ضرورت عذرخواهی فدراسیون و کادر فنی

در همه جای جهان رسم بر این‌است‌که هنگام ناکامی در رقابت‌های ملی و جهانی، مسئولان، کادر فنی و بازیکنان از مردم عذرخواهی می‌کنند. این عذرخواهی نه‌تنها یک رفتار حرفه‌ای، بلکه نشانه شجاعت و مسئولیت‌پذیری است. قوی‌دستان باید لباس شجاعت بپوشند و در برابر ملت قهرمان ایران، صمیمانه و مدبرانه عذرخواهی کنند؛ حرکتی که نه‌فقط پسندیده، بلکه ضروری‌ست. برای ما که خود را پیرو آموزه‌های دینی می‌دانیم، این رفتار با سنت اخلاقی و دینی نیز سازگارتر است. باید از مردم عذر خواست و طلب بخشش کرد؛ چراکه نه مردم برای تیم‌ملی کم گذاشتند، نه فدراسیون و نه مسئولان در تأمین امکانات و بودجه. هرآنچه این تیم خواست، برایش فراهم شد؛ از هواپیماهای اختصاصی و اردوهای خارجی گرفته تا پاداش‌های میلیاردی، رفاه کامل و پذیرایی‌های به‌اصطلاح شاهانه. اگر فدراسیون فوتبال به وظیفه خود عمل کند، شایسته است دراین‌زمینه اطلاع‌رسانی شفافی داشته باشد و مجموع هزینه‌های اردوها، دستمزدهای کادر فنی و پرداختی به بازیکنان تیم‌ملی را رسماً ازطریق رسانه‌ها اعلام کند تا مردم بدانند برای آماده‌سازی این تیم، چه هزینه‌های سنگینی صرف شده است. بااین‌همه، حاصل کار چه بود؟ مانند همیشه فقط موفق شدیم جواز حضور در جام جهانی را بگیریم. باید به‌یاد داشت که در سال‌های گذشته، زمانی‌که آسیا تنها یک سهمیه داشت، نماینده آن ایران بود. وقتی سهمیه آسیا به سه تیم رسید، بازهم صعود کردیم. در دوره‌ای که ۳۲ تیم در جام جهانی حضور داشتند نیز جواز ورود گرفتیم. امسال هم که تعداد تیم‌ها به ۴۸ رسیده و سهمیه آسیا به هشت تیم افزایش یافته است، بازهم یکی از صعودکنندگان بودیم؛ اما آیا این، به‌تنهایی موفقیت بزرگی محسوب می‌شود؟ تیم‌ملی باآن‌همه امکانات، تدارکات خارجی، مزایا و پشتیبانی گسترده، بازهم نتوانست از گروه خود صعود کند. این یک شکست روشن و غیرقابل‌انکار است. بااین‌حال، به‌جای پذیرش واقعیت، با تبلیغات غیرواقعی تلاش شد از این تیم چهره‌ای قهرمانانه ساخته شود و حتی مقدمات استقبال نیز فراهم شد؛ گویی فتح بزرگی رخ داده است. از این هم عجیب‌تر، پس از بازگشت تیم، با تبلیغات گسترده ادعا شد که در کارنامه آنان «شکستی» وجود ندارد. این در حالی است که سرمربی تیم پیش‌تر درطول اردو و مسابقات وعده داده بود کاری خواهد کرد که ایران یک‌هفته تعطیل شود. پس چه شد آن‌همه وعده و شعار؟ بنابراین، به‌جای توسل به شعارهای توخالی، به‌جای حمله به رسانه‌های منتقد و به‌جای برخورد با دلسوزان و قهرمانان واقعی ورزش ایران، بهتر است فدراسیون، کادر فنی و بازیکنان با شجاعت از مردم عذرخواهی کنند. همان‌گونه که مربی آرژانتین، باوجود رسیدن به نایب‌قهرمانی، درحالی‌که اشک مجال سخن گفتن به او نمی‌داد، از مردم کشورش عذر خواست. این یعنی شجاعت؛ همان ویژگی‌ای که متأسفانه در تیم اعزامی ما کمتر نشانی از آن دیده شد و هنوز هم دیده نمی‌شود.