مساوی‌هایی در عین شایستگی

اینک که مسابقات جام‌جهانی فوتبال یعنی مهم‌ترین رویداد ورزشی جهان پایان گرفته است، تفسیر زیر را تقدیم می‌کنم. از قدیم راست گفته‌اند که فوتبال یک روی بی‌رحم دارد و به وقت معین روی بدش را نشان می‌دهد. این داستان حقیقت‌گونه در سه مسابقه مقدماتی تیم‌ملی فوتبال ما در سرزمین آمریکا یک واقعیت را برای فوتبال ما، مربیان، مجریان و دست‌اندرکاران فوتبال ما به تصویر کشید؛ آن‌هم «ترس» است که می‌گویند برادر مرگ است! در مسابقه با بلژیک ۸۱ ‌درصد زمان، توپ و میدان در دست بلژیک بود و ترس و محافظه‌کاری بدجوری فوتبال را برای ما سخت کرده بود؛ یعنی بیش از ۸۰‌دقیقه تیم ما در حالت دفاعی، فقط دفع توپ می‌کرد که این عادت بد را یک مربی به‌نام کی‌روش به فوتبال ما دیکته و به‌نوعی قبولاند که قبل از گل‌زدن، نباید گل خورد و این ویروسی شد که ده‌ها‌سال پس از رفتن کی‌روش هنوز بسیاری از ما آلوده به آن هستیم؛ ازجمله امیر قلعه‌نوعی که سابقه قهرمانی داخلی او از همه مربیان بیشتر است. وقتی کی‌روش رفت، سکان هدایت تیم‌ملی به‌دست قلعه‌نوعی افتاد و فوتبال سراسر هجومی ما تبدیل به فوتبال دفاعی شد که اگر قلعه‌نوعی مصلحت‌اندیشی توأم با ترس را پیشه نمی‌کرد، در همان اولین و دومین مسابقه به دور بعدی راه یافته بودیم؛ اما و در مسابقه با مصر، بدشانسی فوتبال بدجوری دامن ما را گرفت. پنج موقعیت گل‌زنی داشتیم که تنها یک‌بار دروازه مصر را بازیکنان شایسته و خوب ما باز کردند و دو‌بار دیرک دروازه، یک‌بار آفساید میلی‌متری و یک‌بار ضربه پنالتی که طارمی به‌راحتی آب خوردن نتوانست آن‌را به گل تبدیل کند؛ همان‌طوری‌که در جریان بازی هم طارمی همیشگی نبود. در‌این‌حالت اگر قلعه‌نویی پنالتی را به کنعانیان می‌سپرد، نتیجه غیرازاین می‌شد؛ چون بیش از ۹۰‌درصد پنالتی‌هایی را که کنعانیان در مسابقات داخلی می‌زد، به گل تبدیل شده بود؛ اما و به‌هر‌حال آن‌روز تیم‌ملی شایسته برد بود و همه ابزار لازم برای این پیروزی را نیز داشت؛ اما بازهم در دقایق زیادی از بازی یعنی ۵۷‌دقیقه توپ و زمین را به مصری‌ها دادیم تا تیم ما را خسته و فرسوده کنند. با تمام این احوال، تیم ما شایسته صعود به دور حذفی بود و باید از همه بازیکنان، دست‌اندرکاران کادر فنی و سرمربی زحمتکش تیم‌ملی قدردانی کرد که با همه وجود تلاش کردند؛ اما آن‌روز، روز خوب ما نبود.