شکست ترامپیسم

انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس سنا و نمایندگان در آمریکا، پیامی روشن به دونالد ترامپ و جریان «ترامپیسم» مخابره کرد: دوران قلدری، زورگویی و پراکنده‌گویی در سپهر سیاسی ایالات‌متحده دیگر خریداری ندارد و پول‌پاشی‌های چهره‌هایی چون ایلان ماسک نیز نمی‌تواند بر اراده مردم غلبه کند؛ به‌ویژه در کشوری که ساختار انتخاباتش در بستر رقابتی جدی جریان دارد. سرانجام روزی فرارسید که زیاده‌گویی‌های همیشگی ترامپ رنگ باخت و دموکرات‌ها درسی بزرگ به جمهوری‌خواهان دادند تا ازاین‌پس برای کارزارهای ریاست‌جمهوری، نامزدهایی با وابستگی کمتر به پول و برخوردار از صفات ارزنده‌ای چون ادب، سواد، عدالت‌خواهی و اصول‌گرایی واقعی معرفی کنند؛ ویژگی‌هایی که منتقدان معتقدند ترامپ بویی از آن‌ها نبرده است. به‌ویژه لفاظی‌ها و رفتارهای دمدمی‌مزاجانه او طی دوسال گذشته، کار را به جایی رساند که محبوبیتش به ۲۷ درصد سقوط کرد؛ رقمی که یک رکورد منفی بی‌سابقه برای یک رئیس‌جمهور محسوب می‌شود. بی‌تدبیری‌های ترامپ درنهایت موجب شد تا دموکرات‌ها در هر دو مجلس سنا و نمایندگان حائز اکثریت آرا شوند. این شکست به‌ویژه در ایالت مهم و کلیدی تگزاس بازتاب چشمگیری داشت؛ ایالتی که به‌طور سنتی از دژهای محکم حزب جمهوری‌خواه به‌شمار می‌رفت. باخت در تگزاس باید زنگ خطری برای جمهوری‌خواهان باشد تا در معرفی نامزدهای کنگره و انتخاب فرمانداران، تمامی تخم‌مرغ‌های خود را در سبد ریاست‌جمهوری نگذارند. ازسوی‌دیگر، تحولات انتخاباتی در کارولینا نشان داد که حتی روی چهره‌های ریشه‌دار مانند لیندسی گراهام که بیش از دو دهه به‌عنوان نماینده مردم در مجلس حضور داشته نیز نمی‌توان حساب صددرصدی باز کرد. هرچند آقای گراهام همواره موردتوجه بخشی از رأی‌دهندگان بوده است، اما تلاش برای ورود خواهر او به کنگره بااتکابه اشتهار برادر، با شکستی سنگین روبه‌رو شد؛ ناکامی بزرگی که تحلیل‌گران آن‌را به پای خطاهای محاسباتی ترامپ نوشتند که تصور می‌کرد نام خانوادگی گراهام به‌تنهایی پیروزی را تضمین می‌کند. وقتی کارنامه ترامپ را به تماشا می‌نشینیم، با مجموعه‌ای از زیاده‌گویی‌ها، توهین به رؤسای جمهور پیشین، جنجال و هتاکی به روزنامه‌نگاران و شبکه‌های خبری، دخالت در امور داخلی دیگر کشورها، و از همه سیاه‌تر، ماجراجویی‌های برون‌مرزی روبه‌رو می‌شویم؛ لکه‌های ننگی که تا ابد بر دامن حزب جمهوری‌خواه باقی خواهد ماند.