ذرهبین
چالش «آبراهام لینکلن» روی آبهای خلیجفارس
با اعزام ناوهای جنگی به منطقه، واشنگتن باردیگر سناریوی نمایش قدرت را کلید زده؛ تحرکی که بهباور ناظران بیشازآنکه تغییر موازنه میدانی باشد، بخشی از جنگ روانی علیه ایران است. بهگزارش مصطفی راستگو (فارس)؛ در هفتههای اخیر، همزمان با افزایش فضاسازیهای رسانهای ازسوی ایالاتمتحده آمریکا و مواضع جنگطلبانه دونالد ترامپ، باردیگر سناریوی قدیمی نمایش قدرت با ناوهای جنگی در دستورکار واشنگتن قرار گرفته؛ سناریویی که بیشازآنکه ریشه در معادلات واقعی میدان داشته باشد، بر جنگ روانی و عملیات رسانهای استوار است. تحرک و اعزام ناوهای آمریکایی به منطقه، سالهاست بهعنوان ابزاری برای ایجاد رعب در افکارعمومی و فشار سیاسی مورداستفاده قرار میگیرد. انتشار گسترده تصاویر ماهوارهای، تحلیلهای جهتدار و اخبار هدفمند در فضای مجازی، بخشی از همین پازل جنگ روانی است؛ جنگی که تلاش میکند توازن واقعی قدرت میدان را نادیده بگیرد؛ اما آنچه در معادلات واقعی منطقه تعیینکننده است، نه ابعاد تبلیغاتی ناوهای سنگین بلکه ابزارهای هوشمند، چابک و بومی است که میتوانند همین اهداف بهظاهر بزرگ را به نقاط آسیبپذیر تبدیل کنند. کارشناسان نظامی آمریکایی معتقد هستند که یکی از چالشهای اصلی ناوهای سنگین و بزرگ مانند «آبراهام لینکلن»، مقابله با تهدیدات سریع، کوچک و غیرقابلپیشبینی است؛ تهدیداتی که با تاکتیک حمله اشباعی و البته سرعتبالا، سامانههای دفاعی پیچیده را دچار اختلال میکنند. دراینراستا، شناورهای تندرو رزمی ایران بهعنوان یکی از ارکان بازدارندگی دریایی، جایگاه ویژهای در دکترین دفاعی کشور دارند؛ شناورهایی که بهدلیل سرعتبالا، سطح مقطع کم و قدرت مانور، عملاً به «زنبورهای سرخ» میدان نبرد دریایی تبدیل شدهاند. در میان نسل جدید شناورهای تندرو، شناور «طارق» یکی از نمونههای شاخص توان بومی بهشمار میرود. این شناور که پیش از «حیدر ۱۱۰» رونمایی شد، با دستیابی به سرعتی حداقل ۱۸۰کیلومتربرساعت، در زمره سریعترین شناورهای رزمی نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار دارد. «طارق» با طول ۱۵متر و عرض سهمتر طراحی و بدنه آن از آلیاژهای دوبل ساخته شده است؛ ترکیبی که همزمان استحکام سازه را افزایش داده و وزن کلی شناور را کاهش داده. نتیجه این طراحی مهندسیشده، افزایش چشمگیر سرعت، چابکی و توان مانور در شرایط عملیاتی مختلف است؛ اما سرعت تنها مزیت آن نیست. «طارق» به موشکهای کروز مجهز است؛ که میتوانند اهداف سطحی را در بردهای قابلتوجه مورداصابت قرار دهند. این قابلیت به شناور اجازه میدهد بدون ورود به محدوده خطر مستقیم، ضربهای دقیق و مؤثر وارد کند. در حوزه پدافند هوایی تجهیز به موشکهای دوشپرتاب دفاع هوایی، امکان مقابله با تهدیدات هوایی نظیر بالگردها و پهپادها را برای این شناور فراهم کرده است؛ قابلیتی که بقای عملیاتی آنرا در میدان نبرد افزایش میدهد. واقعیت میدان نبرد دریایی امروز نشان میدهد که دوران اتکای صرف به ناوهای عظیمالجثه گذشته زیرا در برابر اهداف بزرگ و پرهزینه، ابزارهای سریع، کمهزینه و شبکهمحور میتوانند نقش تعیینکنندهای داشته باشند. شناورهایی همچون «طارق» نماد این تغییرات هستند؛ تجهیزاتی بومی که برپایه دکترین دفاع نامتقارن طراحی شده و بااتکابه سرعت، تحرک و قدرت آتش، میتوانند هرگونه نمایش تبلیغاتی قدرت را به چالشی عملیاتی تبدیل کنند؛ پس آنچه امنیت پایدار را تضمین میکند، نه فضاسازی رسانهای و نه تحرکات نمایشی بلکه توان واقعی، بومی و متکی بر اراده ملی است؛ توانی که درصورت هرگونه خطای محاسباتی دشمن، قادر خواهد بود پاسخ متناسب و بازدارندهای در میدان عمل ارائه دهد.