تبدیل بازی‌های کودکانه به کارزار جنگ‌افروزان آمریکایی!

بازی‌های کودکانه‌ای که قرار بود فقط سرگرمی بچه‌ها باشند، پشت‌پرده داستان‌هایی از قتل و کشتار را پنهان کرده‌اند؛ داستان‌هایی که مرز میان سرگرمی، فناوری و میدان جنگ را از بین بردند! به‌گزارش قبس زعفرانی (فارس)؛ طی نه‌سال‌گذشته، بازی «پوکمون گو» میلیون‌ها کودک و والدینشان را به خیابان‌ها کشاند تا با دوربین گوشی خود از محیط اطرافشان عکس و فیلم بگیرند. آن‌ها برای دریافت پاداش‌های بازی، از پارک‌ها، مجسمه‌ها، خیابان‌ها و حتی داخل خانه‌های خود عکس می‌گرفتند و تصور می‌کردند فقط درحال‌بازی هستند؛ غافل‌ازاینکه تمام تصاویر و اطلاعات دراختیار شرکت سازنده؛ یعنی Niantic، قرار می‌گرفت. حقیقت این‌بودکه این داده‌های عظیم، فراتر از یک بازی ساده بودند. روزنامه هلندی «ترو» در ماه ژوئن فاش کرد که میلیاردها عکس ارسالی کاربران، اکنون به ابزاری برای تقویت سامانه‌های نظامی آمریکا تبدیل شده. درواقع، آنچه با لبخند یک بازی کودکانه جمع‌آوری شد، امروز در قلب عملیات‌های نظامی ارتش آمریکا در غزه و اوکراین به‌کار گرفته شد. سوابق حرفه‌ای Niantic، نشان از همکاری دیرینه این شرکت با نهادهای امنیتی آمریکا دارد. «جان هنکه»، بنیان‌گذار Niantic Spatial، پیش از ورود به دنیای فناوری، چهارسال در دستگاه دیپلماسی آمریکا فعالیت می‌کرد. او در سال ۲۰۰۱ در تأسیس شرکت Keyhole (یک استارتاپ نقشه‌برداری) مشارکت داشت؛ نام این شرکت از ماهواره‌های جاسوسی آمریکا (سری KH) گرفته شده بود. زمانی‌که این شرکت ورشکسته شد، In-Q-Tel بازوی سرمایه‌گذاری CIA آن‌را نجات داد و از فناوری آن برای پشتیبانی از نظامیان آمریکایی در عراق استفاده کرد. همچنین سرمایه این شرکت توسط آژانس ملی اطلاعات مکانی-جغرافیایی (NGA) تأمین شد که داده‌های جغرافیایی را برای وزارت جنگ آمریکا فراهم می‌کند. گوگل در سال ۲۰۰۴ شرکت Keyhole را خرید و نرم‌افزار آن‌را به Google Earth تبدیل کرد. سپس هنکه مدیر بخش نقشه‌های گوگل شد و Niantic را به‌عنوان یک شرکت داخلی در گوگل ایجاد کرد. درنهایت، این شرکت در سال ۲۰۱۵ با حمایت گوگل، نینتندو و The Pokémon Company مستقل شد و یک‌سال‌بعد، بازی Pokémon Go را عرضه کرد. در سال ۲۰۲۱، بازی سیستمی را برای دادن پاداش به کاربرانی که از مکان‌های واقعی عکس می‌گرفتند، تعریف کرد. کاربران با ثبت تصاویر از نقاط Poke Stop، میلیاردها عکس برای شرکت ارسال کردند؛ غافل‌ازاینکه Niantic اجازه فروش این تصاویر به طرف ثالث را داشت. این عکس‌ها خوراک اصلی آموزش سامانه «مکان‌یابی بصری» (VPS) شرکت Niantic شدند. برخلاف GPS که به سیگنال ماهواره وابسته است، VPS تصویر دوربین را با یک مدل سه‌بعدی از جهان تطبیق می‌دهد تا موقعیت دقیق را پیدا کند؛ به‌طوری‌که حتی شناسایی دو نقطه کوچک در یک تصویر برای این‌کار کافی است. این قابلیت، سیستم را در مناطقی که سیگنال ماهواره‌ای قطع یا مختل‌شده، به جایگزینی حیاتی تبدیل می‌کند. شرکت Niantic برای توجیه فروش عکس‌ها با سفسطه از خود دفاع می‌کرد و ادعا داشت «اطلاعات شخصی» کاربران را نمی‌فروشد؛ بلکه عکس‌های محیطی را می‌فروشد که ازنظر آن‌ها جزو اطلاعات شخصی نبودند. به‌زبان‌ساده: شرکت به‌ظاهر روی هویت کاربر حساس بود، اما محیط پیرامون آن‌ها را جزو حریم خصوصی و اطلاعات شخصی نمی‌دانست. برای بیش از دودهه، آمریکا قانونی داشت که دقت تصاویر ماهواره‌ای تجاری بر فراز سرزمین‌های ‌اشغالی را محدود می‌کرد؛ به‌این‌ترتیب، تصاویر این‌منطقه بسیار بی‌کیفیت بودند و جزئیات آن‌ها دیده نمی‌شد. حتی وقتی در ۲۰۲۰، آمریکا اجازه داد تصاویر ماهواره‌ای در نقاط دیگر جهان با دقت بسیاربالا (تا سطح ۲۰‌سانتی‌متر) ثبت شوند، باز برای اراضی ‌اشغالی محدودیت‌های ویژه گذاشت و دقت تصاویر را در سطح ۴‌متر نگه ‌داشت. این فاصله تعمدی باعث می‌شد ویرانی‌های گسترده و جنایات رژیم صهیونیستی دراین‌مناطق به‌وضوح در تصاویر ماهواره‌ای ثبت نشود و از افشای آن‌ها جلوگیری گردد. این یک تضاد آشکار بود: شرکت‌های آمریکایی ازیک‌سو، داده‌های محیطی را با دقت میلی‌متری از کاربران عادی جمع‌آوری می‌کردند اما ازدیگرسو، قانون آمریکا اجازه نمی‌داد کسی جزئیات دقیق آنچه در فلسطین اشغالی رخ می‌دهد را ازطریق ماهواره ببیند تا دست ارتش اسرائیل و آمریکا دراین‌مناطق باز باشد. با وجود تکذیب‌های متناقض، واقعیت اینکه داده‌های بازی در پهپادهای نظامی به‌کار گرفته شده‌اند. شرکت «ونتور» ادعا می‌کند که مستقیماً از داده‌های پوکمون ‌گو استفاده نمی‌کند اما هرگز فاش نکرد مدل‌هایش با این داده‌ها ساخته و آزمایش شده‌؛ به‌ویژه‌آنکه این شرکت پیش‌تر اعتراف کرده بود که «نسخه‌های اولیه» این سامانه، دقیقاً بااستفاده‌از تصاویر ارسالی کاربران ساخته شده‌. این یعنی حتی اگر تصاویر خام در مراحل نهایی به‌دست نظامیان نرسیده باشد، زیربنای این فناوری برپایه تلاش رایگان و ناآگاهانه میلیون‌ها کاربر بنا شده. این‌روند را می‌توان «نرم‌افزارهای بهره‌برداری» نامید؛ جایی‌که شرکت‌ها به‌جای ارائه خدمات، از کاربران به‌عنوان ابزار جمع‌آوری داده‌های جاسوسی استفاده می‌کنند تا نهایتاً همان کاربران را (یا دیگران را) در میدان جنگ هدف قرار دهند.