فوتبال؛ مساوی در عین شایستگی

راست گفته‌اند که فوتبال یک روی بی‌رحم دارد که به وقت معین روی بدش را نشان می‌دهد ‌و این داستان حقیقت‌گونه در سه مسابقه مقدماتی تیم‌ملی فوتبال ما در سرزمین آمریکا، یک واقعیت را برای فوتبال ما، مربیان، داوران‌، مجریان و دست‌اندرکاران فوتبال به تصویر کشید و آن هم ترس است که می‌گویند برادر مرگ است. در مسابقه با بلژیک 81‌درصد زمان مسابقه توپ و میدان از آن بلژیک بود‌ که ترس و محافظه‌کاری بد‌جوری فوتبال را برای ما سخت کرده بود؛ یعنی بیش از 80‌دقیقه تیم ما در حالت دفاعی، فقط دفع توپ می‌کرد که این عادت بد را یک مربی به‌نام کی‌روش به فوتبال ما دیکته و به‌نوعی قبولاند که قبل از گل‌زدن، نباید گل خورد و این ویروسی شد که ده‌ها‌سال پس از رفتن کی‌روش، هنوز بسیاری از مربیان ما آلوده به این ویروس شده‌اند؛ از‌جمله امیر قلعه‌نوعی که سابقه قهرمانی در مسابقات داخلی او از همه مربیان بیشتر است؛ اما وقتی‌که کی‌روش رفت و سکان هدایت تیم‌ملی به‌دست قلعه‌نوعی افتاد، فوتبال سراسر هجومی ما، تبدیل به فوتبال دفاعی شده که اگر قلعه‌نوعی مصلحت‌اندیشی توأم با ترس را پیشه نمی‌کرد، در همان اولین و دومین مسابقه به دور بعدی راه یافته بودیم؛ اما امروز در مسابقه با مصر، فوتبال بد‌جوری دامن ما را گرفت؛ چرا‌که پنج موقعیت گل‌زنی داشتیم؛ یک‌بار هم دروازه مصر را بازیکنان شایسته و خوب ما باز کردند و دوبار دیرک دروازه، یک‌بار شاید اصابت میلی‌متری و یک‌بار هم ضربه پنالتی که طارمی به‌راحتی آب خوردن نتوانست آن‌را به گل تبدیل کند، موقعیت‌های مسلمم ما بودند. همان‌طوری‌که در بازی هم طارمی، طارمی همیشگی نبود. در‌این‌حالت اگر قلعه‌نوعی، پنالتی را به کنعانیان می‌سپرد، شاید نتیجه غیرازاین می‌شد؛ چون تمام پنالتی‌ها را که کنعانیان در مسابقات داخلی زده و بیش از 90‌درصد آن به گل تبدیل شده بود؛ اما و به‌هر‌‌حال امروز تیم‌ملی شایسته برد بود و همه ابزار آن‌را دارا بود اما بازهم در دقایق زیادی از بازی یعنی 57‌دقیقه توپ و زمین را به مصری‌ها دادیم تا تیم ما را خسته و فرسوده کند، با تمام این احوال تیم ما شایسته صعود حتمی به دور بعد بود و باید از همه بازیکنان، دست‌اندرکاران، کادر فنی و سرمربی زحمتکش تیم‌ملی قدردانی کرد که با همه وجود تلاش کردند و انصافاً ‌امروز، روز خوب ما نبود.