خودنویس

خورده‌ام از نارفیقان پشتِ‌پای بی‌شمار
روح من صد تکه شد از زخم‌های بی‌شمار
کافه‌های دوستی از مشتری خالی شده
از رفاقت مانده تنها ردِپای بی‌شمار
یار پابند و وفاداری ندیدم من به عمر
در قِبالش دیده‌ام من، بی‌وفای بی‌شمار
یک خطا را بارها تکرار کردیم ای دریغ!
زندگی بر ما تَبه شد از خطای بی‌شمار
مطمئناً غرق می‌گردد میان آب‌ها
وای از آن کشتی که دارد ناخدای بی‌شمار!
هیچ کالایی نبخشیده به ما دنیای دون
باوجودی‌که گرفت از ما بهای بی‌شمار
جان من بر لب رسید از این دو روز زندگی
بس که دیدم کارهای ناروای بی‌شمار
کنج تنهایی برایم گنج باشد بعدازاین
چون‌که از یاران خود دیدم جفای بی‌شمار
حسن مفاخری