نظرگاه
چرا بسیاری از نویسندگان ورزشکارند؟
گزارشی تازه نشان داد: میان فعالیت بدنی و فرآیند خلاق نوشتن پیوندی عمیق وجود دارد. بسیاری از نویسندگان سرشناس جهان، از شناگران و دوندگان گرفته تا موجسواران، معتقدند ورزش نهتنها ذهن را آزاد میکند، بلکه دریچهای تازه سوی ایدههای نو میگشاید. بهگزارش ایبنا؛ بونی تسوی (نویسنده و روزنامهنگار آمریکایی) در مقالهای منتشره در مجله «آتلانتیک» به بررسی رابطه نزدیک میان ورزش و نویسندگی پرداخته و توضیح داده است که چگونه حرکت بدنی میتواند خلاقیت را تحریک کند و جریان فکر را روانتر سازد. تسوی که خود شناگر حرفهای نیست اما ساعات زیادی را در استخر میگذراند، شنا را نوعی «مدیتیشن متحرک» توصیف میکند؛ حالتی که در آن صداهای دنیای بیرون خاموش میشوند و ذهن فرصتی برای یافتن معناهای عمیقتر پیدا میکند. او میگوید بهترین ایدههای نوشتاریاش اغلب هنگام شنا به ذهنش میرسد، هرچند ثبت فوری آنها همیشه ساده نیست. طبق پژوهشهای علمی که دراینمقاله به آنها اشاره شده، ورزش با افزایش ترشح پیامرسانهای عصبی مانند دوپامین و سروتونین، توان تمرکز و توجه را بالا میبرد و موجب شکلگیری ارتباطات تازه در مغز میشود؛ که به بهبود تفکر خلاق و افزایش اصالت ایدهها منجر میشود. تسوی درگفتوگوبا نویسندگان مختلف به نمونههای متعدد اشاره دارد: جید چانگ؛ رماننویس، میگوید جلسات فشرده پیلاتس به او کمک میکند از فضای صرفاً ذهنی فاصله بگیرد و «از جایی جسمانی و احساسی» بنویسد. کریس دافی، کمدین و نویسنده، انتظار برای رسیدن موج هنگام موجسواری را مشابه انتظار برای رسیدن یک شوخی خوب پشت میز کار میداند. ایوی پوچودا؛ نویسنده و قهرمان پیشین اسکواش، معتقد است تجربه سرخوشی و تمرکز شدید هنگام ورزش بهطور مستقیم در رمانهایش بازتاب پیدا کرده است. هریسون هیل، روزنامهنگار، نیز میگوید هنگام نوشتن کتابش ساعتها میدویده و همزمان به مصاحبهها گوش میداده تا روایات را «در استخوانهایش» حس کند. در مقاله همچنین به سنت دیرینه پیوند نویسندگی و تحرک بدنی اشاره شده است: ویرجینیا وولف عاشق پیادهرویهای طولانی بود، اولیور ساکس شنا میکرد، هاروکی موراکامی دوندهای حرفهای است و حتی گوته و نیچه نیز نوشتن درحالحرکت را بر نشستن طولانی ترجیح میدادند. تسوی درپایان نتیجه میگیرد که ورزش تنها یک استراحت کوتاه از پشت میز نشستن نیست، بلکه ابزاری ضروری برای آزادسازی ذهن و جریان یافتن اندیشه است. او مینویسد: «اگر شنا نکنم، اگر حرکت نکنم، کلمات هم جاری نمیشوند. میان نوشتن و حرکت، پیوندی نفوذپذیر وجود دارد که در آن، هر دو یکدیگر را گسترش میدهند». این گزارش باردیگر تأکید میکند که خلاقیت صرفاً محصول نشستن پشت میز نیست؛ گاهی برای نوشتن بهتر، باید ابتدا حرکت کرد.