خشک‌سالی در مازندران

خشک‌سالی پدیده‌ای نیست، بلکه واقعیتی است انکارناپذیر که جهان هستی رفته‌رفته باید با آن دست‌وپنجه نرم کند. سوختن ناقص گازهای گلخانه‌ای، زغال‌سنگ موجود در کشورها که برای تأمین انرژی ناچار به استفاده از آن هستند و وفور دستگاه‌های حرارتی و فراوانی خودرو در همه کشورها و در اقصی‌نقاط جهان، به‌مرور می‌رود تا قرن بیست‌ویکم را به قرن هلاکت ۵۰‌درصد از نفوس نه‌میلیاردنفری مردم تبدیل کند؛ و این بلایی است که بالاخره بروز خواهد کرد و گریز از آن غیرممکن شده است. در کنار خشک‌سالی‌ها که می‌توان آن‌را متوجه مردم جهان دانست، باید هرچه‌سریع‌تر نحوه زیست خود را اصلاح کنند تا شاید بتوانند بر طول عمر خود بیفزایند. بدیهی است و متأسفانه کشور ما هم که در حقیقت نزدیک به وسط این کره خاکی قرار دارد، برای آینده نمی‌تواند خوش‌بین باشد؛ تا شاید تغییر هوا باعث شود مدت و شدت باران در گوشه‌وکنار کشورمان افزوده شود و به مردم ما لطمه کمتری وارد شود؛ اما این خواسته و آرزو و آمال ما ممکن است محقق نشود و چون دو دهه اخیر، بازهم ما شاهد کم‌بارشی و کم‌برفی باشیم که از دست بشر هم هیچ نیست؛ تا شاعر ترانه‌سرا باز‌هم بگوید: «سوختن و ساختن هم حدی دار/ درد رو نشناختن هم حدی داره!» به هر تدبیر باید از همه فاکتورهای موجود در کشور بهره بگیریم تا دچار خشک‌سالی نشویم؛ درحالی‌که تقریباً ۲۲ استان کشور دچار کم‌آبی و حتی بی‌آبی شده‌اند؛ و درنهایت تأسف، بازهم شاهدیم که در بسیاری از استان‌های کم‌بارش، همچون خوزستان، کهگیلویه‌وبویراحمد، اصفهان، ایلام و پاره‌ای از شهرهای سایر استان‌ها، هنوز برنج کشت می‌کنند و هندوانه می‌کارند؛ و آن‌قدر کشت می‌شود که باید با قیمت نازل آن‌را به شیخ‌نشین‌های همسایه در خلیج‌فارس بفروشیم، درحالی‌که پول آبِ مصرف‌شده برای به‌عمل آمدن یک کیلو هندوانه، پنج‌برابر است که از شیوخ خلیج همیشگی فارس در برابر تحویل هندوانه می‌گیریم. اگر تا ۱۰‌سال پیش محصولات کشاورزی آب‌بر را کشت می‌کردیم، درحال‌حاضر باید ازسوی دولت و نیروی انتظامی ممنوع شود؛ چون از جنایت بدتر است. کمااینکه در اصفهان، بی‌آبی باعث شده است که در نقاطی از زمین، نشست دو تا سه‌متری را شاهد باشیم؛ اما و متأسفانه، اخیراً اعلام شده است که استان سرسبز مازندران، باوجود داشتن دریای مازندران که به‌غلط آن‌را دریای خزر می‌نامند و نزول باران‌های خوب در دوسال اخیر، شاهد کم‌بارشی بوده است؛ درحالی‌که به‌نظر می‌آمد در آینده، استان‌هایی که به‌واسطه نبود آب خالی از سکنه می‌شوند، منطقه مطلوب آنان مازندران و گیلان بوده است. اینک باید از خود و مقامات مسئول سؤال کنیم: به‌چه‌علت در همین مازندران هنوز کشت برنج و سایر محصولات کشاورزی از روش قدیمی صورت می‌گیرد و این‌استان سرزنده و سرفراز هنوز کمتر از آبیاری قطره‌ای استفاده می‌کند؟ هنوز کاربرد دارد؟