باران و برف را ذخیره کنیم؛
فرصت طلایی برای مقابله با خشکسالی
بارش برف و باران از بزرگترین نعمتهای طبیعی و سرمایههای حیاتی هر کشور است؛ اما ارزش واقعی این نعمت زمانی آشکار میشود که بتوانیم آنرا بهدرستی مدیریت و ذخیره کنیم. بهنظر میرسد در سالجاری امیدواریهایی برای برخورداری از بارشهای مناسب برف و باران وجود داشته باشد. اگر چنین پیشبینیهایی تحقق یابد، باید از هماکنون برای بهرهبرداری حداکثری از این فرصت برنامهریزی کنیم. ایران سالهاست با بحران کمآبی و خشکسالی دستوپنجه نرم میکند و دستکم ۲۵ استان کشور با درجات مختلفی از کمبود منابع آبی روبهرو هستند. کاهش ذخایر سدها، افت سطح آبهای زیرزمینی، خشکشدن رودخانهها و تالابها و مشکلات کشاورزان، همگی نشانههایی هستند که ضرورت مدیریت منابع آب را بیش از گذشته یادآوری میکنند. پرسش اساسی ایناستکه اگر امسال شاهد بارشهای مناسب باشیم، آیا بازهم اجازه خواهیم داد بخش قابلتوجهی از این آبهای ارزشمند بدون برنامهریزی از دسترس خارج شود و به دریاها بریزد؟ چرا نباید با ایجاد و تکمیل کانالهای انتقال آب، آببندها، سدهای کوچک و بزرگ و مخازن ذخیرهسازی، بارشهای فصلی را به سرمایهای برای روزهای کمآبی تبدیل کنیم؟ البته هدایت آب رودخانهها باید با رعایت حقابه محیطزیست، تالابها و مناطق پاییندست انجام شود تا ذخیرهسازی آب خود به بحران تازهای منجر نشود؛ همچنین تغذیه مصنوعی سفرههای زیرزمینی، اصلاح روشهای آبیاری کشاورزی و جلوگیری از هدررفت آب در شبکههای انتقال باید در اولویت قرار گیرد. دولت، وزارت نیرو، وزارت جهاد کشاورزی و سازمان محیطزیست باید با همکاری یکدیگر برنامهای ملی و بلندمدت برای مدیریت بارشها تدوین کنند. نباید منتظر بمانیم تا خشکسالی شدت بگیرد و سپس به فکر چارهجویی بیفتیم. باران و برف فقط پدیدههای جوی نیستند؛ سرمایههای نسل امروز و فردای ایراناند. اگر امروز برای جمعآوری، هدایت و ذخیره این نعمت الهی اقدام نکنیم، فردا ممکن است با حسرت به آبی نگاه کنیم که میتوانست زندگی، کشاورزی و اقتصاد کشور را نجات دهد. فرصت بارش را باید به فرصت امنیت آبی تبدیل کنیم.