سخن مدیرمسئول
انتخابات شورای اسلامی شهر تهران
نهاد شورای اسلامی شهر و روستا به‌منظور سیاست‌گذاری محلی و واگذاری امور شهرها و روستاهای کشور به نمایندگان مردم، در چارچوب قانون اساسی و مصوبات پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران پیش‌بینی و تصویب شد؛ با این هدف بنیادین که دست‌کم انتخاب شهرداران مستقیماً برعهده و صلاحدید وکلای مردم در شوراها قرار گیرد. در پایتخت، سرانجام در اسفند ۱۳۷۷ و با آغازبه‌کار رسمی در اردیبهشت ۱۳۷۸، نخستین دوره انتخابات این نهاد مدنی برگزار شد و اعضای شورای اسلامی شهر با رأی مستقیم شهروندان برگزیده شدند. براساس قوانین مصوب، روند برگزاری انتخابات و ساختار اداری شوراها تداوم یافت. از منظر ترکیب جمعیتی و شمار نمایندگان، در سه دوره ابتدایی شورای اسلامی شهر تهران، ۱۵نفر به‌عنوان اعضای اصلی و ۶ نفر به‌عنوان اعضای علی‌البدل مدیریت امور کلان‌شهر تهران را برعهده داشتند. در دوره چهارم، طبق مصوبه مجلس وقت، ظرفیت شورا در تهران افزایش یافت و ۳۱ عضو اصلی به‌همراه ۱۲ عضو علی‌البدل با رأی شهروندان در این نهاد سیاست‌گذاری شهری مستقر شدند. اداره این پارلمان شهری نیز برعهده هیئت‌رئیسه‌ای متشکل از رئیس، نایب‌رئیس، دو منشی و سخنگو قرار گرفت. بررسی ادوار مختلف ریاست شورا در تهران نشان‌دهنده تداوم حضور یک چهره نام‌آشناست. در دوره‌های دوم، سوم و چهارم، مهندس مهدی چمران با رأی اکثریت اعضا به‌عنوان رئیس شورا برگزیده شد؛ با این استثنا که در سال نخستِ دوره چهارم، احمد مسجدجامعی ردای ریاست را بر تن کرد. بدین ترتیب، از دوره دوم تاکنون نام چمران با جایگاه ریاست این نهاد گره خورده است. تنها دوره متفاوت، دوره پنجم شورا بود که با پیروزی چشمگیر جریان اصلاح‌طلب همراه شد و محسن هاشمی ریاست پارلمان شهری پایتخت را برعهده گرفت؛ اما با آغاز دوره ششم، مجدداً مهدی چمران بر این کرسی تکیه زد. مهدی چمران که درطول این سال‌های متمادی در رأس مدیریت شهری پایتخت قرار داشته است، متولد سال ۱۳۲۰، دانش‌آموخته کارشناسی‌ارشد معماری از دانشگاه تهران و مدرس دانشگاه است. باتوجه‌به شنیده‌ها مبنی‌بر احتمال کاندیداتوری مجدد ایشان در دوره هفتم شوراها، سن وی به مرز ۸۶ سالگی خواهد رسید و درصورت تداوم تصدی این جایگاه تا پایان آن دوره تا ۸۹سالگی همچنان در کسوت ریاست شورای اسلامی شهر تهران باقی خواهد ماند. دراین‌میان، این انتظار و نقد جدی ازسوی کارشناسان و ناظران شهری مطرح می‌شود که ای‌کاش چمران و همفکران او این فرصت را فراهم می‌کردند تا جوانان متخصص، تحصیل‌کرده و به‌ویژه دانش‌آموختگان رشته‌های جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، شهرسازی و مدیریت شهری، مسئولیت‌های کلیدی شورای اسلامی این کلان‌شهر پیچیده را برعهده بگیرند تا شاید با ورود دیدگاه‌های معاصر و نوآورانه، خونی تازه در رگ‌های مدیریت پایتخت جاری شود؛ البته تردیدی نیست که چمران و هم‌نسلان ایشان همواره از پایگاه رأی تثبیت‌شده و مشخصی در میان بدنه جامعه، به‌ویژه هواداران جریان اصول‌گرایی برخوردار بوده‌اند و مسلماً صندوق رأی و انتخاب مستقیم مردم ملاک نهایی است؛ لذا قاعده مردم‌سالاری ایجاب می‌کند همان کسانی‌که منتخب آحاد جامعه هستند در شورای شهر انجام‌وظیفه نمایند. باتکیه‌بر همین پشتوانه و سازمان رأی سنتی است که آنان بارها توانسته‌اند اکثریت آرا را از آن خود کنند. والسلام.