نمایشی که ساده، صریح و بیپروا حرف خودرا میزند
نمایش «دریبل» بهنویسندگی داریوش علیزاده و کارگردانی سعید دشتی، نمایشیست که اجراهای خود را از ۱۳ مهرماه، ساعت ۲۱ در سالن شماره دو تماشاخانه پالیز آغاز کرده است. در خلاصهداستان «دریبل» آمده است: «پیشبردن و عبوردادن خود از کنار دیگران، بهآهستگی و بااستفادهاز مهارتهای شخصی، برای فرارکردن از شرایط اجباری و رسیدن به اهداف فردی!» درد و دغدغه یک نمایشنامه، زمانی قابلیت انتقال به تماشاگر و قدرت تصاحب تمامیت سرزمین احساس و ادراک وجودی او را خواهد داشت که درابتدای امر، بهطور اخص به تجربه شخصی بخشی هرچند اندک از زندگی کارگردان تبدیل شده باشد؛ این، بدانمعنیستکه خالق اثر نیز باید برای خلق و تصویرکردن کلمات متن یک مولف روی صحنه، به درد و دغدغهای که متن بر روی او ایجاد کرده است، واقف باشد. منهم «دریبل» را انتخاب کردم؛ ازاینجهتکه از همان خوانش برای اولبار، ساده و صریح و بیپروا روی کاغذ حرفش را میزد؛ بیآنکه دنبال پزدادن باشد، بیآنکه سوار بر موج زمانهاش باشد، کلمات و جملات از اعماق وجود نویسندهای میآمد که صدای فریادش روی کاغذ تمام ذهن مرا مشغول خود میکرد. بیآلایش بود و درعین حال، عجیب؛ ریتم دیوانهواری روی قلمش سوار بود، سرکش بود؛ ولی بهشدت مودب و هدفش مانند اکثر آثار روز صرفا خنداندن بههرقیمتی نبود. بعدتر، انتخاب بازیگران؛ درابتدای امر، قطعبهیقین صرفا توانایی و قدرت بازی آنها و گرهخوردن گوشهای از نقش در تصورم نسبتبه نگاه هرفرد و جهانبینیاش نسبتبه محیط اطرافش، بعدتر آدمهای خوشانرژی، خوشاخلاق، حرفهای و زحمتکش، باتجربه و بعضا جوان و باانگیزه همهوهمه اینچینش را خلق میکند. طراحی صحنه از ناتورالیسم رایج بابشده در تئاتر فاصله میگیرد، میرویم بهسمت حذف زوائد و خلوتی که اینپیچوخم و شاخوبرگهای تعلیقدار و جذاب قصه را سادهتر تصویر کند. قبلترازهمه اما؛ حضور انسانی شریف، خوشقلب، مهربان و محترم و... و صدها کلمه خوشرنگوبوی دیگر که برایش کم است، درکنار اعتماد و حمایتهای بیدریغش بهعنوان مشاور پروژه، ما را یاری کرد که سربالاییها را بدویم و محکمتر و استوارتر تلاش کنیم تا اثری خلق شود باب رضایت مخاطب اهل هنر. «دریبل» را ببینید؛ سپاس. در «دریبل»، صحرا اسدالهی، رایکا ابراهیمی، نادر فلاح، داریوش علیزاده، پریچهر قنبری، نیما شعباننژاد و پوریا شکیبایی، ایفای نقش میکنند.
سعید دشتی/ ایرانتئاتر