فوتبال ما؛ گوش اگر گوش تو و ...

به‌راستی فوتبال ما راه را گم کرده است و در این گم‌گشتگی، چه‌بسا تعمداً نمی‌خواهد مسیر درست را برگزیند و همچنان به راه اشتباه خود خو گرفته است؛ حتی اگر همه اهالی فوتبال یک‌صدا اعلام کنند که ادامه این مسیر به نابودی کامل فوتبال کشور منتهی می‌شود. آیا دوازده سال نقد مستمر، دوازده سال ارائه طریق و ده‌ها سال خواهش و تمنای دلسوزان فوتبال که هیچ حتی صدای مردم بی‌طرف، نجیب و عاشقی که به عظمت و سربلندی این مرزوبوم می‌اندیشند، شما را از خواب غفلت بیدار نمی‌کند؟! داستان عجیبی است؛ روزگاری رتبه یک فوتبال آسیا از آنِ ما بود، اما نزول کردیم یا دست‌کم متوقف شدیم تا تیم‌های درجه‌دو قاره از ما پیشی بگیرند. بازهم در بی‌خبری به راه اشتباه خود ادامه دادیم تاجایی‌که کار به تیم‌های درجه سه قاره کهن رسید و تیم‌هایی چون بحرین، امارات و قطر نیز از ما عبور کردند و ما همچنان خود را به بی‌تفاوتی زدیم. آقایانِ فوتبال و مدیران فدراسیون! هشت سال است که در حسرت پیروزی برابر ازبکستان مانده‌ایم؛ حتی در دیدار تدارکاتی اخیر نیز مغلوب این تیم شدیم، آن‌هم نه با یک گل، بلکه با نتیجه سنگین ۳ بر ۱! شکستی با یک تیم فرسوده، کادر فنی چندساله و بازیکنانی پا‌به‌سن‌گذاشته که سن برخی از آن‌ها از ۳۵‌سال نیز گذشته است؛ تاجایی‌که بازیکن ۳۷‌ساله، یکی از بهترین پاس‌های سال‌های اخیر خود را دودستی به مهاجم ازبکستان تقدیم می‌کند تا دروازه ما را باز کند! یا دروازه‌بانی که به‌جای تمرکز بر وظایف حرفه‌ای، در پی ایجاد موانع ازجمله بهانه‌های پزشکی برای فرار از خدمت مقدس سربازی است! دراین‌میان، سرمربی تیم‌ملی نیز نه‌تنها پاسخی برای ناکامی‌ها ندارد، بلکه حتی شکست و حذف در مسابقات جهانی را هم دستاورد و پیروزی قلمداد می‌کند. درچنین‌شرایطی، مردم حق دارند وزیر ورزش‌وجوانان را مخاطب قرار دهند؛ مدیری که سال‌هاست در ورزش کشور خدمت می‌کند، اما تاکنون تصمیمی جدی برای سروسامان دادن به این فوتبال و تعیین‌تکلیف جماعتی که سال‌هاست بر صندلی‌های این فدراسیون تکیه زده‌اند، اتخاذ نکرده است؛ مدیرانی که هیچ‌گاه نه پاسخگو بوده‌اند و نه در برابر پیشنهادها و نقدهای دلسوزان فوتبال سخنی شنیده‌اند و تنها سکوت اختیار کرده‌اند. در سایر کشورها، اگر وضعیت فوتبال به چنین بحرانی دچار شود، مسئولان بی‌درنگ استعفا داده و امور را به نیروهای کارآمد واگذار می‌کنند؛ اما در فوتبال ما هرگز چنین نیست. امروز بیش از ۹۰‌درصد کارشناسان و اهالی فوتبال بر این باورند که این ساختار نیازمند «طرحی نو» است و کادر فنی‌ای که دانش آن متعلق به بیست سال پیش است، دیگر کارایی ندارد؛ اما دریغ از گوش شنوا برای این مطالبه به‌حق مردم. هرچه فریاد می‌زنند شنیده‌ای پیدا نمی‌شود؛ تاجایی‌که باید گفت: «گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من / آنچه البته به جایی نرسد فریاد است!» اکنون کار به جایی رسیده که مردم و هواداران دست به دامن رئیس‌جمهور شده‌اند و از عالی‌ترین مقام اجرایی کشور می‌خواهند در برابر خواست و مطالبه ده‌ها میلیون هوادار فوتبال، اقدامی قاطع و انقلابی انجام دهد. متولیان فوتبال نه در رده جوانان، نه در رده امیدها و نه در رده بزرگ‌سالان حاضر به پذیرش واقعیت نیستند؛ بازیکنانی که سن و افت فنی‌شان فریاد می‌زند زمان بازنشستگی‌شان فرارسیده است، همچنان مورداتکای سرمربی هستند و هشدارها و اندرزهای کارشناسان به هیچ انگاشته می‌شود.