لبنیات، گران‌تر شد

در کشور ما هنگامی‌که کاری به حد اعلی درجه برسد و به جامعه زیان برساند، می‌گویند فلان موضوع ترمز بریده است؛ یعنی توقف ندارد و این داستان لبنیات با فرآورده‌های آن است که گویی توقف را نمی‌پذیرد و ازطرفی سر سازش با مصرف‌کنندگان و به‌نوعی عامه مردم ندارد و ازسوی‌دیگر مردم هم دست از سر این ماده غذایی برنمی‌دارند و چنین است که سرنوشت مردم ما درمقایسه‌با سایر جوامع مردمی کشورهای دیگر که دو راه درپیش دارند یا باید گرانی را بپذیرند و دم برنیاورند یا اینکه آن ماده غذایی را نخورند؛ اما در کشور ما مردم این‌گونه نمی‌کنند. مردم وطن ما درطول ادوار زمانی گذشته نشان داده‌اند که همواره در کنار دولت هستند. با خوبی‌ها، خو می‌گیرند و می‌سازند و با بدی‌ها هم از راه ناصواب عکس‌العمل نمی‌کنند؛ اما خدایی فکر کنیم، چون ما دولت و مسئولین را همیشه حامی بوده و خواهیم بود و هیچ‌گاه در مبارزه با گرانی آن‌را تحریم نمی‌کنیم، کافی است تا در وهله اول دولت باید به این ملت افتخار کند و از هیچ کوششی برای رضای آنان کوتاهی نکند. این مردم وقتی گوشت را آن‌قدر گران کردند که دیگر کاری از دست مردم برنمی‌آمد، پس راه دوم را پیشه کردند و ماده حیاتی گوشت که سرشار از پروتئین است را از خانوار و سفره آن‌ها خالی کردند و این‌بار به سراغ عدس و نظایر آن رفتند تا به‌جای گوشت تأمین‌کننده پروتئین لازم برای بدن را بدین بهانه تأمین کند، نوبت به مرغ رسید که آن‌هم راهی همچون گوشت، پیش پای مردم ‌نهادند تا اینکه مرغ هم آن‌قدر گران شد و پر پرواز درآورده و از سفره اکثریت مردم تا دوردست‌ها پرواز کرد. پس این ماده غذایی هم با سفره خانوار خداحافظی کرد؛ اما درواقع لبنیات بخصوص برای کودکان و افراد مسن یک ماده حیاتی به‌شمار می‌رود؛ بخصوص یک فرآورده آن به‌نام «ماست» با سفره افراد ضعیف و فقیر جامعه از بدو خلقت، مأنوس بوده و در محاورات معمول و تعارفات ایرانیان از نان و ماست به‌عنوان یک غذا دوستان را دعوت به خوردن آن می‌کردند که به‌مرور آن‌قدر قیمت یک سطل کوچک ماست، افزایش قیمت گرفت که این ماده حیاتی و تأمین‌کننده کلسیم بدن و شکل‌دهنده استخوان‌بندی می‌شود، هم از سفره خانواده‌ها دور و دورتر شد که برای من واقعاً درک‌شدنی نیست. ماده‌ای از غذا که در کشورمان و توسط دام‌های همیشه شیرده کشورمان ساخته می‌شود و نیاز به گشایش ارزی ندارد که بگویند کمبود ارز داریم؛ پس بدین‌جهت افزایش قیمت نه اصولی‌ست و نه منطقی، پس باید نتیجه گرفت که باید نرخ لبنیات و فرآورده‌های آن ثابت بماند یا در حد اندکی که بشود با تورم مقابله کرد، افزایش قیمت بگیرد. درنهایت باید بپذیریم که نوزادان و بخصوص نوزادانی که نمی‌توانند از شیر مادر تغذیه کنند و به‌ناچار باید از شیر دامداران استفاده کنند تا به‌طورمعمول رشد و تکامل داشته باشند، به‌شدت در عذاب‌اند و لذا رشد طبیعی نمی‌کنند و از اوان کودکی با دکتر و دارو عجین می‌شوند یا بزرگ‌سالان که در پیری برای جبران کمبود کلسیم باید شیر بنوشند تا به بیماری‌های مختلف مبتلا نشوند، آنان هم به‌واسطه فقر کلسیم، از راه لبنیات هم به‌علت گرانی، قادر به تأمین کلسیم و به‌تبع آن تأمین ویتامین «د» نیستند‌.