پژوهش
تمرین مغز؛ راز جدید ورزشکاران حرفه‌ای
ورزشکاران حرفه‌ای از تأثیر محدودکننده خستگی ذهنی بر عملکرد جسمانی آگاه‌اند؛ ازهمین‌رو، با بهره‌گیری از «تمرین استقامت مغزی» (BET)، مغز خود را نیز همچون عضلات برای تاب‌آوری بیشتر در لحظات دشوار، پرورش می‌دهند. به‌گزارش ایرنا؛ وبگاه سی‌اِن‌اِن در گزارشی آورد: تام پورتسموث (دوچرخه‌سوار حرفه‌ای) در سال ۲۰۲۳ در مسابقه پاریس-روبه زمین خورد و لگنش شکست. بعد از بهبودی فهمید مشکل اصلی وی فقط جسمی نیست. او می‌گوید: در مسابقه‌های پنج‌ساعته، ذهنم درگیر درد، خستگی و اضطراب می‌شد. حس می‌کردم خستگی ذهنی جلوی عملکردم را گرفته است. او با مفهوم تمرین استقامت مغزی (BET) آشنا شد که در ورزش‌های استقامتی درحال‌بررسی بود. تمرین استقامت مغزی چیست و چگونه عمل می‌کند؟ دکتر کریستوفر رینگ (استاد روان‌شناسی دانشگاه بیرمنگام) نزدیک به یک‌دهه روی این‌روش مطالعه کرده است. او می‌گوید: آن یک‌قدم آخر را اغلب مغز برمی‌دارد، نه بدن. منطق تمرین استقامت مغزی ساده است: اگر خستگی ذهنی عملکرد جسمی را محدود می‌کند، پس می‌توان مغز را طوری تمرین داد که در برابر آن مقاوم شود. درعمل، ورزشکار روزی ۱۵ تا ۲۰دقیقه تمرین شناختی، قبل یا بعد از تمرین جسمی، انجام می‌دهد. این تمرین معمولاً با برنامه گوشی همراه انجام می‌شود: اعداد، حروف و شکل‌ها روی صفحه ظاهر می‌شوند و ورزشکار باید سریع به آن‌ها پاسخ دهد. این‌کار آن‌قدر تکرار می‌شود تا ذهن خسته شود. علاقه به تمرین استقامت مغزی در سال‌های اخیر رشد کرده است؛ دلیل آن موج فرهنگ بهینه‌سازی، توجه به سلامت روان در ورزش، و رونق مسابقات استقامتی پس از کرونا است. رینگ می‌گوید: بیشتر ورزشکاران نخبه شبیه هم تمرین و تغذیه می‌کنند. چیزهای کمی هست که برتری واقعی ایجاد کند. اما او هشدار می‌دهد که این تمرین، یک راه‌حل معجزه‌آسایی نیست: افراد زیادی به تمرین استقامت مغزی علاقه دارند، اما افراد کمی به آن پایبند می‌مانند. این تمرین سخت است؛ تاجایی‌که برخی ورزشکاران حرفه‌ای از شدت سختی آن، گوشی‌شان را به دیوار کوبیده‌اند. دکتر اسکات فری (روان‌شناس تجربی) حالا با حدود ۱۵ ورزشکار حرفه‌ای کار می‌کند. او می‌گوید: علم ورزش تا اواخر روی همه‌چیز از شانه به‌پایین تمرکز داشت و از گردن به‌بالا را نادیده می‌گرفت. اما مغز فرمانده مرکزی رفتار ماست. فری برای هر ورزشکار برنامه متفاوتی می‌سازد. این تمرین‌ها باعث شد پورتسموث در مسابقه به حالت جریان برسد؛ حالتی که فرد کاملاً در کارش غرق می‌شود و بهترین عملکردش را دارد. خودش می‌گوید: معمولاً پلوتون (گروه دوچرخه‌سواران) خیلی پرصداست و به‌این‌موضوع حساس هستم. اما این‌بار همه‌چیز کاملاً ساکت بود. انگار فقط خودم بودم و راهم را در میان جمعیت پیدا می‌کردم. رینگ این تمرین را روی ورزشکاران رشته‌های مختلف، از دوچرخه‌سواری و فوتبال تا پَدِل (نوعی ورزش شبیه تنیس که در زمین کوچک‌تر و با دیوار انجام می‌شود) و وزنه‌برداری، بررسی کرد. در همه موارد، کسانی‌که تمرین استقامت مغزی انجام می‌دادند، دیرتر خسته می‌شدند و بهتر عمل می‌کردند.