سخن مدیرمسئول
افزایش قیمت 1400قلم دارو
بهراستی در روزگاران کنونی، سخن از دارو و درمان در جهان با گسترش شرکتهای دارویی که در اقصینقاط راهاندازی شدهاند تااندازهای رنگ باخته است؛ بهویژه با گسترش بسیار دانشکدههای داروسازی حتی در کشورهای توسعهنیافته که توانسته است میلیونها فارغالتحصیل دارای علم ساختن دارو تربیت کنند، قاعدتاً نباید عدم وجود دارو در امر درمان ایجاد اختلال کند. تاحدی که اطلاعات من گواه میدهد، در کشور عزیز ما که درحالحاضر دهها دانشگاه و دانشکده، دانشجوی دوره دکترای داروسازی را به خدمت میگیرند و مداوماً فارغالتحصیل تحویل بازار ایران میدهند، آیا ما باید مشکل دارو داشته باشیم؟ بهیقین پاسخ باید منفی باشد؛ بخصوص که در گوشهگوشه ایران حتی در روستاها وجود داروخانهها متعدداً چشمها را نوازش میدهد. در کنار وفور داروخانهها که اینروزها ما در تهران شاهد آن هستیم که در پارهای از خیابانها، حتی در فاصله 100متری داروخانه وجود دارد؛ بنابراین مشکل چیست؟ و اصولاً چرا ما باید مشکل داشته باشیم و باز بهچهعلت داروخانههای ما مرتباً از میزان داروی موجود در داروخانه، روی به مواد بهداشتی و آرایشی آوردهاند؟ وجود این تناقضات، باعث شده که روزبهروز بر گرانی داروها، حتی نوع وطنی آن افزودهتر میشود و بهموازات آن، داروخانهها از دارو تهیتر میشود! اینجاست که باید به سراغ سازندگان دارو یا شیمیداروها رفت و علت را از آنان جویا شد که چرا به روزی رسیدهایم که سازنده دارو، بهجای حضور و ساخت دارو در داروسازیها و لابراتورها، از صبحگاهان تا شامگاهان، درمورد مواد آرایشی و بهاصطلاح جوانسازی تبلیغ میکنند و لذا کار به جایی رسیده است که برای دریافت داروی یک نسخه ویزیت شده، حتی مسکنها و آنتیبیوتیکها، باید از دو و بیشتر داروخانه ابتیاع دارو کنند و اما وزارت بهداشتودرمان و آموزش پزشکی چه وظیفهای دارد؟ معاون دارو و غذای این وزارتخانه چه وظیفهای دارد؟ آیا وظیفهمند به خدمت مشغول هستند؟ بنابراین باوجود اینهمه شعبات پزشکی و بخصوص بازرسین و سازمان بازرسی کل کشور، چگونه است که ما باید دارو نداشته باشیم؟ تاحدی که 1400 قلم دارو بهیکباره افزایش قیمت میگیرد؟ درزمینه دارو باید یک نظارت کامل توأم با کمک مالی دولت، به دهها سازنده دارو در کشور امکاناتی داده شود تا به ساخت داروی بیشتر اقدام کنند که در اینمورد، سازندگان دارو که شمار آنها رفتهرفته به صد مورد میرسد، میگویند که ما علم و اطلاع کامل از ساخت دارو داریم؛ حتی و بخصوص اینکه ساخت هر دارویی، ارتباط کامل با مواد و فرمول آن دارد؛ اما این کارخانههای دولتی، نهتنها کوتاهی نکردهاند؛ بلکه با دستان خالی به ساخت دارو ادامه میدهند؛ اما درنتیجه عدم تخصیص ارز مورد لزوم این سازندگان که دلالت بر عدم کمک و حمایت دولت دارد، آنان باید برای واردات ماده اولیه ساخت دارو، از ارز عادی استفاده کنند که طبیعتاً گرانی دارو را باعث شده و میشود.