بحران پیری جمعیت

یکی از ارکان مهم در ایجاد کشور، جمعیت است که این‌روزها به‌ویژه کشورهای مسلمان به‌طرق مختلف، حتی با تشویق و جایزه باعث شده‌اند که تعداد مسلمانان در جهان بیشتر شود و با رشدی که این کشورها دارند، به‌زودی  و به ‌احتمال قوی میزان حقیقی جمعیت واقعی مسلمانان جهان، با هر دین و آیینی که داشته باشند، از مرز یک‌میلیارد و دویست میلیون‌نفر فراتر خواهد رفت. از ظواهر امر نیز پیداست که در آمریکا و به‌خصوص اروپا، شمار مسلمانان به‌طور چشمگیری روبه‌افزایش است؛ اما باید به وضع کشور عزیز خودمان توجه داشته باشیم؛ با همهٔ تشویق‌هایی که علمای دینی و چهره‌های اجتماعی کشور به کار می‌برند، متأسفانه کشور کم‌کم با بحران سنی روبه‌رو می‌شود؛ چراکه به‌علت جنگ و مشکلات معیشتی جوانان، تعداد ازدواج‌های صورت‌گرفته در سال‌جاری چهار درصد کمتر بوده است؛ با این تذکر که در سال گذشته، شمار کسانی‌که ازدواج کرده‌اند در قیاس با سال پیش از آن حدود هشت درصد کاهش نشان می‌دهد. این یک هشدار جدی و بسیار نگران‌کننده است. مسائل گوناگونی چون تحریم‌ها، جنگ، تورم شدید و درنتیجه گرانی مواد غذایی، هزینه‌های چندبرابری خرید مسکن و اجاره‌بهای چندبرابری، از عوامل اصلی کاهش ازدواج در میان جوانان‌اند. گذشته از این، بیکاری نیز بلایی است که دولت‌های مختلف، به‌ویژه پس از پیروزی انقلاب، با هر ترفندی که به‌کاربرده‌اند درزمینهٔ معیشت مردم اثر چندانی نداشته‌اند. تعطیلی بسیاری از صنایع کشور، کم‌بارشی و خشک شدن زمین‌های کشاورزی براثر خشک‌سالی نیز مزید بر علت شده است تا کشور نتواند از همهٔ پتانسیل‌های خود بهره ببرد. همچنین نبودِ توازن در مبادلات بازرگانی و مشکلات شدید دولت، به‌خصوص درزمینهٔ ارز، باعث شده است بسیاری از مشاغل، ازجمله کشاورزی، در بسیاری از استان‌های کشور کاملاً به رکود و بی‌تحرکی دچار شوند؛ تاجایی‌که بسیاری از باغ‌ها و جنگل‌های مردم کم‌کم به زمین‌های خشک و بی‌آب‌وعلف تبدیل شده‌اند. بدین‌ترتیب عوامل فراوانی باعث رکود در کشور شده است و پیری، رفته‌رفته، به‌صورت بحرانی جدی و اثرگذار در رشد جمعیت خود را نشان داده است. به جایی رسیده‌ایم که ای‌کاش نمی‌رسیدیم؛ اما می‌توان با یکی دوسال تحمل سختی و با اقدامات مؤثر مسئولان از بحران کامل پیری جلوگیری کرد. برای نمونه، در دههٔ پیش حدود بیست میلیون دانش‌آموز و دانشجو در ایران داشتیم؛ اما اکنون که یک دهه از آن زمان می‌گذرد و جمعیت از هشتاد میلیون به بیش از نود میلیون‌نفر رسیده است، پیری جمعیت زنگ خطر را برای ما به صدا درآورده و آژیر خطر بسیار جدی و پرصدایی به گوش می‌رسد. پس برای آن‌که به سرنوشت ژاپنِ بیست‌وپنج سال پیش دچار نشویم، لازم است مسئولان تا دیر نشده، با هر تدبیر ممکن نگذارند ما نیز به سرنوشت ژاپن گرفتار شویم. از همین امروز می‌توان با عزمی راسخ و امید به خدای بزرگ، گام‌های نخستین را برداشت و زمینهٔ سهولت ازدواج جوانان را فراهم کرد تا فردا نگوییم «فردا خیلی دیر است».