کم‌شنوایی 5.5میلیون ایرانی!
رئیس انجمن علمی شنوایی‌شناسی بابیان‌اینکه بیش از ۵.۵میلیون ایرانی با درجاتی از کم‌شنوایی زندگی می‌کنند، عوامل خطر ابتلا به آن‌را برشمرد. دکتر محسن احدی به‌مناسبت هفته جهانی ناشنوایان و روز ناشنوایی اظهار کرد: هفته پایانی سپتامبر هرسال، به‌نام «هفته جهانی ناشنوایان» در تقویم بین‌المللی ثبت شده؛ هفته‌ای برای گرامیداشت هویت و فرهنگ ناشنوایان، برجسته‌سازی توانمندی‌های آنان و تأکید بر حقوق اجتماعی این قشر. شعار امسال «تحقق حیات اجتماعی ناشنوایان با گسترش زبان اشاره» است؛ شعاری که بر حق بنیادین دسترسی ناشنوایان به ابزارهای ارتباطی تأکید دارد و یادآور این‌نکته که زبان اشاره نه‌تنها یک شیوه ارتباطی؛ بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی جامعه ناشنوایان است. کنار این نگاه فرهنگی و اجتماعی، توجه به سلامت شنوایی و پیشگیری از کم‌شنوایی نیز ضرورتی انکارناپذیر است. به‌گزارش تسنیم؛ وی درباره تعریف کم‌شنوایی گفت: طبق تعریف سازمان جهانی بهداشت؛ کم‌شنوایی به حالتی اطلاق می‌شود که آستانه شنوایی فرد در یک یا هردو گوش، بالاتر از 20دسی‌بل باشد، اختلال می‌تواند خفیف، متوسط، شدید یا عمیق باشد و با عدم‌مداخله، پیامدهای شناختی، ارتباطی، روانی و اجتماعی قابل‌توجه به‌همراه دارد. رئیس انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران درمورد آمار کم‌شنوایی در ایران تصریح کرد: آمار بین‌المللی نشان می‌دهد کم‌شنوایی یکی از چهار بیماری اول جهان ازنظر بار بیماری است و آثار عمیقی بر فرد، خانواده و جامعه به‌جای می‌گذارد، در کشور ما نیز طبق اعلام وزارت بهداشت، حدود 6.7درصد جمعیت در گروه‌های سنی مختلف با درجاتی از کم‌شنوایی مواجه هستند. این آمار شامل بیش از 5.5میلیون ایرانی است که با درجاتی از کم‌شنوایی زندگی می‌کنند. این دکترای تخصصی شنوایی‌شناسی با ارائه مثالی ادامه داد: تنها در 1403، از هر 1000 تولد، 3.9 نوزاد دچار کم‌شنوایی بودند؛ رقمی که در برخی استان‌ها به 21 در 1000 تولد نیز رسیده است. وی بابیان‌اینکه خوشبختانه ایران از پیشگامان منطقه در غربالگری شنوایی نوزادان است، اضافه کرد: از سال 1384 تاکنون، بیش از 15میلیون نوزاد ایرانی تحت‌پوشش این برنامه قرار گرفته‌اند و پوشش بالای 95درصدی آن موجب شده سن تشخیص کم‌شنوایی از حدود سه‌سالگی به نزدیک یک‌سالگی کاهش یابد. این دستاورد ملی زمینه‌ساز اجرای مداخلات زودهنگام شده است؛ ازجمله تجویز سمعک، انجام کاشت حلزون و آغاز توان‌بخشی شنوایی که فرصت‌هایی بی‌بدیل برای رشد زبانی، هیجانی، تحصیلی و اجتماعی کودکان کم‌شنوا فراهم آورده است. وی افزود: سرمایه‌گذاری چشمگیر دولت در حوزه کاشت حلزون، تأمین سمعک و آموزش خانواده‌ها، الگویی موفق از یک سیاست سلامت‌محور در حیطه توان‌بخشی است که تداوم آن نیازمند تقویت منابع، گسترش پوشش خدمات و آموزش عمومی جامعه نسبت به اهمیت مداخله زودهنگام شنوایی است. رئیس انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران درباره عوامل خطر بروز کم‌شنوایی بیان کرد: عوامل خطر کم‌شنوایی نیز متعدد و متنوع هستند؛ از جمله این‌عوامل می‌توان به عفونت‌های بدو تولد یا دوران کودکی (مانند اوریون، سرخجه و مننژیت)، زایمان‌های پرخطر، نارس بودن نوزاد، عوامل ژنتیکی، مواجهه با صداهای بلند، مصرف داروهای سمی برای گوش و بیماری مزمن نظیر دیابت و فشارخون بالا اشاره کرد. وی با‌تأکیدبراینکه پیشگیری از کم‌شنوایی نیازمند رویکردی چندوجهی‌ست که شامل آموزش عمومی، مراقبت‌های دوران بارداری، واکسیناسیون، اجرای برنامه‌های غربالگری در نوزادان و کودکان و پایش سلامت شنوایی در محیط‌های کاری می‌شود، تأکید کرد: نقش شنوایی‌شناسان دراین‌میان حیاتی است. احدی گفت: امروزه حدود 3000 شنوایی‌شناس در ایران فعالانه به ارائه خدمات تخصصی درزمینه ارزیابی شنوایی، تجویز و تنظیم سمعک، توان‌بخشی شنوایی و مشاوره به خانواده‌ها مشغول هستند، این خدمات حلقه مکمل سیاست‌های ملی در حوزه سلامت شنوایی‌اند و تضمین می‌کنند مداخلات زودهنگام با بهترین کیفیت انجام شود. رئیس انجمن علمی شنوایی‌شناسی ایران بابیان‌اینکه برای بخشی‌ازافراد ناشنوا، زبان اشاره تنها راه ارتباطی با جهان پیرامون است، تأکید کرد: حمایت از زبان اشاره، گامی درجهت تحقق عدالت اجتماعی و احترام به تنوع فرهنگی-ارتباطی است. توسعه دسترسی به خدمات مترجم و رابط زبان اشاره در ادارات و سازمان‌های دولتی، فراهم‌سازی زیرنویس در برنامه‌های تلویزیونی و دیگر ابزار تسهیلگر ارتباطی، از حقوق اساسی جامعه ناشنوایان است که باید موردتوجه، حمایت و نهادینه‌سازی قرار گیرد، بی‌تردید، چنین اقداماتی با رویکرد تخصصی شنوایی‌شناسی در‌تعارض نیست و می‌تواند کنار خدمات پزشکی و توان‌بخشی، پاسخگوی طیف متنوعی از نیازهای ارتباطی افراد دارای آسیب شنوایی باشد. وی یادآور شد: هفته جهانی ناشنوایان، فرصتی است برای تأمل دوباره بر مسئولیت مشترک ما؛ که از نهادهای سیاست‌گذار و خدمت‌رسان گرفته تا دانشگاهیان، متخصصان و فعالان مدنی بر دوش دارند. امید است با هم‌افزایی همه نهادهای تخصصی، اجرایی و مدنی، گامی بلند جهت تحقق زندگی باکیفیت‌تر برای همه افراد دارای کم‌شنوایی و ناشنوایی برداشته شود.