کد خبر:
407293
| تاریخ مخابره:
1405 دوشنبه 27 مهر -
06:31
گسترش موج خشم در پایتخت‌های اروپایی
در‌پی تظاهرات گسترده دانش‌آموزی و دانشجویی در فرانسه علیه سیاست ریاضتی و کمبود امکانات آموزشی، موجی از اعتراضات مشابه با الگوبرداری آشکار از جنبش پاریس به کشورهایی چون ایتالیا، بلژیک، آلمان و یونان سرایت کرده؛ روندی‌که تحلیلگران غربی آن‌را نشانه‌ای از بحران فراگیر نسل جوان در قاره سبز و هشداری جدی برای کل ساختار اقتصادی و سیاسی اتحادیه اروپا ارزیابی می‌کنند. به‌گزارش زهرا اسدزاده (ایرنا)؛ در امتداد جنبش اعتراضی دانشجویان و دانش‌آموزان در فرانسه، طی هفته‌های اخیر چند حرکت اعتراضی در ایتالیا، بلژیک، آلمان و یونان برای محکوم‌کردن شرایط نامساعد آموزشی، بحران مسکن یا سیاست‌های ریاضتی شکل گرفته است؛ جنبش‌هایی که در مواردی آشکارا از فرانسه الگوبرداری شده‌اند. این خیزش که اولین‌بار از دبیرستان «سنت-اگزوپری» در منطقه «کرتی» آغاز شد (جایی‌که معلمان و دانش‌آموزان دراعتراض‌به آغاز آشفته سال تحصیلی دست به اعتصاب زدند) سریعاً همچون آتش زیر خاکستر در سراسر خاک فرانسه گسترش یافت و تقریباً همه اتحادیه‌های دانشجویی و معلمان به آن پیوستند. روز ۱۳ اکتبر در میان صدها جوان گردآمده پشت درهای ورودی و نرده‌های بلند دبیرستان «پل الوار» در سن‌دنی، نگاه‌ها به یک میهمان غیرمنتظره دوخته شد: گرتا تونبرگ (کنشگر سوئدی) که به‌مناسبت «پرده پنجم» این کارزار اعتراضی، برای اعلام پیام همبستگی با دانش‌آموزان آمده بود. او در جمع خبرنگاران گفت: من بی‌نهایت به دانش‌آموزان و دانشجویان فرانسوی افتخار می‌کنم. آن‌ها دارند الگو ارائه می‌دهند و جهان به آنان به‌چشم یک منبع الهام می‌نگرد. وی همچنین همگان را به «همگرایی و پیوند مبارزات» فراخواند. این‌امر نشان‌دهنده آن‌است‌که جنبش دانش‌آموزی فرانسه در ورای مرزها نیز دنبال و حمایت می‌شود، تاجایی‌که حتی به مدلی برای تقلید تبدیل شده. در‌پی رخدادهای فرانسه، طی هفته‌های گذشته موجی از اعتراضات سراسر اروپا را فراگرفته است. در ایتالیا، از ۱۳ مهر، دانش‌آموزان در مقابل مدارس و مراکز آموزشی با شعار «بیایید مانند فرانسه عمل کنیم» دست به اعتراض زده‌اند؛ حرکتی که از تورین آغاز شد و دامنه آن به رم، ناپل، بولونیا و جنوا کشیده شد. به‌همین‌ترتیب، شورش جوانان دراعتراض‌به کمبود بودجه و امکانات آموزشی در بلژیک نیز به شهرهای مونس، شارلوا، لی‌یژ و بروکسل سرایت کرده است. در یونان، جایی‌که دانشجویان علیه هزینه‌های سرسام‌آور زندگی دست به اعتراض زده‌اند، در صفوف تظاهرات پلاکاردهای دوزبانه‌ای دیده می‌شد که به‌نشانه همبستگی، شعارهایی به‌زبان فرانسوی روی آن‌ها نقش بسته بود. ازسوی‌دیگر، جناح چپ آلمان