کمبود 800 قلم دارو!

بازهم دارو و باز کمبود دارو موضوعی که دیگر نمی‌توان از آن به‌سادگی گذشت؛ یعنی باجرئت می‌توان گفت این‌قلم از کالاها شوخی‌بردار نیست و جزئی جداناپذیر از زندگی و بستگی تام به زنده‌بودن و نفس‌کشیدن دارد، اگر درمان را بتوان با علوم قدیمی و سنتی پزشکی و به نحوه گیاهی درمان کرد؛ اما دارو این‌روزها چون گذشته نیست و سلامت جامعه به آن بستگی دارد؛ به‌ویژه در جوامعی مثل ایران که پیشگیری از بروز بیماری‌ و مشکلات بهداشتی، به‌واسطه تحریم‌ها و اوضاع مالی خانواده‌ها، به‌سختی صورت می‌گیرد و اغلب کمبود بعضی از اقلام لازم غذایی، به بروز و شدت بیماری‌ها افزوده، درواقع زندگی انسان‌ها را درمعرض‌خطر شدید سلامتی قرار می‌دهد و مشکلات و کمبودها، به‌خوبی احساس می‌شود، کمبود یا نبودن دارو می‌تواند سلامت جامعه را به‌خطر بیندازد که برای کشور و مردم ما زیبنده نیست و لذا وقتی یک مسئول بهداشتی کشور با علم و اطلاع دقیق بشارت می‌دهد که 800‌قلم دارویی در کشور یا نیست یا به‌شدت کمبود دارد خطر بالقوه است که کشور را با بحرانی به‌نام درگیری با مرگ مواجه می‌کند که این‌امر شوخی‌بردار نیست، ماده غذایی نیست که کمبود آن‌را بتوان با ماده غذایی دیگر تا‌اندازه‌ای رفع‌ورجوع کرد. وقتی گفتند و نوشتند که گوشت از سفره غذایی مردم به‌علت گرانی حذف شده، مردم به‌خاطر رفع کمبود مواد پروتئینی رو به مرغ و ماهی گذاشتند، به‌مرور ماهی هم از سفره غذایی حذف شود؛ اما بازهم کشنده نبود. دارو اما جایگزین ندارد. نبود آن مساوی با مرگ می‌شود و مردم حق دارند از دولت درخواست رفع این کمبود اساسی را بکنند؛ زیرا اکثراً نبودن آن، سلامت همه خانواده‌ها را به‌خطر می‌اندازد؛ به‌خصوص افراد با جمعیت سنی بالا، زندگی‌شان با تأمین دارو، امکان‌پذیر است که نبود آن به‌سادگی موجب مرگ می‌شود که برای‌نمونه می‌توان از چندمورد آن همچون دیابت، مشکلات قلبی، تیروئید، اگر به بیمار به‌موقع این داروها نرسد، فرد با سن بالا حتی به مرگ دچار می‌شود، اینجا است که باید از دولتیان به‌خصوص دوستان مسئول در وزارت بهداشت‌ودرمان و آموزش پزشکی، به‌چه‌علت هنگام تقدیم بودجه سالیانه، اجازه می‌دهند دارو؛ به‌خصوص داروها ویژه و ضروری، از مشمول ارز دولتی معاف شوند؟ آیا این مسئولین اعتقاد کامل به امر سلامت به‌عنوان مهم‌ترین عامل زنده‌بودن ندارند که حتماً بسیار معتقد به زندگی و زنده‌بودن دارند به‌چه‌علت سکوت کرده‌اند؟ آیا آزادکردن واردات خودرو و لوازم زیبایی، مهم‌تر از دارو و درمان است؟ به‌یقین پاسخ منفی است و هیچ انسانی نمی‌تواند بپذیرد که دارو جزئی از زنده‌بودن نیست. پس تا دیر نشده، هرچه‌زودتر، برای واردات این 800‌قلم دارو، اقدام لازم و فوری به‌عمل بیاید تا جان مردم به‌خطر نیفتد و حداقل کاری‌که میسر است، ده‌ها مرکز داروسازی کشور را کمک و یاری بدهند تا بااستفاده‌از تولید داروها، از به‌خطرافتادن بیشتر جان مردم کشور از هیچ کوششی فروگذار نکنند.