دشمنان دوست‌نما

منازعه یا صف‌بندی آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، لحظه‌به‌لحظه حادتر و سخت‌تر می‌شود. آمریکای همیشه‌مهاجم که خود را قیم جهان می‌داند، بیش از یک‌سوم ارتش و تجهیزات خود را به خاور‌میانه گسیل کرده و قدرت‌نمایی می‌کند. در اصل قضایا باید پرید که این‌همه لشکر‌کشی آن‌هم در منطقه نفت‌خیز و همیشه‌داغ خاور‌میانه ضرورت داشت یا مراد و نیت دنیای غرب به سردمداری آمریکا، قدرت‌‌نمایی و اظهار وجود و خط‌و‌نشان کشیدن برای دو ابرقدرت دیگر جهان یعنی چین و روسیه بوده است؟ یا اینکه در پی این اوضاع‌و‌احوال باز‌هم به زنجیر کشیدن خاورمیانه، مراد و هدف اصلی آمریکا بوده است که قرار ندارم به آمریکا و اعمال او بیش از این‌همه توجه جهان بپردازم که از کشورهای دوست یا بهتر بگویم دوست‌نمایی‌ست که در حول‌و‌حوش کشور عزیز ما پاره‌ای‌‌اوقات به‌صورت آتش‌بیار معرکه، گاهی به میخ می‌کوبند و زمانی دیگر به نعل می‌زنند که برای‌نمونه می‌توان از عربستان، قطر و ترکیه نام برد که ما ایرانیان نمی‌دانیم در حق مردم عزیز کشورمان اینان دوستی می‌کنند یا اینکه در برابر آمریکا وظیفه‌مندی بروز می‌دهند؟ و آن‌قدر با رفتارها و اظهار‌عقیده‌های بی‌جا به آتش اختلاف دامن می‌زنند تا شعله‌های آن حتی اطراف کشورمان را هم فرابگیرد که از بد حادثه، این رفتارهای متضاد از‌نظر مردم کشورمان نه‌تنها دور نمی‌مانند، بلکه به‌عنوان وزنه‌ سنگینی بر مردمان نجیب و شریف ایران برای همیشه تاریخ سنگینی می‌کند که در رأس این سه کشور دوست و برادر مسلمان باید از ترکیه اردوغان نام ببریم که به‌گفته قدیمی‌ها، با دست پس می‌زند و با پا پیش می‌کشد؛ تا‌جایی‌که قرار بود مذاکرات نمایندگان ایران و آمریکا در ترکیه آغاز و ادامه پیدا کند، آن‌هم با رفتاری دوگانه، علاوه‌بر‌آنکه بر طبل جنگ می‌کوبید، در ظاهر و در مصاحبه با خبر‌گزاری‌ها طوری وانمود می‌کرد که از حق مردم ایران دفاع می‌کند؛ ولی در خفا، از آمریکا جانب‌داری و پشتیبانی می‌کرد که هیئت مذاکره‌کننده‌ای که باید از‌سوی جمهوری اسلامی ایران با هیئت آمریکایی مذاکره کنند، با دیدن این رفتار دوگانه ترکیه بلافاصله تقاضا کنند که مذاکرات در کشور دوست یعنی عمان آغاز شود و آمریکا هم بلافاصله با این پیشنهاد موافقت نمود و بنابراین دور اول در عمان شروع شد و ادامه آن‌هم در ژنو و باز‌هم در سفارت عمان پیگیری شد که به‌یقین درسی آموزنده به کشور اردوغان داده شد و اما دو کشور قطر و عربستان که بسیار علاقه‌مند بودند، در کشور آنان مذاکرات شروع و ادامه پیدا کند، مورد موافقت هیئت ایرانی قرار نگرفت؛ زیرا این دو کشور که به‌صورت پایگاهی برای آمریکا در منطقه خاور‌میانه اشتهار دارند و بنابراین نمی‌توانستند، ناظری بی‌طرف باشند، مورد اقبال ایران قرا نگرفتند. پس باید گفت خدایا مردم و کشور ما را از گزند دوبینان مصون بدار.