ورود بی‌رویه لوازم‌التحریر لوکس

وقتی سخن از واردات می‌شود، بلافاصله کلمه متضاد آن، یعنی صادرات تداعی می‌شود ‌که در جهان امروز مراودات بازرگانی در قالب این دو حکم واردات و صادرات صورت می‌گیرد و برای کشورهایی که صادرات آن‌ها بیشتر از واردات است، این مسئله موجب فخر است؛ چراکه یعنی اقتصاد آن‌ها شکوفاست. امروز می‌خواهم از لوازم‌التحریر سخن بگویم که به معضلی بزرگ برای کودکان کشورمان تبدیل‌شده است. سازنده اصلی این ملزومات تحصیلی، کشور بزرگ و پهناور چین است که امروز شکوفاترین اقتصاد جهان را به‌خود اختصاص داده است و این ملزومات آن‌قدر شیک و رنگارنگ و در مدل‌های گوناگون تهیه می‌شود و به سایر کشورها صادر می‌شود که جهان را تبدیل به مصرف‌کننده کرده است؛ به‌نحوی‌که باید بگویم ریخت‌وپاش لوازم‌التحریر یک محصل دبستانی و دبیرستانی، هزینه‌ای معادل پنج‌میلیون‌تومان باید دارد تا این ملزومات موردنیاز را دریافت کند؛ اما نباید اشتباه کرد که این لوازمات شیک و زیبا، عاملی شده است که فرزندان اغنیا که بضاعت تهیه آن‌را خیلی خوب هم دارند، آن لوازم ‌را خریداری کرده و اغلب با خود به محیط مدرسه و کلاس درس هم می‌برند و به داشتن آن افتخار هم می‌کنند؛ این‌در‌حالی‌ست‌که بیش از 80‌درصد از دانش‌آموزان ما بضاعت کافی ندارند که این لوازم شیک را تهیه کنند و باید با حسرت، تماشاگر آن باشند. درنتیجه این نکته مرا بر آن داشت که سرمقاله امروز را به لوازم‌التحریر اختصاص دهم. قبل از هر‌چیز باید گفت که لعنت بر جوامع به‌شدت مصرفی. چه معنی دارد که در یک کلاس درسی 20 تا 30‌نفره، دو یا سه‌نفر مثلاً مدادپاک‌کن کاملاً تزیینی و دارای آب و رنگ کافی که چشم‌ها را خیره می‌کند، داشته باشند و صدالبته، 90‌درصد سایر دانش‌آموزان در سن نوجوانی مأیوس شده و باید در حسرت نداری بسوزند و جماعتی دیگر که شمارشان در سال گذشته قریب یک‌میلیون‌نفر است از فرط نداری، راهی به مدرسه پیدا نمی‌کنند؛ یا اینکه درس و کلاس را نیمه‌کاره رها می‌کنند و به کودکان کار تبدیل می‌شوند و اگر هم در مدرسه حضور پیدا کنند، یک مدادپاک‌کن معمولی، ساده و بدون آب و رنگ و بو در جیب می‌گذارند تا به‌وقت پاک کردن اغلاط از آن استفاده و رفع حاجت کنند؛ ازجمله یکی از هزینه‌های گزافی که این‌روزها خانواده‌ها مجبور هستند هزینه‌ای حدود یک‌میلیون‌تا دومیلیون‌تومان را صرف آن کنند، خریداری یک کیف یا کوله‌پشتی‌ست که کتاب و دفتر و یک ‌لقمه معمولی تهیه کنند و در کوله‌پشتی جای بدهند تا به‌وقت ضعف از گرسنگی آن‌را میل کنند. پس یک‌بار دیگر باید گفت که لعنت برنداری!‌ اما سخنی با دولت دارم؛ بهتر نیست به‌جای واردات لوازم‌التحریر بی‌کیفیت اما شیک و زیبا کالاها و مواد اساسی وارد شود؟ آیا وزارت صمت نمی‌داند که بیش از 70‌درصد دانش‌آموزان ما نمی‌توانند هزینه خرید لوازم‌التحریر خود را بدهند؟ آیا این اصولی‌ست که برای مداد وارداتی نیم‌متری چینی، ارز کشور خارج شود تا بچه‌های پولدار از این مداد به‌عنوان چوب استفاده بکنند؟ به امید روزی که کشور عزیز ما، نیاز به واردات لوازم‌التحریر نداشته باشد.