فوتبال؛ در بر یک پاشنه می‌چرخد

هنوز جام جهانی پایان نگرفته و قهرمان آن مشخص نشده است؛ اما برای فوتبال ما جام جهانی با شکست پایان گرفت. پیش از توجه به نتایج، خوب است به کارنامه فدراسیون از سال 1390 تا‌کنون نظری داشته باشیم و با یک بررسی نقدگونه، زحمتکشان این فدراسیون را به چالش بکشیم. ظاهراً قرار نیست فوتبال ما متحول شود؛ حتی قرار نیست یک خانه‌تکانی کوچک هم صورت بگیرد؛ پس با قوت و قدرت می‌توان گفت درِ فدراسیون فوتبال همچنان بر روی یک پاشنه می‌چرخد و حتی قرار نبوده و نیست که برای روان حرکت کردن این در پاشنه آن‌را کمی روغن‌کاری کنند! لذا هر‌سال پس از پایان جام جهانی می‌گوییم هرسال دریغ از پارسال! به‌نحوی‌که در سال‌های 1393، 1397، 1401 و 1405، مشخصاً نتوانسته‌ایم از گروه خودمان بالا برویم و به دور حذفی برسیم و باز اززمانی‌که مسابقات با حضور 32 تیم از پنج قاره جهان برگزار شده موفق نبودیم و امسال هم که با شرکت 48 تیم یا کشور که باید شانس صعود را برای ما بسیار زیاد کرده باشد، باز‌هم نتوانستیم از دور مقدماتی به دور حذفی برسیم؛ اما در ادوار گذشته که «کی‌روش» سرمربی تیم بود؛ حتی برد هم داشته‌ایم. پس باید بپذیریم که شکست امسال ما بدتر از سال‌های قبل بوده است و باز به‌یاد می‌آوریم در ادوار گذشته که از قاره آسیا، یک تیم به جام جهانی می‌رفت و تیم ما پای ثابت آن بود تا امسال که 10 تیم از آسیا حضور داشته‌اند، برای ما هیچ تفاوتی نکرده و همچنان ناکام مسابقات هستیم؛ اما و متأسفانه، نه فدراسیون و نه سرمربی هیچ‌کدام، خود را موجب شکست نمی‌دانند و بازهم ابر و باد و مه و خورشید را عامل شکست می‌دانیم و کسی حاضر نیست بر شکست تیم فوتبالمان صحه بگذارد و حاصل سه مسابقه را که پیروزی نداشته‌ایم به‌نام اینکه شکست نخورده‌ایم، نوعی پیروزی می‌دانند؛ یعنی کسب نتیجه مساوی را در‌برابر بلژیک که 81 دقیقه توپ و زمین و موقعیت‌ها از آن بلژیک بوده است و در نیمه اول، تیم را اتوبوس‌وار کنار هم چیدیم ‌تا گل نخوریم را در‌حالی‌که مساوی کرده‌ایم، افتخار می‌دانند و اما به‌چه‌علت مردم را ساده می‌پندارند؟ آنانی که در کشور چشم‌به‌راه پیروزی بودند و ایرانیانی را که در خارج با همه وجود، تیم‌ملی را تشویق می‌کردند و لحظه‌ای از شور و هیجان آنان برای پیروزی کم نمی‌شد، به بازی گرفتند و به‌جای پوزش و عذر‌خواهی از مردم بر زخم آنان نیشتر زدند و بدین طریق دل‌های مردم را هم شکستند. ما می‌‌دانیم که آمریکا با تیم ما بسیار نامهربان بود. به همراهان تیم مجوز ورود به آمریکا ندادند. می‌دانیم که رفت‌و‌آمد از مکزیک تا آمریکا اگر که یک ساعت بوده باشد، به‌یقین به روحیه بازیکنان آسیب زده است؛ اما ما در میادین ورزش و سیاست و جنگ در دنیا نشان داده‌ایم که همواره پیروز و آبرومند بوده‌ایم؛ ولی در این فوتبال باید گفت که نتیجه نگرفته‌ایم. وقتی از چند ماه به آغاز مسابقات رسانه‌های همیشه یار و یاور تیم‌ملی، لب به اعتراض گشودند و تیم را مسن نامیدند، این حرف حق، نه به دل فدراسیونی‌ها خوش ‌آمد و نه سرمربی تیم را حاضر به تجدید‌نظر کرد؛ تا‌جایی‌که شش‌نفر از افراد ثابت تیم بالای 35‌سال سن داشتند و لذا نتوانستند از نام تیم‌ملی جمهوری اسلامی ایران دفاع کنند و بنابراین ای‌کاش به‌جای این‌همه استقبال و خو‌دستایی، شکست را گردن می‌گرفتند تا آب سردی بر گرمای سوزان طرفداران میلیونی تیم‌ملی وارد می‌آمد. به‌هر‌روی تا دیر نشده باید برای فوتبال ملی طرحی نو ساخت.