ترامپ؛ آچمز در بازی خاورمیانه

بیش از دوسال است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، بر طبل توخالی می‌کوبد و می‌گوید «من آنم که رستم بود پهلوان»؛ و اگر تعداد سخنرانی‌های او را پیرامون کشورمان که معمولاً با تهدید و ارعاب و مزین به تحریم درباره مردم و کشور ما ایراد شده است، جمع کنیم، داستانِ آن مثنوی هفتاد من کاغذ می‌شود. او در این دوسال تا توانسته سخن گفته است که همه سخنان او تهی از منطق و فاقد وجاهت بوده است. اوج گرفتاری برای او و کشور آمریکا، دامی است به‌نام «تنگه هرمز»؛ جایی که آمریکا باوجود ده‌ها هزار کیلومتر فاصله با ایران، به‌خود اجازه داده است وارد خلیج همیشه فارس و دریای عمان بشود و با هواپیماهای بمب‌افکن، شکاری و جنگی و در جدیدترین و کامل‌ترینِ آن، با هزاران تفنگدار دریایی و چندین ناو هواپیمابر در اطراف جزیره هرمز، برای عبور کشتی‌ها کارشکنی کند؛ و چون خود را آلوده این وضعیت کرده است، هیچ کشوری حاضر نشده او را دراین‌راه کمک بکند؛ حتی کشورهای عضو ناتو که آمریکا بارها این‌کشورها و اتحادیه اروپا را در برابر تهدیدهای روسیه یاری داده است، در این‌مورد خاص روی خوشی به اتحادیه اروپا و پیمان ناتو نشان ندادند که این‌امر ترامپ را به‌شدت عصبانی کرده است. جدیدترین نوع عدم پشتیبانی دوستان از آمریکا، مربوط به کشور کره‌جنوبی است؛ کشوری که صدها هزار سرباز آمریکایی برای حفاظت از آن در برابر تجاوز احتمالی کره‌شمالی در آنجا بسر می‌برند. این مسئله خشم ترامپ را در پی داشت، تاجایی‌که آمریکا گفته است بیش از ۱۰۰‌هزار سرباز خود را از کره‌جنوبی فرامی‌خواند. حوادث به سویی پیش می‌رود که حتی آلمان به‌صورت علنی با آمریکا مخالفت کرده و حاضر نشده است حتی برای پاک‌سازی دریا از مین‌ها اقدام بکند و فرانسه و انگلیس، دوستان سنتی آمریکا، نیز در این‌مورد خاص حاضر به دخالت نشدند. این مسئله باعث شده است که ترامپ، تنها و بدون پشتیبان، با لشکری عظیم و صدها هواپیمای جنگی پیشرفته، تک‌وتنها در فضایی بیرون‌تر از تنگه هرمز آرایش جنگی بگیرد؛ و این سرنوشت از آنِ رهبرانی است که از تدبیر کافی برخوردار نیستند؛ کمااینکه آلمان نازی که بیش از نصف جهان را تسخیر کرده بود، در برابر هوای سرد سیبری دوام نیافت و در اوج ذلت، شکست و تسلیم را پذیرفت. اینک ترامپ هم تک‌وتنها و بدون پشتیبان و حامی در بازی شطرنج، هیچ حرکت نجات‌دهنده‌ای نداشته و ندارد؛ و لذا دور نیست روزی که دست‌ازپا‌درازتر، لشکریانش را به خانه بازگرداند.