در ۱۶ مهر تجمعی را در برلین در همبستگی با معترضان جوان فرانسوی سازمان‌دهی کرد. این تحرکات حتی تا اوکراین نیز بادقت رصد شده است؛ جایی‌که اتحادیه چپ‌گرای «پریاما دیا» بیانیه‌ای درحمایت‌از مبارزات دانش‌آموزان فرانسوی صادر کرد. توجه فرامرزی به تظاهرات فرانسه ناشی از ابعاد گسترده این حرکت است: روبی موردر (جامعه‌شناس) تأکید می‌کند این جنبش «یکی از مهم‌ترین حرکت‌های ۵۰سال‌اخیر در دبیرستان‌های فرانسه» به‌شمار می‌رود. این پژوهشگر جنبش‌های دانشجویی توضیح می‌دهد: فرانسه کشوری به‌شدت متمرکز است که اعتراضات در آن برخلاف آنچه در کشورهای همسایه مثل ایتالیا یا آلمان می‌بینیم، سریعاً ابعادی ملی به‌خود می‌گیرد. علاوه‌براین، فرانسه دارای سنتی دیرینه در جنبش‌های دانشجویی است که متأثر از میراث وقایع می ۱۹۶۸ شکل گرفته. از زمان آغاز این بحران، دوسوم دبیرستان‌ها و بیش از سه‌چهارم دانشکده‌های فرانسه دستخوش اختلال یا محاصره و تعطیلی شده. تصاویر تکان‌دهنده از درگیری‌های خشونت‌بار میان تظاهرکنندگان و نیروهای انتظامی نیز بر دامنه این بحران افزوده؛ رویدادهای فاجعه‌باری همچون ماجرای اوان؛ نوجوان ۱۵ ساله‌ای که براثر انفجار نارنجک پلیس دست خود را از دست داد، یا مائل؛ نوجوان ۱۶ ساله‌ای که با اصابت گلوله سلاح دفاعی یک چشمش تخلیه شد؛ رخدادهایی که باردیگر مناقشات گسترده‌ای را پیرامون دکترین و شیوه‌های کنترل نظم عمومی توسط پلیس فرانسه برانگیخته است. این حوادث بازتابی گسترده در رسانه‌های بین‌المللی داشته‌اند. طبق آمار پایگاه داده تخصصی GDELT، فرانسه درحال‌حاضر پس از جنبش موسوم به «سوسک‌ها» در هند، دومین کشور جهان است که اعتراضات نسل جوان در آن بیشترین پوشش رسانه‌ای جهانی را به‌خود اختصاص داده. رودولف دِبورد (استاد اقتصاد در مدرسه کسب‌وکار SKEMA) می‌گوید: فرانسه به‌نوعی کانون تجلی و تبلور تمام ناکارآمدی‌ها و دردهای قاره اروپاست. فرانسه همان «بیمار رنجور و زمین‌گیری» است که با وجود هزینه‌کردهای سرسام‌آور و داشتن حجم عظیمی از بدهی، در ارائه خدمات عمومی درمانده. توجه جامعه جهانی به فرانسه کاملاً بجاست؛ زیرا پای دومین قدرت اقتصادی اتحادیه اروپا در‌میان است و اگر این‌کشور فروبپاشد، بی‌تردید زنگ خطر بسیار هولناک برای کل منطقه یورو خواهد بود. بااین‌حال، فرانسه هم‌زمان درگیر همان بحران‌هایی است که گریبان بسیاری‌دیگر از کشورهای اروپایی را گرفته است. در آلمان، محور اصلی تظاهرات علیه سیاست‌های تسلیحاتی مجدد و بازگشت خدمت سربازی اجباری شکل گرفته است. در اسپانیا و یونان، جهش بهای مسکن و بحران بی‌پناهی سرمنشأ عصیان خیابانی جوانان شد؛ درحالی‌که در بلژیک، اعتراض جوانان متوجه جهش سرسام‌آور شهریه‌ها و هزینه تحصیل است.