انسولین؛ مرگ یا زندگی؟

براساس آمارهای ارائه‌شده از‌سوی نهادهای بهداشتی کشور، متأسفانه شمار بیماران دیابتی در کشورمان از حد 5/7‌میلیون فراتر رفته است و چه‌بسا، بی‌توجهی و بی‌دقتی مردم در مصرف مواد غذایی قندی و تسامح توسط دولت در ادوار گذشته و در زمان فعلی، عاملی شده است تا در آینده چه‌بسا با ادامه وضعیت فعلی میزان بیماران دیابتی‌ها از 15‌میلیون‌نفر فراتر برود که یک تراژدی غیر‌قابل‌قبول به‌وسیله مردم و دولتی‌ها، آینده تاریکی را برای مردم می‌توان تجسم کرد که در مقاله امروز بدون اینکه بخواهم مسئولین بهداشتی و غذایی کشور را به چالش بکشم. در وهله برتر، مردم را به مبارزه با این بیماری مهلک دعوت می‌کنم؛ چون یقین دارم که مسئولین بهداشتی، شاید به‌علت بودجه کم، یارای مبارزه با آن بیماری را ندارند و‌گرنه، کدام عقل سلیم می‌تواند درد و رنج مبتلایان به این بیماری را بداند و هیچ اقدامی عملی مناسبی برای درمان آن نداشته باشد؟ اما در یک مورد اکثر بیماران مبتلای به دیابت، به‌قول‌معروف «دم خروس» را می‌بینند! بنابراین نمی‌توانند قسم حضرت عباس را باور کنند. بی‌توجهی و بی‌تفاوتی مسئولین بهداشتی و ادارات استاندارد کشور در تولید نوشابه‌های الوان و رنگ‌ووارنگ با طعم‌های گوناگون با تبلیغات فراوان، مردم را به مصرف آن تشویق می‌کنند، می‌تواند یک عامل قوی برای گسترش دیابت شود. در‌این‌مورد ادارات استاندارد کشور، معلوم نیست به‌چه‌علت، با این مشکل و عامل افزایش دیابت، فقط به‌عنوان تماشاگر مواجه می‌شود و نه‌تنها برای جلوگیری آن اقدامی نمی‌کنند بلکه خود با ندانم‌کاری به توسعه و ترویج این نوشابه‌ها کمک می‌کنند. ممکن است که مسئولین استاندارد کشور بگویند که دیابت در سراسر دنیا شیوع دارد و هر‌روز برشمار مبتلایان آن افزوده می‌شود. این بیماری که چشم، کلیه، قلب و بسیاری از اندام‌ها را در‌بر‌می‌گیرد، امروزه مردم بسیاری را در دنیا را مبتلا کرده است که به‌جز در یک مورد ژنتیکی آن که ابتلای آن تااندازه‌ای وراثتی‌ست و این ژن ناقل بعضی‌از‌اوقات با همه پیشگیری‌هایی که برای آن می‌شود، کار خود را می‌کند، از دست پاره‌ای از مردم هیچ کاری برای آن قابل انجام نبوده و محیط بر آن کم‌اثر است. اینک باید عزم و اراده و بودجه به‌عنوان عوامل اصلی مبارزه با این بیماری مورد‌توجه دولت و دولتی‌ها باشد که بودجه به‌عنوان عنصر اصلی و تأمین‌کننده و تضمین عدم رشد کمی دیابت شود که متأسفانه به‌علت قلت درآمد مردم و گرانی هزینه زندگی و کمبود درآمد مردم، مبارزه با دیابت را بسیار مشکل کرده است؛ اما به‌یقین، جلوگیری از تبلیغات مواد قندی و در‌ کنار آن برنامه‌های سازنده صدا‌و‌سیما می‌تواند نسخه‌ای ارزشمند برای رهایی از این بیماری شود؛ بخصوص تبلیغ مواد فیبری و غذاهای محتوی فیبر، می‌تواند مهم‌ترین راه علاج دیابت و حتی راهی مناسب برای عدم ابتلای به این بیماری باشد.