سخن مدیرمسئول
ایران، خانه مشترک رنگ‌ها و فرهنگ‌ها
ایران، خانه مشترک اقوام، ادیان و فرهنگ‌هایی که در سایه یک تاریخ کهن، هویتی واحد را پاس داشته‌اند. ایران تنها محدوده‌ای جغرافیایی بر روی نقشه جهان نیست؛ ایران سرزمینی‌ست با تاریخی دیرپا، فرهنگی ریشه‌دار و مردمانی گوناگون که با وجود تفاوت در زبان، قومیت، دین، مذهب و آیین، درطول قرن‌ها در کنار یکدیگر زیسته‌اند و در شکل‌گیری تمدن و هویت ملی این سرزمین سهم داشته‌اند. راز ماندگاری ایران را باید در همین پیوند تاریخی و توانایی مردمانش برای ساختن خانه‌ای مشترک از دل تفاوت‌ها جست‌وجو کرد. از لر و کرد و ترک و ترکمن گرفته تا بلوچ و عرب و فارس و دیگر گروه‌های قومی، هر یک بخشی ارزشمند از پیکره فرهنگی ایران هستند. زبان‌ها و گویش‌های متنوع، موسیقی‌های محلی، لباس‌های بومی، آیین‌های دیرینه و سنت‌های گوناگون، نه نشانه جدایی، بلکه جلوه‌هایی از غنای فرهنگی کشوری هستند که هویت آن درطول تاریخ با مشارکت مردمان مختلف شکل گرفته است. تنوع دینی و مذهبی نیز بخشی از واقعیت اجتماعی ایران است و احترام به حقوق و کرامت همه شهروندان، می‌تواند بنیان همزیستی مسالمت‌آمیز را استوارتر سازد. ایرانی بودن، محدود به زبان مادری، تعلق قومی یا باور مذهبی خاصی نیست. آنچه مردم این سرزمین را به یکدیگر پیوند می‌دهد، برخورداری از سرزمینی مشترک، خاطره تاریخی، میراث‌فرهنگی و احساس مسئولیت در برابر آینده ایران است. پرچم ایران نیز نماد همین خانه مشترک است؛ خانه‌ای که همه شهروندان، فارغ از تفاوت‌های خود، باید در آن از فرصت برابر برای زندگی شرافتمندانه، مشارکت اجتماعی و برخورداری از حقوق قانونی بهره‌مند باشند. بی‌تردید، وحدت ملی با نادیده گرفتن تفاوت‌ها یا خاموش‌کردن مطالبات مردم به‌دست نمی‌آید. همبستگی پایدار زمانی شکل می‌گیرد که همه اقوام و پیروان ادیان و مذاهب احساس کنند صدایشان شنیده می‌شود، فرهنگشان محترم است و در سرنوشت کشور سهم دارند. عدالت، توسعه متوازن مناطق، مقابله با تبعیض و تقویت گفت‌وگوی ملی، از مهم‌ترین پایه‌های حفظ این وحدت هستند. در جهانی که اختلافات قومی و مذهبی گاه به زمینه‌ای برای منازعه تبدیل می‌شوند، ایران می‌تواند باتکیه‌بر تجربه تاریخی خود نشان دهد که تفاوت‌ها لزوماً عامل جدایی نیستند. البته پاسداری از این میراث بزرگ، نیازمند هوشیاری در برابر هر نوع نفرت‌پراکنی، تفرقه‌افکنی و بهره‌برداری سیاسی از هویت‌های قومی و مذهبی است؛ بی‌آنکه انتقاد سازنده یا بیان مطالبات مشروع مردم به اشتباه تهدیدی علیه وحدت ملی تلقی شود. ایران زمانی نیرومندتر خواهد بود که همه مردمانش خود را نه مهمان، بلکه صاحب‌خانه بدانند. حفظ یکپارچگی کشور، وظیفه‌ای همگانی است؛ وظیفه‌ای که با احترام متقابل، عدالت، همدلی و اعتماد عمومی معنا پیدا می‌کند. ایران، با همه رنگ‌ها، زبان‌ها و باورهایش، یک خانه مشترک است و بزرگی آن در توانایی مردمانش برای ایستادن در کنار یکدیگر و ساختن آینده‌ای بهتر جلوه‌گر می‌شود.