پایان بحران ارزی با سود سپرده‌های بانکی

امان از پول‌ نقدی که در بازار باعث شده اقتصاد کشور به‌ دست صاحبان آن بیفتد. پول‌هایی که سیال است و روان؛ روزی بر مسکن سوار می‌شوند و هر‌طور اراده کنند، رونق مسکن را رقم می‌زنند؛ تاجایی‌که در شمال تهران مترمربعی 25 تا 30میلیون‌تومان معامله می‌شود و در جنوب تهران به‌یک‌باره به مترمربعی هفت‌میلیون‌تومان افزایش قیمت می‌یابد تا ساکنان جنوب تهران نتوانند صاحب‌خانه شوند و اجاره‌نشینی که قبلا مسکنی با دو‌ اتاق ‌خواب را اجاره می‌کرد، قدرت مالی‌اش آن‌چنان تقلیل می‌یابد که قدرت پرداخت اجاره‌بهایش به نصف کاهش یافته و مجبور می‌شود در مسکنی با یک‌ اتاق خواب، آن‌هم در آپارتمان‌های غیراستاندارد سکنی گزیند. این یکی‌از نسخه‌هایی‌ست که پول سیال توسط صاحبان آن برای مردم در مسکن رقم می‌زند. روزی دیگر به سراغ خودرو می‌روند و نبض بازار خودرو را در اختیار می‌گیرند؛ تا‌جایی‌که شاهد افزایش 50درصدی و بیشتر نرخ خودروهای وطنی باشیم. در‌این‌حالت حتی غذا‌خوری‌ها تبدیل به بنگاه یا آژانس‌های معاملات اتومبیل می‌شوند و در هر‌کدام از این بنگاه‌ها 10نفر مشغول چانه‌زنی و بازار‌گرمی معاملات ماشین می‌شوند. روزی دیگر، این پول‌های بی‌زبان سر از بازار فرش درمی‌آورد و این‌بار فرش‌های دستبافت وطنی و حتی فرش‌های ماشینی تولید داخل و متأسفانه وارداتی آن‌چنان داغ می‌‌شود که نگاه‌ها معطوف به بورس فرش می‌شود. قیمت‌ها ترقی می‌کند، خرید‌و‌فروش اقساطی رونق می‌گیرد و زرق‌و‌برق مغازه‌های فرش‌فروشی‌ چشم‌های هر بیننده‌ای را خیره می‌کند و بالاخره پول‌ها ارادی به‌سوی سکه‌های طلا و انواع ارز، روانه می‌شود؛ تاجایی‌که به یک بحران بزرگ و جدی و صد‌البته خطرناک تبدیل می‌شود و کار به‌جایی می‌رسد که قیمت دلار به 15هزار‌تومان می‌رسد؛ یعنی 15برابر پنج‌سال پیش و پنج‌برابر چند‌‌ماه پیش. اینجاست که این پول‌های سیال، بحران مهم ارزی را باعث می‌شود که اثرات آن بر تمام زمینه‌های زندگی مردم سایه می‌اندازد؛ تا‌جایی‌که تقریبا اغلب کالاها و مایحتاج عمومی 30 تا 40درصد افزایش قیمت داشته و فشار زایدالوصفی بر طبقات فرودست جامعه وارد کرده است. در‌این‌بین، سودجویان و مال‌اندوزان از این بحران سوءِاستفاده کرده و به چپاول مردم ادامه می‌دهند و چنین روزگاری را که همه می‌دانیم چقدر سخت و طاقت‌فرساست بر مردم خداجوی کشور تحمیل می‌کنند. اینک به‌نظر می‌رسد جهت جمع‌آوری وجوه نقدی و کاستن از نقدینگی مردم، شاید بهترین شیوه برای نجات اقتصاد کشور از این بلبشو افزایش سود سپرده‌های مردم در بانک‌ها باشد؛ همان‌گونه که دوسال پیش سودهای بانکی تا 22 و 24درصد افزایش داشته است مردم رغبت فراوانی برای انباشت وجوه نقدی خود نشان دادند که با همین سپرده‌های مردم گردش مؤثر امور بانکی را سبب شده بود و از‌سویِ‌دیگر، بانک‌ها با دادن تسهیلات، رونق کارگاه‌ها و بنگاه‌های تولیدی را موجب شده بودند؛ حال آنکه در‌حالِ‌حاضر بسیاری از مردم روی به بازار غیرحقیقی ارز و طلا آورده‌اند. بدیهی‌ست اگر به سپرده‌های بانکی سود بیشتری تعلق گیرد، مردم نظر به امنیت سرمایه‌گذاری وجوه نقدی خود را به بانک‌ها می‌سپارند.