حضور چندباره کرونا

پنداری کرونا خیال ندارد دست از سر مردم کره خاکی بردارد و هر از چند گاهی به‌قصد احوال‌پرسیِ ناخوشایند، بازمی‌گردد. اگرچه این بار شاید هدفش نه به آن شدت گذشته، اما همچنان آمده است تا زندگی را بر مردم تلخ کند و یادآوری نماید که چه مهمان سمج و نابودنشدنی‌ای است. این حضورِ دوباره، نه فقط سلامت جسم که آرامش روان مردم را نیز نشانه گرفته است. دراین‌میان، تجربه جهانی نشان می‌دهد کشورهایی که سلامت عمومی را یک اصلِ غیرقابل‌تغییر می‌دانند و ساختارهای بهداشتیِ مستحکمی دارند، در برابر چنین تهدیدهایی غافلگیر نمی‌شوند. آن‌ها باتکیه‌بر زیرساخت‌های آماده، از همان لحظات نخست شیوع، سدی در برابر ویروس می‌کشند و نمی‌گذارند مردمشان دچار آسیب‌های جبران‌ناپذیر شوند. این رویکردِ پیشگیرانه باعث می‌شود هم سلامت جامعه حفظ شود و هم چرخ‌دنده‌های دستگاه‌های دولتی و خصوصی از کار نیفتد؛ اما متأسفانه در کشور ما، ماجرا رنگ‌وبوی دیگری دارد. آمارهای تلخِ گذشته و شمار قربانیانی که در همان موج‌های اولیه از مرز ۵۰ هزار نفر گذشت، گواه روشنی بر این‌است‌که ما در خط مقدمِ مبارزه با این همه‌گیری، نمره قبولی نگرفته‌ایم. ویروسی که در ایران آمد، پیر و جوان و زن و مرد نمی‌شناخت و دریغ که بسیاری از درگیرشدگان، به‌دلیل ضعف در سیستم مدیریت بحران، چاره‌ای جز تسلیم و وداع با زندگی نداشتند. امروز نیز که بار دیگر ویروس در گوشه‌و‌کنار کشور خودنمایی می‌کند، نه‌تنها متولیان بهداشت نتوانسته‌اند راهبرد موفقی برای پیشگیری اتخاذ کنند، بلکه در کمال ناباوری شاهد بحرانی تازه هستیم. برای جمعیت ۹۰ میلیونی کشور، ابتدایی‌ترین ابزارهای مبارزه با بیماری ـ که در ساده‌ترین حالت باید «تسکین‌دهنده» باشد ـ نایاب شده است. تصور کنید بیمار یا خانواده‌ای که درگیر بیماری است، باید برای یافتن دو ورق قرص مسکن یا یک دوره آنتی‌بیوتیکِ ساختِ وطن، ده‌ها داروخانه را زیرورو کند و دست‌ازپا‌درازتر بازگردد. در کنار این سردرگمیِ طاقت‌فرسا، افزایش چندبرابری قیمت داروهای موجود در داروخانه‌ها، باری کمرشکن بر دوش مردم گذاشته است؛ گویی دراین‌میان نه تولیدات داخلی مرهمی بر آلام مردم است و نه نظارتی بر قیمت‌ها وجود دارد. علی‌ای‌حال، باید صراحتاً نوشت و گفت که دستگاه‌های بهداشتی و درمانی بار دیگر در این آزمون در برابر ملت نتوانسته‌اند سربلند باشند و دردی از آلام مردم دوا کنند. بااین‌حال، منِ نویسنده مطابق معمول، فراتر از گلایه‌ها، دست نیاز به‌سوی «خدای خوبی‌ها» دراز می‌کنم و برای شفای عاجل تمام بیماران و سلامت مردم سرزمینم دعا می‌کنم.