۱۱ نویسنده اثرگذار هند

۱. بهارَتِندو هَریشچَندرا؛ ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۵
از چهره‌های اصلی شکل‌گیری ادبیات مدرن هندی و شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار بود. او درباره مسائل اجتماعی مانند فقر، استثمار و نابرابری می‌نوشت و به‌دلیل نقش مهمش در پیوند ادبیات هندی با زندگی مردم عادی، به «پدر ادبیات مدرن هندی» شهرت یافته است. از آثار مشهور او می‌توان به «شهر تاریک»، «بدبختی هند» و «هریشچَندرا راستین» اشاره کرد.
۲. مهاویر پراساد دویودی؛ ۱۸۶۴ تا ۱۹۳۸
نویسنده، ویراستار، مترجم و منتقدی بود که نقش مهمی در توسعه نثر مدرن هندی داشت. دوره‌ای از ادبیات هندی باعنوان «دوره دویودی» شناخته می‌شود. او نویسندگان را به استفاده از زبانی روشن و کاربردی تشویق می‌کرد و با مجله معتبر «ساراسواتی» نیز همکاری داشت.
۳. مونشی پرمچند؛ ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۶
پرمچند از مشهورترین نام‌ها در ادبیات هندی است. داستان‌های او به زندگی واقعی مردم می‌پرداخت و زندگی کشاورزان، خانواده‌های فقیر، زنان و کارگران را به‌تصویر می‌کشید. او به‌جای ارائه تصویری آرمانی از جامعه، مشکلات مردم عادی هند را روایت می‌کرد. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «گودان»، «نیرمَلا»، «غَبَن»، «کارمابهومی»، «رنگابهومی»، «کفن» و «عیدگاه» اشاره کرد.
۴. جایشانکار پراساد؛ ۱۸۸۹ تا ۱۹۳۷
شاعر، رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس برجسته ادبیات مدرن هندی و یکی از چهار چهره اصلی جنبش «چهایواد» بود. «نیرالا»، «سومیترا ناندان پانت» و «مهادِوی وارما» سه چهره دیگر این‌جریان بودند. «اسکندرگوپتا»، «چاندراگوپتا» و «درووسوامینی» از نمایشنامه‌های او و «کامایانی»، «اشکوها»، «لاهَر»، «اسکلت» و «پروانه» از دیگر آثار مشهورش هستند.
۵. سوریَکانت تریپاتی؛ ۱۸۹۶ تا ۱۹۶۱
شاعر، نویسنده، مقاله‌نویس و داستان‌نویسی بود که به سبک متفاوت خود شهرت داشت و همواره به قواعد سنتی ادبیات پایبند نبود. شعرهای او اغلب به طبیعت، وضعیت انسان، جامعه و آزادی می‌پرداخت. از آثار او می‌توان به «پَریمال»، «آنَمیکا»، «کولی بهات»، «چاتوری چامار»، «رام کی شاکتی پوجا» و «ساروج اسمریتی» اشاره کرد.
۶. سومیترا ناندان پانت؛ ۱۹۰۰ تا ۱۹۷۷
پانت یکی از چهار چهره بزرگ جنبش چهایواد بود و بیش‌ازهمه به‌دلیل شعرهایش درباره طبیعت، زیبایی و محیط پیرامون شناخته می‌شود. کوه‌ها، گل‌ها، درختان، آسمان و زیبایی زندگی از موضوعات مهم شعر او بودند؛ هرچند درباره انسان، جامعه و احساسات انسانی نیز می‌نوشت. از آثار معروف او «پَلّاو»، «گرمیا»، «چیدامبارا»، «کالا آور بودها چاند» و «گونجان» است. او برای «کالا آور بودها چاند» جایزه ادبی آکادمی ادبیات هند را دریافت کرد و نشان پادما بوشان نیز به او اعطا شد.
