باخت‌های سریالی فوتبال

اگر بگویم که فوتبال پرتماشاگرترین ورزش جهان است و بازهم اگر بگویم که پول‌های مصرف‌شده در فوتبال بی‌نظیر است، باز‌هم سخن گزاف نگفته‌ام. اصلاً باید بگویم که فوتبال یک صنعت پول‌ساز در این کره خاکی‌ست، به‌یقین صحیح گفته‌ام. فوتبال صنعتی‌ست که در آن نه آهن به‌کار رفته است و نه نیاز به کارخانه دارد؛ بلکه شاید تنها ورزش یا هنری باشد که فرا‌کشوری‌ست که مردم کشورها علاوه‌بر تیم‌های خودشان، به نتایج سایر کشورها بخصوص فوتبال آلمان، انگلیس، برزیل، اسپانیا، پرتقال، ایتالیا و چند کشور اروپایی و آمریکایی نیز توجه می‌کنند و لذا امروزه میلیاردهادلار، حتی بیشتر از بزرگ‌ترین کارخانه‌های خصوصی درآمدزایی دارد. ازسوی‌دیگر مدت‌هاست که در بازار خریدوفروش فوتبالیست غوغایی‌ست بی‌نظیر که برده‌داری و فروش انسان‌ها را در زمان برده‌داری به‌یاد می‌آورد؛ اما تفاوت بازار فوتبال با بازار خریدوفروش انسان‌ها یا برده‌داری، خریدوفروش انسان‌ها بسیار کم‌بها بود؛ اما در بازار پر تب‌وتاب فوتبال، بعضی‌اوقات فوتبالیست‌های بسیار نخبه مثل رونالدو پرتقالی و مسی آرژانتینی نرخ خریدوفروش آنان به روزی چند‌هزارمیلیارد‌دلار هم رسیده است؛ همان‌طور این فوتبال دارای تشکیلاتی‌ست به‌نام فیفا یا فدراسیون جهانی فوتبال که ریاست آن در هر کشوری پای بگذارد، حتی رهبران کشورها هم از رئیس فعلی آن به‌نام اینفانتینو استقبال می‌کنند که مجموعه این‌همه ریخت‌وپاش را توجیه‌پذیر کرده است؛ اما در کشور ما که در گذشته افتخارات آن برتارک آسیا دیده می‌شد، در اثر ندانم‌کاری و سپردن آن به غیر‌فوتبالی‌ها، هرروز که می‌گذرد، از افتخارات گذشته خود دورتر می‌شود و تنها نام آن افتخارات است که هنوز در اذهان مانده است. در گذشته ما در سطح آسیا، با دو یا سه کشور برای قهرمانی مسابقه نهایی را برگزار می‌کردیم؛ بلکه اگر کشورهای آسیایی را ما به سه دسته 1 و 2 و 3 تقسیم می‌کردیم، رقبای ما در گروه 1 بودند و گروه‌های 2 و 3 از پیش بازنده ما بودند؛ اما عدم مدیریت صحیح در فدراسیون و باشگاه‌های ورزشی ما باعث شده است که ما حتی در‌برابر تیم‌های مثل بحرین و امارات و اخیراً اردن هم نه‌تنها از پیش برنده نیستیم که حتی در مسابقه با این تیم‌ها با بازنده هم شده‌ایم؛ کمااینکه دو تیم سپاهان و استقلال در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های آسیایی که اخیراً برگزار شده است در دوره حذفی از گردونه مسابقات خارج شدند؛ حال بیاییم پول‌هایی را که در باشگاه‌های ما و حتی فدراسیون فوتبال هزینه شده است، مقایسه کنیم که در اردن باوجود حرفه‌ای شدن فوتبال آن کشور، هزینه برگزاری مسابقات داخلی آن‌کشور کمتر از دریافت حقوق یک فوتبالیست مطرح کشورمان است و بخصوص در سال‌جاری برای خریدوفروش بعضی از فوتبالیست‌ها سخن از 150‌میلیارد و حتی 200‌میلیارد می‌شود که به‌نظر من نویسنده، در‌حالی‌که بیش از نیمی از جمعیت کشور ما درآمدی در حد سطح فقر دارند، دادن این‌همه دلار به بعضی از فوتبالیست‌ها تیم‌ملی نه‌تنها صواب نیست که حتی ناصواب است.