فردا روز دیگری‌ست!
شایسته دانش
مادربزرگم از اون زنای باسواد قدیمیه؛ از همونا که دیپلم زمان قدیمش با فوق‌لیسانس الآن برابری می‌کنه. همیشه نصیحتم می‌کنه که «آدم باید درست و به‌اندازه حرف بزنه!» بارها این جمله رو ازش شنیدم که «اذن دروازه دهن، باید دست عقل باشه!» قبلنا نمی‌فهمیدم چی می‌گه و یه‌بار ازش پرسیدم «مگه می‌شه دهن اجازه بگیره باز بشه؟» خندید و گفت: «بعله که می‌شه؛ دیدی بعضی دَرا رمز عبور دارن تا باز شن، وقتی می‌خوای رمز رو بزنی چند‌ثانیه‌ای فکر می‌کنی تا عددا رو درست بزنی؛ چون می‌دونی اگه پرت‌و‌پلا بزنی، در باز نمی‌شه. دهن آدمم باید با تعقل و یادآوری سخن سنجیده و درست باز شه؛ حتی به‌نظرم کلمه عبور اشتباه، بهتره مسدودش کنه!» از این‌همه نکته‌سنجی و از اطلاعاتی که برای تشبیه قضیه بهم داد، شوکه شدم و پرسیدم: «مامانی، این‌‌چیزا رو از کجا می‌دونی؟» چشای رنگیش برقی زد و گفت: «فکر کردی چون سنم بالاست نمی‌تونم از این چیزا سر دربیارم؟ نه بچه‌جون! من همیشه اطلاعاتمو به‌روزرسانی می‌کنم». خندیدم و یه لایک زنده بهش دادم ...
چند‌وقت‌‌پیش، عصر یه روز دوشنبه که از زمین‌و‌زمان بد آورده بودم، بدتر از سگ دره جهنمی رسیدم خونه. مادربزرگ خونه ما بود. سلام تندی گفتم و رفتم توی اتاقم. کیفم رو یه طرفی پرت کردم و لبه تخت نشستم و به طرح قالیچه کف اتاق که به‌نظرم شبیه شبح شده بود و برام شکلک در‌می‌آورد، زل زدم. مادربزرگ تقه‌ای به در زد، اومد داخل و آروم گفت: «می‌تونی این سوزن رو برام نخ کنی؟» کلافه گفتم: «نه مامانی نمی‌تونم؛ اصلاً من چشمم نمی‌بینه!» با ناراحتی گفت: «چرا؟ مگه نمره عینکت تغییر کرده؟» سؤالش عصبانی‌ترم کرد و گفتم: «نه؛ ولی اگه کور نبودم، وقتی دیدم بازار داره می‌ریزه، بازم خرید نمی‌کردم. تمام پولم رفت؛ بس‌که نادونم!» مادربزرگ اومد کنارم نشست و گفت: «بازار کجا می‌ریزه؟ خب همونجایی که ریخت جمعش کن!» ناراحت گفتم: «چی می‌گی مامانی؟ سر‌به‌سرم گذاشتی؟ امروز کلی ضرر کردم، تو هم داری اذیتم می‌کنی؟» لبخندی زد و گفت: «خودت می‌گی امروز ضرر کردی؛ امروز که هر‌روز نیست. من نمی‌دونم از چه معامله‌ای حرف می‌زنی و نمی‌خوامم بدونم؛ چون الآن و توی این‌لحظه، آمادگی یادگیری و درک‌کردن چیز جدیدی رو ندارم. البته اینم بگم تو هم اگه الآن بخوای توضیح بدی، ان‌قدر عصبانی هستی که مطمئنم آسمون ریسمون به‌هم می‌بافی. ولی از قدیم هر فرد عاقل و باتجربه‌ای که کسب‌و‌کاری داشت، تلاششو می‌کرد و روزی و برکتش رو از خدا می‌خواست. والله ما ندیده بودیم کسی یه‌روز کار‌و‌کاسبیش بد باشه یا سرش کلاه بره، شب بیاد و اهل خونه رو از لب تیغ بگذرونه. می‌دونی چرا؟ چون می‌دونست دنیا به آخر نرسیده و امیدش به فردا بود تا دوباره بزنه توو دل کار و زیان امروزشو جبران کنه». نگاهم رو با حالتی غمگین به صورت مهربونش دوختم و گفتم: «آخه خیلی ناراحتم مامانی. با زحمت این‌قدر پول جمع کرده بودم و برای خرج‌کردنش برنامه داشتم. فقط یکم وسوسه شدم بیشترش کنم تا چیز بهتری بخرم». مادربزرگ لبخندی زد و گفت: «نمی‌دونم چقدر ضرر کردی؛ اما بهت توصیه می‌کنم هیچ‌وقت هرچی داری‌و‌نداری رو توی معامله‌ت نذار. همیشه چند‌تا سهم رو گوشه‌ی کیفت یا حسابت نگه دار». حرفش برام جالب بود و یه‌لحظه غمم رو فراموش کردم و پرسیدم: «چه سهمی؟» مامانی دستمو گرفت و گفت: «یه سهم بذار برا آب‌و‌دون پرنده‌ها، یه سهم برا کمک به یتیما، یه سهم مثلاً برا کسی‌که دوسش داری تا هدیه بخری (حین گفتن این حرف، یه چشمک بهم زد) و یه سهمم بذار که شب اگه رفتی خونه شام نداشتی، بتونی یه غذایی برا خودت تهیه کنی. این‌جوری اگر ضرری هم برات باشه، همه پولات از بین نرفته. حالا بگو بینم سهم غذای امشب رو کنار گذاشتی؟ امشب شام چیزی نداریما! تازه منم باید مهمون کنی!» راهکار بامزه مادربزرگ از عمق ناامیدی که توش بودم دورم کرد. با‌خنده بغلش کردم و گفتم: «خیالت راحت مامانی! از این سهما که گفتی بیشترم دارم؛ به‌شرطی‌که شام خیلی چیز گرونی سفارش ندی». خندید و گفت: «باشه؛ حالا تو منوی رستورانو بیار تا بهت بگم. راستی برای طرف مورد‌نظر چی می‌خوای هدیه بگیری؟!» از عبارت جالبش پغی زدم زیر خنده و گفتم: «قطعاً یه‌چیز خوشگل و لاکچری!» مامانی نگاه عاقل‌اندر‌سفیهی به من کرد و گفت: «تا دو‌دقیقه پیش که چشات اصلاً نمی‌دید؛ اما حالا برای طرف، دنبال چیز خوشگل می‌گردی! پس بدو سوزن منو نخ کن و کمترم زنجه‌موره کن!» با گفتن چشم کش‌داری، سوزن رو گرفتم و گفتم: «ممنون که تنهام نذاشتی و از حال بدم نجاتم دادی». با آرامش همیشگیش جواب داد: «من همیشه کنارتم؛ اما یادت باشه برای روزی‌که گذشته، زیاد غصه نخوری؛ چون فردا همیشه روز بهتریه!»