دور اول مسابقات جهانی فوتبال

دور اول مسابقات فوتبال جام جهانی، حوادثی داشت که در نوع خود یگانه و بی‌همتا بوده است؛ از‌جمله برگزاری مسابقات بعد از سال‌ها که باوجود 32 تیم برگزار می‌شد، این‌بار فیفا با افزایش تیم‌ها از 32 به 48 کشور، فرصت مناسبی را ایجاد کرد تا تیم‌های زیادتری در این ‌تورنمنت حضور داشته باشند تا‌ بدین‌وسیله مسابقات را با حضور 30‌درصد کشورهای جهانی برگزار کند. از‌سوی‌دیگر؛ به‌جای میزبانی یک کشور، سه کشور مجری مسابقات شدند و این تنوع باز‌هم ارزش و اعتبار بیشتری به این مسابقات داد که به‌یقین بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قرن به حساب می‌آید. در وهله بعدی باز پراکندگی مسابقات، باعث شد که درآمد فیفا و میزبانان از این منظر زیادتر شود. پوشش وسیع این مسابقات زیادتر از همیشه شده است و در‌نتیجه درآمد بیشتری از راه تبلیغات عاید کشوهای شرکت‌کننده شده است؛ اما از منظر عمومی، رویدادهای این دوره و مسائل حاشیه‌ای آن فراتر از حد انتظار بوده است و لذا حضور پلیس کشورهای مجری، در خیابان‌ها، معابر، هتل‌ها، ورزشگاه‌ها نه‌تنها پر‌شمار بلکه، همیشگی بوده‌ است تا از حوادث غیرمنتظره جلوگیری شود؛ اما از‌نظر فنی، تیم‌های جهانی همچون برزیل، پرتقال در گام نخست در برابر تیم‌های رده دوم جهان، حتی تا آستانه شکست هم پیش رفتند که با چاشنی شانس، به تساوی دست یافتند. از نظر قاره‌ای در دور اول، آسیایی‌ها بسیار خوب و موفق ظاهر شدند؛ به‌طوری‌که فوتبال‌نویسان پیش‌بینی کرده‌اند که در دور دوم مسابقات، تیم‌های بیشتری از قاره اروپا، با نتایج ضعیف‌تری در مسابقات با آسیایی‌ها کسب کنند که نشان می‌دهند فوتبال در آسیا، با وفور بیشتر و سرمایه‌گذاری زیادتر، پیشرفت بیشتری داشته‌اند که لازم است گفته شود تا‌کنون تنها کشور عراق است که تیم این‌کشور، با شکست فاحش و معنی‌دار، بازنده مسابقه بوده‌ است. شاید اگر در دوره‌های بعدی هم عراقی‌ها نتوانند موفق و آبرومند حضور داشته باشند، از اداره این‌کشور و حضور گروه‌های غیر هم‌نوا و تشنج همیشگی در آن‌کشور می‌تواند، عدم توجه به ورزش و بخصوص فوتبال، این‌کشور را از قافله پیشرفت فوتبالی باز‌دارد؛ اما آنچه در‌این‌دوره به‌وضوح دیده می‌شود، این‌است‌که کشورهای اروپایی ضعیف‌تر از گذشته، دور اول مسابقات را به پایان رسانده‌اند و ممکن است قرار باشد، این مسابقات در نوع خود شگفتی‌سازترین مسابقات ادوار جام جهانی فوتبال شود؛ چرا‌که بر‌خلاف همه پیش‌بینی‌ها، کشورهای رده اول جهان ناموفق بوده‌اند که ادامه آن، ممکن است پیشی گرفتن آسیایی‌ها و حتی آفریقائیان از قاره سبز را در پی داشته باشد و اما به‌طور مختصر؛ به‌نظر می‌آید کشورمان که میانگین سنی آن از 30‌سال بیشتر شده است، در مسابقات بعدی نتواند در‌برابر رقبای خود که معدل سنی آنان به‌وضوح کمتر از ایران ما است، نتایج در حد انتظاری کسب کند. درواقع این معدل سنی، پاشنه آشیل تیم‌ملی ماست که علت آن‌را باید به‌پای سرمربی تیم‌ملی نوشت که باوجود حضور 10‌ساله مداوم در سمت سرمربی، کارنامه کاری موفقی نداشته است. در‌نهایت مقصر اصلی، فدراسیون فوتبال کشورمان بوده است که موجب این رکود شده است.