پیمان‌های امنیتی توخالی

به‌راستی خاورمیانه روزی را خواهد دید که آرامش و ثبات، کشورهای آن‌را در‌بر‌گرفته باشد؟ شاید آسان‌ترین سؤال و ساده‌ترین پاسخ برای آن مهیا باشد، اما وجود چاه‌های نفت در کشورهایی که شیوخ وابسته به پاره‌ای از ابرقدرت‌ها، تاج‌وتخت خود را درگرو حمایت آمریکا و انگلیس جستجو می‌کنند، و کشورهایی که مردم آن روی دریایی از نفت و گاز آرام گرفته‌اند، باعث شده است که نوع حکومت در آن‌ها، اطاعت صددرصدی از فرامین شیوخ یا امیران و یا پادشاهِ این سرزمین‌های کوچک، امری لازم شمرده شود و خواست رهبران هرچه باشد، مردم اجازه دخالت در آن‌را نداشته باشند. به‌طور مثال وقتی ترامپ پای به چند کشور به‌اصطلاح مهم منطقه خلیج همیشگی فارس نهاد، نوعی مسابقه خوش‌خدمتی، منطقه را در برگرفت؛ کشوری که جمعیت آن به‌زحمت به سه‌میلیون‌نفر می‌رسد، هواپیمایی به سبک یک خانه لوکس آکازیون را با میلیاردهادلار هزینه تهیه کرد و به‌عنوان کادو تقدیم دونالد ترامپ کرد، و یک سرمایه هنگفت دلاری هم به آمریکا به‌عنوان سرمایه‌گذاری هدیه داد، ولی و اما وقتی مورد هجوم موشک‌های نیروی نظامی ما قرار گرفت، به‌راحتی آب‌خوردن، آمریکا ذره‌ای به این‌کشور کمک نکرد، که ای‌کاش این قصه درس عبرتی بشود برای سایر کشورهای اطراف خلیج‌فارس، که هیچ‌گاه متکی به دیگران نباشند و حتی نشوند. یا کشوری که خود را قیم کشورهای عربیِ اسلامی می‌داند، در سفر ترامپ به عربستان و بالعکس در سفر ولیعهد عربستان به آمریکا، میلیاردها میلیارددلار به آمریکا داد تا به‌اصطلاح سرمایه‌گذاری بکند و به‌وقتِ نیاز و در جنگ‌های اتفاقی، ابرقدرت جهانی را به حمایت خود داشته باشد، که زهی خیال باطل! آمریکا هیچ کمکی دررابطه‌با حوثی‌ها به این‌کشور نکرد، که نکرد. عربستان این بار در اتحادی با پاکستان و ترکیه، که از دستِ‌برقضا این دو کشور رابطه سیاسی با اسرائیل ندارند، وارد شد و پادشاه عربستان با حضور در این تشکل سه‌گانه ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی، به تصور باطل خود [فکر می‌کرد] پشتیبانی امنیتی و نظامی این دو کشور می‌توانند عربستان را در برابر تهاجمات حوثی‌های یمن محافظت بکند، که دیدیم و شنیدیم این پیمان هم از نوع آبکی بود و نه ترکیه و نه پاکستان کمکی به عربستان نکردند و در این‌مورد خاص، مصلحت‌اندیشی را پیشه کردند و حاضر نشدند جمهوری اسلامی را از خود برنجانند. در دو روز گذشته که حوثی‌ها در تصرف نقاطی از یمن پیشرفت داشته‌اند، بازهم عربستان تنها شد و دلارها و هدایا نتوانست مفید به فایده بشود. بدیهی است سرنوشت امارات متحده عربی هم که دست‌به‌دامن اوکراینِ غرق‌شده و اسرائیل شد، باز نتیجه‌ای عایدش نشد، و این دستِ سرنوشت است که افراد و کشورهایی که دل به دوستان و پیمان‌های امنیتی خوش کرده باشند، هرگز سودی نخواهند برد.