تحول بنیادین در ساختار حکمرانی طب ایرانی

حسین رضایی‌زاده (رئیس مرکز طب ایرانی و مکمل) در نشست ارائه برنامه راهبردی مرکز طب ایرانی و مکمل و ستاد توسعه علوم و فناوری گیاهان دارویی و طب سنتی، به تبیین ضرورت تغییر ساختار مدیریتی پرداخت و تصریح کرد: ارتقای «دفتر» به «مرکز»، یک ضرورت راهبردی برای تفکیک وظایف و هم‌افزایی میان سیاست‌گذاری و اجراست و هدف از آن؛ ایجاد نهادی است که در آن، سیاست‌گذاری و اجرا در دو سطح مکمل، همگام با هم پیش بروند. به‌گزارش برنا؛ وی با‌تأکید‌بر ضرورت تحقق کامل اسناد بالادستی مرتبط و لزوم تسریع در اجرای سند ملی طب ایرانی، افزود: بازنگری در ساختار‌های فعلی با هدف هم‌افزایی حداکثری و پرهیز از اقدامات جزیره‌ای، اولویت اصلی ستاد در دوره جدید است تا با یکپارچه‌سازی توان اجرایی، مسیر تحقق اهداف ملی با شتاب بیشتری طی شود. وی در بخش تحلیل بازار‌های جهانی، با ارائه مدل‌های موفق، بر اهمیت ترکیب خدمات و محصول تأکید کرد و با ذکر نمونه گردشگری سلامت، افزود: اگر مدل گردشگری سلامت را در منطقه کاشان با محوریت سونا، ماساژ و محصولات گلاب و گل ‌محمدی بررسی کنیم، متوجه می‌شویم که بازار هدف، تنها خرید محصول نیست؛ بلکه ترکیبی از خدمات و محصولات مرتبط است. وی با‌اشاره‌به بازار ۲۸۶‌بیلیون‌‌دلاری حوزه گردشگری سلامت مبتنی‌بر طب سنتی و مکمل با نرخ رشد ۱۱‌درصدی و بازار ۴۱۱‌بیلیون‌دلاری طب‌های سنتی و مکمل با نرخ رشد مرکب سالانه ۱۹‌درصد تا سال ۲۰۳۰، خاطرنشان کرد: ایران باید برای بازگشت به جایگاه خود در رقابت با اندونزی، از الگو‌های کنش‌گرایانه استفاده کند. وی همچنین تجربه چین در پاکستان را به‌عنوان الگوی توسعه فرهنگی و صادرات هم‌زمان؛ برجسته کرد و گفت: ما نیازمند عبور از نگاه صرفا گزارش‌دهی گذشته‌نگر (KPI) و حرکت به سمت هدف‌گذاری آینده‌نگر (OKR) هستیم. رویکرد KPI به ما می‌گوید در گذشته چه کرده‌ایم؛ اما OKR مسیر حرکت ما به‌سمت آینده را تعیین می‌کند. وی تأکید کرد: تبدیل طب ایرانی به یک رکن صنعت ملی صادراتی مستلزم این‌است‌که از مرحله میراث‌داری فراتر رفته و سمت استانداردسازی صنعتی حرکت کنیم؛ زیرا در بازار‌های جهانی، صاحب استاندارد، صاحب بازار است.