰۰ نفر آن‌ها در پاریس تجمع کرده بودند. اگرچه از جمعیت معترضان از همان ابتدا با ۳۰۰ هزارنفر تاکنون که به چند هزارنفر رسیده کاسته شده اما حضور دوباره این‌ها، آن‌هم درشرایطی‌که محدودیت‌های کرونایی در فرانسه به‌دنبال چند مرحله اعمال قرنطینه تشدید شده نشان از آن دارد که اعتراض‌ها به‌مثابه یک خشم فروخفته و آتشی زیر خاکستر می‌تواند کاخ الیزه و دولت امانوئل مکرون که برای یک برد دیگر در انتخابات سال ۲۰۲۲ به جلب رضایت عمومی مردم این کشور نیاز دارد با چالش‌های جدی مواجه کند. مکرون این‌روزها با چالش جدی‌تر دیگری هم در داخل فرانسه و هم خارج از مرزهای این کشور از اروپا تا آسیا مواجه شده است؛ اظهارات اسلام‌ستیزانه رئیس‌جمهوری فرانسه که خشم مسلمانان در اقصی‌نقاط جهان را به‌دنبال داشته است. اگرچه او در گفت‌وگوی تلفنی خود با «محمود عباس» رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین ادعا کرد که برای اسلام و جهان اسلام احترام قائل است و پس‌ازآن با انتشار پاسخی در روزنامه فاینانشیال تایمز درپاسخ‌به مقاله‌ای که چاپ شده بود گفت که فرانسه علیه «تجزیه‌طلبی اسلام‌گرا» می‌جنگد و به‌هیچ‌عنوان علیه اسلام نمی‌جنگد، اما واکنش‌ها علیه اظهارات اسلام‌ستیزانه او همچنان ادامه دارد. اقدام‌های اسلام‌ستیزانه رئیس‌جمهوری فرانسه در تقلّا برای دستیابی مجدد به قدرت و جلب‌نظر حامیان غربی و راست‌گرایان افراطی، همچون حرکت بومرنگی‌ست که برای او نتیجه عکس خواهد داشت. رئیس‌جمهوری فرانسه در اظهاراتی با وقاحت اعلام کرده بود که فرانسه همچنان به‌انتشار کاریکاتورهای توهین‌آمیز علیه رسول گرامی اسلام (ص) ادامه خواهد داد و آن‌را حمایت از ارزش‌های سکولاریسم خواند. مکرون درحالی برای بردی دیگر در کمتر از دوسال‌آینده سعی در جلب رضایتمندی مردم دارد که وجهه او در پی اعتراض‌های دوسال‌گذشته تخریب شده و او درصدد ترمیم آن است. او می‌کوشد تا رضایت عموم را به‌دست آورد اما نافهمی‌های سیاسی او برای جلب آرای بیشتری در انتخابات دوسال‌دیگر نه‌تنها بر محبوبیت او نمی‌افزاید که حتی بیش‌ازپیش آن‌را می‌کاهد. چراکه بی‌اعتمادی مردم به رئیس‌جمهوری و دولت فرانسه کاخ الیزه را با چالش‌های جدی‌تری مواجه خواهد کرد؛ چه‌بسا که مکرون جوان اسباب‌کشی از کاخ الیزه را بر قرار ترجیح دهد.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد