اتحاد جهان با ورزش

این‌روزها که جهان با ورزش فوتبال زندگی می‌کند، باید سران کشورها بخصوص زیاده‌خواهان و ابرقدرتان همیشه زورگو بپذیرند که مردم دنیا به‌خوبی می‌توانند با هر جریان سالمی مأنوس شوند و این جریان ورزش به‌گونه‌ای‌ست که از این کره خاکی با نام زمین و وجود هشت تا نه‌میلیارد نفوس آن اگر نگوییم 90‌درصد جهان با فوتبال زندگی می‌کنند، به‌جرئت می‌توان گفت که 80‌درصد مردم با این فوتبال بیدار می‌شوند؛ در حال خوردن و استراحت با آن زندگی می‌کنند و برای مسابقه تیم‌هایی که دوست دارند حتی نصف شب هم به تماشا می‌نشینند که صدالبته نه به‌خاطر دیدن گل زدن و گل خوردن، بلکه به‌عنوان یک سرگرمی خوب که اولاً اوقات فراغت را پر می‌کند و ثانیاً از تماشای آن لذت وافر می‌برند؛ البته نه با فوتبالی که در کشور ما رواج دارد که با انواع حقه و نیرنگ همراه است و بیشتر وقت مسابقه برای جریانات غیر‌ورزشی به هدر می‌رود و معمولاً کمتر تماشاگری از آن لذت می‌برد. چون خشت اول آن کج گذاشته شده و لذا خشت اول چون نهد معمار کج/تا ثریا می‌رود دیوار کج! درنتیحه در ورزش باید به جست‌وجوی اتحاد ملت‌ها رفت؛ آنجایی که اکثر تماشاگران درطول مسابقات، رعایت همه جوانب بازی را می‌کنند و هرگز به هیچ تیمی فحاشی نمی‌شود. به هیچ داوری اهانت نمی‌شود. به او آزار نمی‌رسانند و ‌بسان زمین‌های ورزش ما هتاکی به طرفداران تیم دیگر نمی‌کنند. در روی سکوها فحاشی به عزیزان زندگی یعنی مادر و خواهر نمی‌کنند که هیچ، بلکه در این‌مسابقات درس مهمی به فوتبالیست‌های ما و تماشاگران فوتبال ما داده می‌شود تا بدانند و بفهمند که ورزش موجب اتحاد ملل می‌شود و در‌حالی‌که ترامپ اجازه نداد فوتبالیست‌های ما در آن‌کشور در‌طول مسابقات حضور داشته باشند و نصف اوقات خود را در آمد‌و‌رفت به مکزیک و بالعکس آمریکا سپری کردند، اوج اتحاد را بعضی از تماشاگران آمریکایی و سایر کشورها نشان دادند که به وقت حضور بازیکنان کشور ما به‌شدت مورد تشویق جوامع آمریکایی و غیر‌آمریکایی قرار گرفتند و همچنین عده‌ای از هم‌وطنان ما که به‌لحاظ پاره‌ای از مسائل، دور از کشور و در آمریکا سکنی دارند، با همه توان فوتبالیست‌های تیم‌ملی را مورد تشویق قرار دادند؛ تا‌جایی‌که در بازی اول ما با نیوزلند، تمام سکوها پر از ایرانیانی شده بود که در‌طول مسابقه ندای ایران‌ایران آنان تا آسمان‌ها بلند شده بود که در نوع خود بی‌نظیر بود. این صحنه‌ها طی مسابقه ایران و تشویق فوتبالیست‌های ایران، چشم‌نواز شده بود. دراینجا باید از زنده‌یاد، «پیردوکوبرتن» بنیان‌گذار المپیک مدرن به نیکی نام ببریم که به‌عنوان خالق المپیک هر چهارسال یک‌بار، مردم دنیا بدون‌درنظرگرفتن نژاد، دین، مذهب،‌ ملیت، در یکجا گرد می‌آیند و در زمین ورزش دوستی می‌کارند که نقش مهمی در صلح و ثبات جهانی ایفا می‌َشود و در فوتبال هم هر چهارسال یک‌بار، مردم کشورها می‌بینند که ورزشکارانشان در روی زمین فقط به مسابقه و دوستی فکر می‌کنند و بسان مسئولین بعضی از کشورها که به‌دنبال نفاق، تفرقه انداختن برایشان بدعت شده است. اینان برعکس، اتحاد و دوستی تمام مردم این کره خاکی را آرزو می‌کنند. پس جاوید باد ورزش که باعث اتحاد می‌شود و نه افتراق.