داستان عیدی و پاداش

تا‌آنجا‌که به‌یاد دارم و حافظه یاری‌ام می‌کند، چهاردهه است که در دولت‌های مختلف از شش‌ماه قبل از سال جدید یا بهتر است گفته شود در شروع نیمه دوم سال، رسانه‌ها بشارت عیدی و پاداش می‌دهند و دولتیان ارقام و آمار می‌دهند که ایها‌الناس چه نشسته‌اید که عیدی افزایش یافته است؛ میزان پاداش فزونی یافته؛ مرخصی سالیانه کارمندی که از آن برخوردار نشده است، با رقم بالاتر پرداخت می‌شود و افزایش سنواتی کارگران و الی‌آخر... امسال هم بسان همیشه وقتی ماه اول پائیز را سپری کردیم، باز نغمه‌های عید و افزایش عیدی اعلام شد و باز همچون همیشه گفته شد که مزایای عید تا 15 بهمن‌ماه به کارکنان دولت و کارکنان و زیر‌مجموعه تأمین اجتماعی نیز با افزایش لازم پرداخت خواهد شد. امسال هم مانند گذشته به اواخر بهمن نزدیک شده‌ایم؛ ولی وعده این دولت هم برای پرداخت مزایای عید نوروز مبنی‌بر پرداخت تا 15 بهمن‌ماه عملی نشد که نشد. در‌این‌مورد بسیاری از حقوق‌بگیران و به‌ویژه صنف بازنشسته، مرتباً به رسانه‌ها گوش می‌دهند، یا مطالعه می‌کنند تا عبارت دلنشین «آغاز پرداخت» را بخوانند. عجب روزگار غریبی‌ست. این اعلام زود‌هنگام، به‌خصوص اعلام میزان افزایش، به مصداق «آش نخورده و دهان سوخته»، تمام حقوق‌بگیران را جریمه می‌کند؛‌ یعنی اینکه اعلام این نوع خبر خود باعث گرانی کالاها و اقلام غذایی می‌شود که آغاز حمله سریع نوبت اول گران‌شدن و بالا‌رفتن انتظار فروشندگان را به‌همراه دارد که از دوماه به عید نوروز مانده موج اول گرانی‌ها آغاز می‌شود و در فردای روز عید نوروز، موج دوم؛ چون صاعقه بر سر حقوق‌بگیران شروع می‌شود که تبعات آن بخصوص در ایام تعطیلات نوروز کاملاً و به‌نحو‌بارزی ظهور می‌کند. در‌این‌میان باز طبقه حقوق‌بگیر که در‌طول سال به‌جهت عدم توازن دخل‌و‌خرج، ناچار به مسافر‌کشی یا کار دوم و بعضی‌ها هم کار سوم یعنی نگهبانی در شب‌ها هستند، آن‌قدر کار می‌کنند که دیگر رمقی برای رسیدگی به امور خانه و خانواده نمی‌ماند؛ هر‌چند‌که در گذشته‌های دور، ساز حقوق‌بگیران همیشه کوک بوده و به‌گفته عوام، حقوق‌بگیر، چون پس از بازنشستگی در حول‌و‌حوش 55 تا 60‌سالگی، باز‌هم در‌آمد ثابت دارد، جزو متمولین به‌شمار می‌آمد؛ تا‌جایی‌که حقوق‌بگیر، بخصوص مردان، شانس بهتری برای یافتن همسر مناسب و البته حقوق‌بگیر داشتند؛ اما مدتی‌ست که برای حقوق‌بگیر دیگر هیچ سازی کوک نمی‌‌شود که هیچ، بلکه پولی ندارد تا ساز کودکانه بخرد! و این داستان این روزهای قشر کارمند و کارگر است که به‌عنوان حقوق‌بگیر و نیروی اداری یا شاغل باید پوشش مناسب‌تری داشته باشند که برای تحقق کلمه مناسب‌تر باید، درآمد بیشتری داشته باشد که اصلاً و ابداً چنین موردی حاصل نمی‌شود و لذا این‌روزها حتی جوانان اداری و حقوق‌بگیر همچون گذشته نمی‌توانند در ازدواج حتی موفق شوند، چون خرج بسیار بیشتر از دخل است و لذا کارمند حقوق‌بگیر پس از گذشت 15‌روز از ماه، باید با خرج کمتر، ماه را سپری کند.