۷. مهادِوی وارما؛ ۱۹۰۷ تا ۱۹۸۷
از زنان مهم ادبیات هندی و از چهار چهره بزرگ جنبش چهایواد بود. او شاعر، مقاله‌نویس، معلم و اندیشمند اجتماعی بود و در آثارش موضوعاتی مانند تنهایی، رنج، عشق و شفقت را بررسی می‌کرد. همچنین درباره حیوانات، زنان و مسائل اجتماعی مقالاتی نوشته است. «یاما»، «نیهار»، «رشمی»، «نیرجا»، «گیلو» و «پَت کِ ساتی» از آثار شناخته‌شده او هستند. وارما جایزه جنان‌پیت و پادما بوشان را دریافت کرد و به‌دلیل عمق عاطفی اشعارش گاه «میرای مدرن» نامیده می‌شود.
۸. هریوانش رأی باچان؛ ۱۹۰۷ تا ۲۰۰۳
از شاعران شناخته‌شده ادبیات هندی و خالق مجموعه‌شعر مشهور «مادوشالا» بود. این اثر شهرت زیادی برای او به‌همراه آورد و به محبوبیت شعر هندی در میان عموم مردم کمک کرد. شعرهای باچان اغلب درباره زندگی، امید، اندوه، رؤیاها و احساسات انسانی بود و در محافل شعرخوانی نیز طرفداران زیادی داشت. از آثار او می‌توان به «مادوشالا»، «مادوبالا»، «مادو کالاش»، «نیشا نیمانتران» و «چه چیزی را فراموش کنم و چه چیزی را به‌یاد آورم» اشاره کرد. او در سال ۱۹۷۶ نشان پادما بوشان را دریافت کرد.
۹. مایتیلی شاران گوپت؛ ۱۸۸۶ تا ۱۹۶۴
از شاعران برجسته ادبیات مدرن هندی بود که بر استفاده از گونه «خَری بُلی» زبان هندی تأکید داشت. اشعار او اغلب به تاریخ، فرهنگ و جامعه هند و جنبش استقلال این‌کشور می‌پرداخت. «بهارات بهاراتی»، «ساکِت»، «یَشودارا»، «پنچواتی»، «جَیَدرَت واد» و «اورمیلا» از آثار مشهور او هستند. گوپت نشان پادما بوشان را دریافت کرد و به‌طور گسترده باعنوان «شاعر ملی» شناخته می‌شود.
۱۰. دارامویر بهاراتی؛ ۱۹۲۶ تا ۱۹۹۷
شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار بود و بیشتر به‌دلیل رمان مشهور «خدای گناهان» شناخته می‌شود. «هفتمین اسب خورشید» و «عصر نابینایی» نیز از آثار شناخته‌شده او هستند. بهاراتی سال‌ها سردبیر مجله هندی «دارمایوگ» بود و نقش مهمی در روزنامه‌نگاری و ادبیات هندی داشت. او در سال ۱۹۷۲ نشان پادما شری دریافت کرد.
۱۱. فانیشوار نات رِنو؛ ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۷
رِنو جایگاه ویژه‌ای در ادبیات هندی برای روستاها و شهرهای کوچک هند ایجاد کرد. آثار او با زندگی روستایی، کشاورزان و مشکلات مردم مناطق مختلف هند پیوند داشت. رمان «میلاآنچال» مشهورترین اثر او و یکی از آثار مهم ادبیات منطقه‌ای هندی به‌شمار می‌رود. از دیگر آثارش می‌توان به «پارتی پری‌کاتا»، «چندراهی‌ها»، «راهپیمایی»، «جاده پالتو بابو» و «پنچ‌لایت» اشاره کرد. داستان کوتاه «مارِ گَیِ گُلفام» نیز مبنای ساخت فیلم مشهور «تیسری کَسَم» قرار گرفت. رِنو در سال ۱۹۷۰ نشان پادما شری دریافت کرد و مهم‌ترین سهم او در ادبیات، واردکردن زندگی و صدای مردم روستایی هند به جریان اصلی ادبیات هندی بود.