زاگرس در آتش

داستان عجیبی‌ست؛ داستانی تکراری که دل روستانشینان زاگرس‌نشین ما همه‌ساله در تابستان به درد می‌آید و شاهد از‌بین‌رفتن فضای سبز جنگل‌های سر‌به‌فلک‌کشیده‌ اطرافشان هستند. این قصه‌ تلخی‌ست که نه خدای خوبی‌ها آن‌را دوست دارد و نه مردم خداجوی ایران؛ پنداری در طی سال‌های متمادی، هیچ نهاد یا مسئولی، مردم را دعوت به همکاری نمی‌کند. این سرنوشت بد بعضی از کشورهای جهان است که در تقویم روزشمار خود، سه‌ماهه‌ تابستان را ایام آتش‌سوزی بدانند و با آن خو کنند. اگر بپذیریم که در طبیعت، جهان را در سه دسته‌بندی انسان، نبات و جماد خلاصه کرده‌اند و بازهم اگر بپذیریم که انسان‌ها و نباتات در شقِ جانداران جای دارند، آن‌وقت پی می‌بریم که نباتات ما رو به نابودی هستند و هرگز برای جلوگیری از آن، طرحی نداشته‌ایم؛ حتی حافظ شیرازی هم در ۷۰۰‌سال پیش، برای دگرگونی جهان شعری سروده است که پس از گذشت این‌همه سال، هنوز طراوت‌ کلام او در آنجایی که می‌گوید: «بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم/فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم» زیباست و در عمق جان مردم ما جای دارد و گاه‌وبیگاه تفألی به آن می‌زنیم تا بزرگ‌ترین غزل‌سرای جهانِ هستی را به‌یاد بیاوریم؛ اما بازهم در فکرِ جلوگیری از سوختنِ نباتاتِ جاندارِ خود نیستیم. این وضعیت نباید این‌گونه باشد و ما دوستدارانِ طبیعت، نباید نسبت به آن بی‌تفاوت باشیم. به‌هر‌روی، باز‌هم زاگرس در آتش است و صحنه‌های دل‌خراش آن، دل دردمندان را به لرزه انداخته است. آنجایی که می‌بینیم و شاهدیم روستائیان جنگل‌نشین باوفا و شیرمردان و شیرزنان روستایی، با حداقل امکان و وسیله در حال مبارزه با جبر طبیعت و خشک‌سالی جنگل‌های آبا و اجدادی خود هستند و برای خاموشی آن تلاش می‌کنند؛ که دراین‌راه همه‌ساله، تعدادی از این روستائیان در چنگال بی‌رحمِ آتش می‌سوزند و همچنان می‌سازند. ظاهراً ما چند وزارتخانه، جهاد کشاورزی، منابع‌طبیعی و حتی سازمانی به‌نامِ جنگلداری داریم که حداقلِ بودجه را در برابرِ سایر وزارت‌ها و ادارات دارند و این رویه‌ای شده است تا بگوییم: «بسوزیم و بسازیم». وقتی صحنه‌های ستودنی و به‌یادماندنیِ زنان و مردان روستایی را در قاب تصاویر می‌بینیم که با شاخه‌های درختان، پارچه‌های کهنه و سایر ابزارهای دست‌ساز، دسته‌جمعی و انفرادی برای خاموش‌کردن شعله‌های به هوا رفته‌ی ناشی از آتش‌سوزیِ شهر و دیارشان بی‌دریغ مبارزه می‌کنند و دراین‌راه همه‌ساله ده‌ها نفر جانِ شیرین خود را به جان‌آفرین تقدیم می‌کنند، باید قدردانِ این مردمِ شریف، نجیب و ازخودگذشته باشیم و آنان الگوی زندگیِ مردمان خوب وطنمان شوند؛ بخصوص در برهه‌ای که جنوبِ کشورمان در‌راستای جنگِ بی‌رحم‌های جهانی علیه کشورمان و مردمانِ نجیب و متدین و خداجوی ما قرار دارد. زاگرس که دست بر قضا در پیشانی این جنگِ بی‌رحمانه قرار دارد، باید هم با غرش هواپیماهای ابرقدرت‌های جهانی مبارزه کند و هم برای طبیعت جان‌فشانی کند تا جنگل‌ها به نابودی کشیده نشوند.