رونالدوی از یادنرفتنی

در گفتارهای مانده از گذشتگان، گفته شده است که قهرمانان دوبار می‌میرند؛ یک‌بار در خاتمه قهرمانی و دگر‌بار در مرگ همیشگی و این فرازی‌ست که در همه عالم جای گرفته است؛ اما به‌راستی چنین باوری می‌تواند در هر زمان و مکان باور شود یا اینکه در دنیای ورزش استثناهایی وجود دارند که هرگز نمی‌میرند و از یادها نمی‌روند؟ این باور را میلیون‌ها و شاید میلیاردها چشم حضوری و از شبکه‌های دیداری و شنیداری دیدند و شنیدند که در عصر بی‌وفایی‌ها و در زمانه مادیات، فردی با نام کریستیانو رونالدو وجود دارد که حتی میلیاردها‌نفر نیز او را دوست دارند. قهرمانی که به افتخار پهلوانی هم رسیده است و این اسطوره فوتبال، ورزشکاری را معنی ‌کرد و به اثبات رساند که مرزها برای اشتهار شکسته می‌شود و از کشور پرتقال به تمام جهان سرک کشیده است و در دل‌های مشتاقان فوتبال جای گرفته است. وقتی بعد از 90‌دقیقه تلاش و دوندگی، سوت پایان مسابقه به‌صدا درآمد، دنیا بر سر این قهرمان دوست‌داشتنی فرود آمد تا‌جایی‌که بیش از پنج‌دقیقه رونالدو با خودش و آرزوهایش در ستیز شد و سرگردان در وسط زمین مسابقه به این‌طرف و آن‌طرف می‌رفت. او در تحقق آرزوی قهرمانی در مسابقات جهانی فوتبال ناکام ماند و در دنیای مادی در این پنج‌دقیقه هیچ‌کس حتی دوستان و همبازیان او به گرد او نیامدند‌ و به او یک «خسته نباشید» نگفتند و شاید هم محبوبیت و اشتهار جهانی او، همبازی‌هایش را به حسد واداشته بود که به تسلی و دلداری او نیامدند. این سرنوشتی‌ست که دوستان همبازی او با بغض و حسدی که در سینه‌هایشان جای گرفته بود، در‌طول 90‌دقیقه کمتر به او پاس می‌دادند؛ اما او سر به آسمان آورد و چه‌بسا از خدایش قدردانی می‌کرد. در‌این‌میان و در این میدان، فوروارد 18‌ساله اسپانیایی که از دست‌برقضا بهترین بازیکن میدان بود، در وسط میدان رونالدو را در بغل گرفت و به او «خسته نباشید» گفت. این شاید بخشی از واقعیت آمال و آرزوهای نوجوانان و فوتبالیست‌های سراسر جهان باشد که قهرمان وقتی در جایگاه تماشاگران، مادر غمگین و دل‌شکسته را دید، احساساتی شد و اشک ریخت که این اشک شوق نبود؛ گریه‌ای از نوع شکست و ناامیدی بود. در‌این‌میان ظاهراً مربیان و کادر فنی و بازیکنان اصلی و ذخیره پرتقالی حداقل قدرشناسی را به‌جای نیاوردند و او را بسان یک قهرمان که مایه افتخار کشورشان بوده است، تحویل نگرفتند. اینجاست که رونالدو شکست و بدجوری هم از بی‌وفایی‌ها غم‌زده شد و آن‌قدر دلش شکست که چشمانش پر از اشک بود. به‌یقین ملیون‌ها‌نفر دوستدار رونالدو با او گریستند و سیل بی‌شمار دوستان رونالدو در جهان شب را نتوانستند آرام سر به بالین بگذارند و این ورزش است که به‌مانند سکه دو رو دارد و این‌بار روی بد سکه، خود را به قهرمان دوست‌داشتنی فوتبال و میلیون‌ها هوادار او نشان داد. باید گفت که خوش‌به‌حال قهرمانی که به هنگام خداحافظی از میادین ورزش، آن‌قدر فاتح دل‌ها می‌شود که تمامی شبکه‌های اطلاع‌رسانی برایش بغض می‌کنند و به‌گفته گزارشگر هم‌وطن ما، «مرسی آقای رونالدو که بیش از 20‌سال با ما بودی، مشغولمان کردی، خوشحالمان کردی و در گوشه‌ای از قلب ما، برای همیشه ماندگار شدی».‌ ای‌کاش در کشور ما نیز چنین می‌شد. ما به‌یاد داریم که قهرمان ما یعنی مهدی مهدوی‌کیا وقتی به‌اجبار از دنیای مسابقه خداحافظی کرد، آن‌قدر در دل‌ها جای داشت و دارد که به‌عنوان مهمان ویژه در کنار اینفانتینو (رئیس فدراسیون جهانی فوتبال) به تماشای این دور از مسابقات جهانی نشسته بود که مایه مباهات است.