ذرهبین
پرنده ۲۰هزاردلاری؛ کابوس سامانه تاد میلیوندلاری!
درحالیکه ساخت هر فروند پهپاد شاهد ۱۳۶ حدود ۲۰هزاردلار هزینه دارد، قیمت هر رهگیر سامانه تاد به ۱۲میلیوندلار میرسد؛ اختلافی چندصدبرابری که باز چالش مقابله با حملات کمهزینه و پرتعداد را برای پدافند آمریکا برجسته کرده است. بهگزارش مصطفی راستگو (فارس)؛ درحالیکه آمریکا و رژیم صهیونیستی همواره بر توانمندی و قدرت سامانههای پدافندی خود، بهویژه سامانه پیشرفته تاد تأکید داشتهاند، حملات موشکی و پهپادی ایران به مراکز راهبردی دشمن باردیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا برخورداری از سامانههای دفاعی پیشرفته، بهتنهایی میتواند تضمینکننده امنیت اهداف باشد؟ یکی از نکات قابلتوجه دراینمیان، تفاوت چشمگیر هزینه تولید پهپادهای ایرانی با هزینه موشکهای رهگیر سامانه تاد است؛ تفاوتی که میتواند معادله اقتصادی درگیری میان حملهکننده و مدافع را بهچالش بکشد. براساس اظهارات سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سردار حسین محبی «حداکثر هزینه ساخت یکفروند پهپاد شاهد ۱۳۶ حدود ۲۰هزاردلار است». این درحالی است که هزینه هر فروند موشک رهگیر سامانه تاد حدود ۱۲ میلیوندلار برآورد میشود. بهاینترتیب، هزینه یک موشک رهگیر تاد میتواند معادل قیمت صدها فروند پهپاد شاهد ۱۳۶ باشد. سامانه تاد (THAAD) یکی از سامانههای پیشرفته پدافندی رژیم صهیونیستی است که با هدف رهگیری و انهدام موشکهای بالستیک در ارتفاع بالا طراحی شده است. این سامانه ساخت شرکت لاکهید مارتین بوده و از چهار بخش اصلی شامل رادار TPY-2، مرکز فرماندهی و کنترل، پرتابگرها و موشکهای رهگیر تشکیل میشود. رادار این سامانه قابلیت کشف اهداف در فاصله حدود هزارکیلومتری را دارد و موشکهای رهگیرش تا برد ۲۰۰کیلومتر عمل میکنند. هر آتشبار تاد نیز دارای ۶ تا ۸ پرتابگر با ظرفیت مجموع ۴۸ تا ۶۴ موشک است و بارگذاری مجدد هر پرتابگر حدود ۳۰دقیقه زمان میبرد. در کنار هزینه بالای موشکهای رهگیر، ظرفیت تولید این تسلیحات نیز از دیگر موضوعات قابلتوجه است. بهگفته برخی کارشناسان نظامی، ظرفیت تولید موشکهای تاد در آمریکا محدود بوده و به حدود ۵۰ فروند در سال میرسد. چنین محدودیتی در کنار هزینه بالای هر موشک، میتواند تأمین و جایگزینی ذخایر موشکی را با دشواری مواجه کند؛ بهویژه درشرایطیکه سامانه دفاعی با حملات متعدد و مستمر روبهرو باشد؛ بنابراین؛ تقابل پهپادهای کمهزینه با سامانههای پدافندی گرانقیمت، باردیگر این واقعیت را برجسته میکند که در میدان نبرد، صرفاً فناوری پیشرفته تعیینکننده نیست؛ بلکه هزینه، ظرفیت تولید و توان استمرار درگیری نیز از مؤلفههای مهم موازنه قدرت بهشمار میروند.